دیدن خنده‌هاتون، کنارهم بودن‌هاتون، هم صدا بودن‌هاتون، گرچه غم رو پایان نمی‌بخشه اما باعث میشه لحظات‌ با تار و پودی از شوق و غباری از زیبایی پیش برن.

‌

‌

من همین‌جا اعتراف می‌کنم که دوستانِ نوازنده، خیاط و آشپز هدیه‌ای از بهشت هستن✨

زندگی شگفت‌انگیزِ، همین.

دیشب یکی از نویسنده‌های شهرمون راجع به عشق استوری گذاشته بود و استوری‌ش رو هم یه آدمی که شاید هرگز فکرش رو هم نمی‌کردم ادستوری کرده بود. (این یعنی اینکه لی‌لی‌‌لی لی لی لی لییی✨) و جالب‌تر اینکه خانوم نویسنده توییت خودش راجع به چرت دونستن عشق رو استوری کرده بود تا به خودش یادآوری کنه زندگی پر از اتفاقات غیرمنتظره‌اس.

اما الان بحث من نه عشق هست نه اتفاقات غیر منتظره. بحث من خودِ خودِ زندگیِ. اینکه چقدر شگفت انگیزِ!

دوستی می‌گفت ماهِ پیش تولدش درحالی برگزار شده که لباس سوگ به تن داشته. و من به مرزِ بین این دو فکر کردم. به اینکه زندگی نه سوگ هست نه تولد، بلکه تولدهاست در میان سوگ‌ها. رسیدن‌هاست در میان نرسیدن‌ها. آشنایی‌هاست در غربت‌ها. وقتی هربار که به پایان می‌رسیم، قصه از نو گرفته میشه نشون از تکرار قصه‌ها نیست، بلکه پایان نیافتنی بودن قصه‌ها رو نشون میده. شاید برای همین هم هست که داستان‌ها به سر که می‌رسن، از سر گرفته‌ می‌شن. در نهایت هم هیچ‌کس نمی‌دونه قصه‌ها از کجا میان و تموم که میشن، آدم‌هاش به کجا می‌رن. اما تنها یک چیز آشکارا پابرجا هست؛ این‌که قهرمان‌ها از دلِ داستان‌ها میان. از وجود آدم‌های خیلی معمولیِ داستان‌ها، قهرمان‌هایی زاده می‌شن که معمولی نیستن. روایت‌ها که تموم می‌شن، میرن توی کتاب‌ها، جاری می‌شن از صدای مادران، بالِ رویا می‌شن تو خوابِ بچه‌ها و سال‌ها بعد شجاعتی می‌شن توی قلب‌‌هاشون تا قهرمان‌ها زاده بشن، قصه‌ها ازسر روایت بشن و این داستان تا همیشه ادامه داره.

؛

خدایا جنوب، می‌تونم بهشت رو شبیه‌ش تصویر کنم.

پارتنر؟ من یه خاله دارم که یه جوری عاشقمی که هیچ پارتنری نمی‌تونه باشه 😎

امشب باز زدم تو فاز خودمونی.