البته بخش خوب‌ش همین هست که نظرات و طرز فکر مختلف آدم‌ها رو می‌شنوم و این واقعا خشنودکننده هست

تا ابد، هرکدوم از آدم‌ها برام مثل یه کتاب سر به مُهری هستن که فقط؛ پای ِصحبت‌هاشون نشستن، خوندن اون کتاب رو ممکن می‌کنه..

در گذشتگانی نه چندان دور، [امید] دوست ِخوب من بود. اما مدتی هست که دلتنگ روی زیباش و مشتاق دیدارش هستم.. اگر کسی ازش سراغی داره، ممکنه سلام و درود من رو بهش برسونه و از جانب من بهش بگه که؛ الان وقت گم‌وگور شدن نبود دوست ِعزیز:)

تازگی‌ها دارم زیادی براتون حرف نمی‌زنم؟

از شما چه پنهون که تو گروه‌ها و کانال‌ها هم بحث میکنم.. خلاصه که خبری ازم نبود حلال کنید..

*حس شوخ طبعی صبحگاهی

_

"کشته‌هایمان را کنار هم دفن کردیم، اما رسانه فقط اندک کشته‌های خودمان را شهید خواند."

تو چی میگی پروین، دیکتاتوری یا اشغال؟ _ آزادی، چیزی که الان شده رویا:)

مکالمات من با بقیه تموم این مدت:

اگه تموم آدم بزرگ‌ها واسه یه بارم که شده «ماهی‌ ِسیاه‌ کوچولو» رو خونده بودن، الان می‌فهمیدن که؛ کسی زیر پای من ننشسته، من خودم چشم دارم می‌بینم، گوش دارم می‌شنوم، عقل دارم و فکر می‌کنم..

یادمون نره، دیدن ظلم یه قشری باعث نمیشه که ظلم قشر دیگری، نادیده گرفته بشه.