دیدی خودم خودمو چشم کردم؟

‌ به حال پرندگان غبطه می‌خورم، وقتی آزادانه در آسمان چرخ می‌زنند. به حالِ باد غبطه می‌خورم، وقتی از کنارِ تو رد می‌شود. به حال سپیدار‌ها که سر، افراشته و ایستاده‌اند، سرافراز، تا همیشه. همینطور به حال پرستو‌ها که وطنی دارند تا با تمام شدن زمستانِ استخوان سوزِ سرزمین‌شان و با فرا رسیدن بهارش به آن بازگردند.. اما من چه گویم؟ من که در زمستان جان‌سوزِ سرزمینم به انتطار بهار نشسته‌ام؟ و با این حال، گه‌گاهی هم هست که به حال هیچ‌کس غبطه نمی‌خورم.. گه‌گاهی که رقص باد را در سپیدار به تماشا ایستاده‌ام. گه‌گاهی که به تماشای بهار طبیعت می‌نشینم. و حتی گه‌گاهی که می‌اندیشم به بهار، به زندگی، به بودن و گمان می‌کنم که زمستان سرد است اما زور بهار بیشتر از آن است، که نبودن‌ها و جاهای خالی درون قاب‌های عکس هرگز پر نمی‌شوند اما زور بودن‌ها بیشتر از آن است، به این می‌اندیشم که «مرگ» سرد است، سخت است، تاریک است اما زور زندگی، خیلی خیلی بیشتر از مرگ است. کاش زور من هم بیشتر از این روزهایی باشد که می‌گذرند کاش زورم به جاهای خالی، به حفره‌های تهی‌شده از هیچ‌های _درونم_ برسد. کاش هیچ نشوم باشم بمانم زنده بمانم امیدوار بمانم کاش تمامِ غم نشوم، تسلیم غم نشوم کاش بمانم تا روزی مادربزرگ قصه‌گویی شوم، که قصه‌ی این روزها را روایت می‌کند؛ _ یکی بود و یکی نبود روزی روزگاری یه سرزمینی بود...

سپیدار‌ها.

"آزاد زندگی کن و عاشق ترین بمیر هرجا که زیسته‌ای، در ایران زمین بمیر"

اما عزیزِ من غم، دل‌ها را به‌هم پیوند می‌زند، و چه بهای گزافی را می‌ستاند چه بهای گزافی..

غمم، گین شده یک نفری هم هست که با من غمش گین شده پس ما باهم غم‌مون، گین شده پس من توی غم‌گین شدن تنها نیستم:)

هزار بار این نت لعنتی رو خاموش و روشن کردم کاش بخوابم، رویا ببینم نه کابوس

.Bright Star.

معتاد قهوه که شدم، هیچ خوابم میاد و بازم کار دارم، هیچ اینکه ستون فقراتم هم داره نصف میشه، هیچ اینکه معده‌ام و سرم همزمان یادشون میاد درد بگیرن، هیچ اینکه فهمیدم برش فاز ۲ چه کابوسیِ هم هیچ، تازه یادم اومد هنوز هم وسط جنگ‌ایم.

معماری اینجوریه که هربار میگی نه دیگه ویران‌کننده‌تر از این نمیشه، بهت نشون میده که میشه.