روزها، اخیراً مثل ابرهای سنگین زمستونی روی دوشم سنگینی می‌کنن. زندگی جریان داره، ولی انگار جریان این رودخونه سال‌هاست که به مرداب تبدیل شده. حتی صدای شرشر آب هم شنیده نمی‌شه. سایه‌ها روی دیوار اتاق می‌لغزن، انگار که خودشون هم خسته‌ شدن از تکرار های مداوم. پنجره رو به آسمونی باز شده که رنگ آبی‌ ملموسش به صدفی رنگ‌پریده تبدیل شده. حتی باد هم از وزیدن خسته‌‌ست. روزها از لای انگشتام می‌ریزن پایین. ساعت‌شنی زمان انگار شن‌هاش یخ زدن. هر ثانیه کش میاد، مثل نخ پوسیده‌ای که تا لاینتهی قرار نیست پاره بشه. افکارم شناورن، نه به عمق می‌رن، نه به سطح میان. فقط می‌مونن یه جایی میونِ تهی، مثلِ برگ‌های مردهٔ پاییز که نه بالایی دارن، نه پایینی. پاییز داره می‌رسه. چقدر از پاییز واهمه دارم. چی ساختم من از مِه‌وی؟ چقدر مِه. چقدر وهم‌آلوده همه‌چیز. اصلاً بگذریم. از شما چه‌خبر؟ کبک‌تان راه می‌رود؟

بیا ره‌سپارِ اندرون‌ها باش. ببین فرداست یا امروز، همان روز که درون می‌تند به برون؟

استرس امشب و فردا صبحم رو خدا بخیر کنه.