اصلا من مهم نیست مثلا چه چیز خاصی داره که بهش بپردازیم؟ دغدغه های اصلی اجتماع چیه؟ اون مهمه،البته تا وقتی تو حیطه روح و روان باشه.. احساس میکنم انسان اگر بتونه اون سلامت روح و روان خودشو درست کنه و به جاهای خوبی برسه ، قطعا تو بقیه بخش های زندگیش هم موفق میشه و درست عمل می‌کنه. چون همه مون روانی های خود سلامت پندار هستیم فکر میکنیم مشکل از این و اون و مدرسه و آموزش پرورش و کشور و فلانه. اگه هر آدمی متعهد میشد به خودش که سلامت روانش رو حفظ کنه و با رفتار و تصمیماتش بقیه آدما رو روانی نکنه و اون آدما هم بقیه رو روانی و این چرخه ابدی ادامه پیدا نکنه ، این دنیای فانی قطعا جای بهتری برای زندگی بود.

باز خوبه همه باهم روانی ایم من احساس تنهایی نمیکنم. مسخره ست اگه بگی: وای فلانی همه چی زندگیش رواله خیلی عالی زندگی می‌کنه ولی منو نگاه کن ،هیچ غلطی نمیتونم بکنم. وای این مطلقا حرف مفته،اون فلانی ای که میگی هیچ وقت نمیاد از فاکینگ بدبختی های زندگیش برات تعریف کنه،همه چی رو از ی فیلتر اکلیلی رد می‌کنه و برای تو نمایش میده. اصلا انسان بی مشکل میت عه(میت=مرده،در قید حیات نیست ، سقط شده ، گیم اوور شده) هر آدمی پنجاه درصد زندگیش مشکل عه پنجاه درصدش خوشبختی و هرچیزی که مخالف مشکلاته. فقط از اونجایی که انسان عادت داره بچسبه به هرچیز مزخرف و نفرت انگیز و اشغال،نمیتونه اون پنجاه درصد خوشبختی رو ببینه و کوره.

اونی که فکر می‌کنی الان از شدت خوشی داره میمیره و تو در برابرش ی بدبخت ، لوزر ، بازنده ی بدردنخوری، اون از تو بدبخت تره فقط نشون نمی ده. کی میخوای اینو باور کنی و بعد تمرکز لعنتی تو بیاری تو زندگی خودت و سعی کنی کم کم درستش کنی؟ سنگ فاکینگ بزرگ علامت نزدنه. از ی گوشه ی زندگیت شروع کن ، به اون یارو که از اطرافیانته و فکر می‌کنی تو خوشبختی داره قل میخوره اهمیت نده،اون بدبخت ام خودش ی جور روانیه و داره نمیتونه. ی نفر دیگه هم وجود داره که همین حس رو نسبت به زندگی تو داره

انسان لطفا زود تر یاد بگیر: به زندگی بقیه اهمیت ندی رو خودت تمرکز کنی انقد احساسات احمقانه و چیپ رو وارد روند تصمیم گیریت نکنی کم حرف بزنی و بیشتر عمل کنی.

این مورد آخریه خیلی مهمه. ی کسی می‌گفت اصلا فکر نکن،فقط انجامش بده،با فکر کردن بهش اتفاق خاصی نمیوفته،وقتی شروع کنی انجامش بدی کم کم همه چی شفاف میشه و خود به خود میفهمی چه خبره. قضیه اون چیزه ست که میگه با خوندن درباره آب ها شنا یاد نمی‌گیری.

اگه نظر یا انتقادی داشتید– یا اگه خواستید موضوعی رو بگید که درباره ش حرف بزنیم–

‌

از اونی که تمام زندگیش شده محتوای فلان و دائم از واقعیت فرار می‌کنه و طوری برده ی دوپامین شده که حاضره هرکار احمقانه و ضد انسانی ای رو انجام بده که بهش برسه و کل زندگیش بر اساس لذت گرایی پیش میره و آخرشم برای اینکه عذاب وجدان نگیره اسمشو گذاشته آزادی ، چه توقعی داری که حقیقت رو بفهمه و سمت درست وایسته؟ اونو باید ولش کنی تو حماقت خودش بمیره.

–وقتی ی کاری رو عمومی میکنم، دائم نگرانم نکنه کافی و کامل نباشه و بقیه بگم وای چقدر چیپ و بی ارزش و ناقصی.. اصلا انگار ی خصلته که وقتی میفهمم یکی داره نگاهم می‌کنه از مسیر اصلی و روند طبیعی خودم خارج میشم. هر لحظه احساس کنم با نوشته هام دارم وقت مردمو میگیرم ، خداحافظی میکنم🙏.

ی سری چیزا ی تایم معینی داره. یعنی وقتی همون موقع و تو همون زمان انجام میشه و بدست میاد ،لذت بخش و شگفت‌انگیزه. شاید اگه بعداً هم انجامش بدی و بدستش بیاری ارزش داشته باشه ها ولی به اندازه اون زمان خودش همراه با کلی ذوق و خوشحالی و حس خوب نیست. مثل خوردن لیموشیرینی که تلخ شده،خاصیت داره ولی چون کلی زمان ازش گذشته دیگه مزه نمیده. واقعا...

منتظر هیچ آدمی اون بیرون نمونید. تجربه نشون داده عمیق ترین و خالصانه ترین احساسات و علاقه ها هم نتونستن شخصیت و خواسته ی آدمی رو عوض کنن. منتظر نباشید ی نفر از اون بیرون بیاد تا دستتون رو بگیره و بلندتون کنه،همچین آدمی هرگز نمیاد. سعی کنین خودتون برای خودتون آدم امنی بشید،اونقدر تلاش کنین و رشد کنین که خودتون،امن ترین آدم زندگی خودتون باشید. چیزایی رو بدست بیارید برای خودتون که اگه شخص اول زندگیتون هم از پیشتون رفت ذره ای از هم گسسته نشین. از آدما هیچی در نمیاد ، بهترین و موجه ترینشون هم در بهترین حالت فقط بهت آسیب نمیزنن،ولی همچنان به دنبال منافع خودشون خواهند بود. آدما بدرد نمیخورن،بهشون دل خوش نکنید. یبار برای همیشه حقیقت انسان هارو درک کنید و خودتون رو نجات بدید. ریشه زندگیتون رو روی ی خاک سست بنا نکنید. روی ی حرف ، روی ی علاقه هیجانی،ی دسته گل،ی دوستت دارم بی پشتوانه.. هیچ کس اون بیرون قابل اعتماد نیست تا خلافش ثابت بشه. امن ترین و بهترین آدم زندگیتون خودتونید،نجاتش بدید و دستشو بگیرید.