ای آنکه مرا بردهای از یاد کجایی
بیگانه شدی دستمریزاد کجایی .
در دام توام نیست مرا راه گریزی
من عاشق این دام و تو صیاد کجایی
محبوس شدم گوشه ویرانه عشقت
آوار غمت بر سرم افتاد کجایی
آسودگیام زندگیام دار و ندارم
در راه تو دادم همه بر باد کجایی
اینجا چه کنم از که بگیرم خبرت را
از دست تو و ناز تو فریاد کجایی...
من دوستت نداشتم؟
من وقتی بوی عطرت رو حس میکردم
نففسسسسسسسسسس میکشیدم و استفاده میکردم.
شب سردی است، و من افسرده.
راه دوری است، و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.
میکنم، تنها؛ از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدمها.
سایهای از سر دیوار گذشت،
غمی افزود مرا بر غمها.
مِلهوف
شب سردی است، و من افسرده. راه دوری است، و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. میکنم، تنها؛ از جا
فکر تاریکی و این ویرانی
بیخبر آمد تا با دل من
قصهها ساز کند پنهانی.
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است.
هر دم این بانگ برآرم از دل:
وای، این شب چقدر تاریک است!
مِلهوف
فکر تاریکی و این ویرانی بیخبر آمد تا با دل من قصهها ساز کند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من
خندهای کو که به دل انگیزم؟
قطرهای کو که به دریا ریزم؟
صخرهای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب غمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من، لیک، غمی غمناک است.