کَفیل؛
ای خدا و آقا و مولا و پروردگارم! فرض کن بر عذابت شکیبایی ورزم، ولی چگونه بر فراقت صبر نمایم؟
و تو خود از ناتوانی من در برابر کمی از بلای دنیا و کیفرهای آن خبرداری!
و ضعف مرا در برابرِ سختی هایی که در زندگی دنیا به مردم میرسد، میدانی!
با آن که بلاهای دنیا درنگش کم، ماندگاری اش ناچیز و مدتش کوتاه است.
کَفیل؛
و تو خود از ناتوانی من در برابر کمی از بلای دنیا و کیفرهای آن خبرداری! و ضعف مرا در برابرِ سختی هایی
پس چگونه خواهد بود تحملم در برابر بلای آخرت و ناملایمات عظیم آن؟
در صورتی که آن بلایی است که مدتش طولانی و درنگش دائمی است و این عذاب برای اهل آن هیچ تخفیفی نخواهد داشت چرا که از غضب و انتقام و خشم تو سرچشمه گرفته است و این چیزی است که آسمان ها و زمین تاب تحمل آن را ندارد.
امیرالمؤمنین(ع) حقیقت جهنم را به خوبی به تصویر کشیده و از خدا درخواست میکند که خدایا مرا گرفتار این جهنم نکن.
کَفیل؛
اما عجیب تر آن است که بعد از همه اینها عرض میکند:
خدایا!
فرض کن همه عذاب های جهنم را تحمل کردم، فراق تورا چگونه تحمل کنم؟!
کَفیل؛
خدایا! فرض کن همه عذاب های جهنم را تحمل کردم، فراق تورا چگونه تحمل کنم؟!
خدایا!
اگر مرا در آتش جهنم گرفتار کنی مانند کسی که چیز ارزشمندی را از دست داده بر تو گریه میکنم.
کَفیل؛
خدایا! اگر مرا در آتش جهنم گرفتار کنی مانند کسی که چیز ارزشمندی را از دست داده بر تو گریه میکنم.
برای از دست دادن بهشت و نعمت های بهشتی و دور افتادن از دوستان و عزیزانم گریه نمیکنم بلکه
در فراق تو گریه میکنم
معبود من!
کیست که شیرینی محبت تو را چشیده باشد و به جای تو دنبال کَس دیگری باشد و کیست که مقام قرب تو انس گرفته باشد و به جای تو کَس دیگری را طلب نماید.