من دوستت نداشتم؟
من وقتی بوی عطرت رو حس میکردم
نففسسسسسسسسسس میکشیدم و استفاده میکردم.
شب سردی است، و من افسرده.
راه دوری است، و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.
میکنم، تنها؛ از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدمها.
سایهای از سر دیوار گذشت،
غمی افزود مرا بر غمها.
مِلهوف
شب سردی است، و من افسرده. راه دوری است، و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. میکنم، تنها؛ از جا
فکر تاریکی و این ویرانی
بیخبر آمد تا با دل من
قصهها ساز کند پنهانی.
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است.
هر دم این بانگ برآرم از دل:
وای، این شب چقدر تاریک است!
مِلهوف
فکر تاریکی و این ویرانی بیخبر آمد تا با دل من قصهها ساز کند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من
خندهای کو که به دل انگیزم؟
قطرهای کو که به دریا ریزم؟
صخرهای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب غمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من، لیک، غمی غمناک است.
مِلهوف
دارم امید وصل و به جایی نمیرسد واین درد بیدوا به دوایی نمیرسد از پایبوس وصل تو دوریم چاره نیست
تو و تمکینِ تغافل، من و بی صبریِ درد
- بیدل.