-

منو از قلبت‌ نکن عزل/𝟏𝟑𝟑 .

ز روزگار نترسم، رسد به داد أباالفضل/𝟏𝟑𝟑 .

-

أَعْلَه حالَك ما يِحَگلِي اعِتاب، كِلِّ الصّار بِيَّه اطْياح🪔/ .

مَدرِي شضَام ذِبّاحَك بدِيه وَجَاي يِتبَختَر🕯/ .

این شعر یه حال عجیبی داشت، از اون حال‌هایی که آدم بعد از شنیدنش چند لحظه ساکت می‌مونه و فقط فکر می‌کنه: کاش منم اونجا بودم . . . هر بیتش یه بغض تازه می‌ساخت کاش اون شب، یه گوشهٔ هیئت، بین اون دل‌های بی‌قرار نشسته بودم و خودمو می‌سپردم به آشفتگی روضه‌ش.

-

می‌گن آدم وقتی دل می‌بازه کم‌کم رنگ معشوق می‌گیره؛ تو هم انگار این قاعده رو نه‌ فقط فهمیدی، که به کمال رسوندیش. عجب استادانه رسم عاشقی رو به جا آوردی . .

خدایا، باقی موندهٔ غیبت آقامونو ببخش.

-

دل و دلدارم، یارم یا ابالفضــﷺــل.