برای امروز کافیه. فقط میخوام ساکت باشم و به همه چیز فکر کنم و زودتر بخوابم. چقدر ما انسان ها دربرابر بزرگی دنیا ذرات ناچیزی هستیم. وقتی عمیق بهش فکر میکنم،ی احساس بی وزنی بهم دست میده.

تقدیم به midnight عزیزم😭🍓✨

اوه،اولین تقدیمی ایه که میگیرم:))) ممنونم،خیلی با ارزشه و حس خیلی خوبی بهم داد✨🥹 امیدوارم در آینده بتونیم بیشتر باهم آشنا بشیم))

خیلی حرفت احساساتی و خوشحالمممم کردددد حتمااااا قشنگممم😭😭🎀✨

شما خانوم خیلی ناز و دوست‌داشتنی ای هستی:)))✨✨

توی نوشتن به مشکل برخوردم. طبع نویسندگیم برای مدتی خاموش شده انگار و نمیخواد بجوشه. یکم بابتش نگرانم و اینطوریم که نکنه برای همیشه مغزم دیگه ننویسه؟ شاید چون این دو روز خیلی ذهنم مشغول اتفاقات جدیدی بود اینطوری شده. ی سری دیلی های کوچولو ای رو میبینم که نوشته های خیلی قشنگی میزارن،باعث میشه احساس ناکافی بودن بکنم. آه امیدوارم زودتر درست بشه. چه اتفاقی داره میوفته ؟

این احساسی که دائم فکر میکنیم توی ی ماراتن هستیم و باید از دیگران جلو بزنیم چیه؟ مگه فقط نباید سعی کنیم از خود دیروزمون بهتر باشیم ؟ چرا وقتی کسی رو میبینیم که توی حیطه و تخصص ما ، از ما بهتر عمل می‌کنه دچار اضطراب و احساس ناکافی بودن میشیم؟ همین احساسات منفی ناشی از ترس نقص داشتن، ذهن رو توی چرخه ی بقا قرار میده که خودش باعث افت شدید خلاقیت و ایده های نو و جدیده.. پس اگه جایی به بن بست خوردیم،بهتره مدتی رو توی سکوت و به دور از هر محرکی بگذرونیم تا همه چی به حالت اول برگرده. بنظر منم باید همین کارو بکنم.