مِلهوف

شب سردی است، و من افسرده. راه دوری است، و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. می‌کنم، تنها؛ از جا

مِلهوف

فکر تاریکی و این ویرانی بی‌خبر آمد تا با دل من قصه‌ها ساز کند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من

مِلهوف

کاش اینجوری تو آغوشت بودم.

مِلهوف

دارم امید وصل و به جایی نمی‌رسد واین درد بی‌دوا به دوایی نمی‌رسد از پای‌بوس وصل تو دوریم چاره نیست

مِلهوف

به تکرارت تمایل دارم و شوقي به دیدارت؛ و دیدارت کُنَد افزون بر عشق و میلِ تکرارت.