نوشته هام رو مقایسه میکنم با نوشته ی ادم هایی که قلمشون روحم رو قلقلک میده و احساس میکنم میخوام نوشته هام رو پاک کنم.

این روز ها به خوب نوشتن بیشتر از چز های دیگه اهمیت میدم و این شاید خوب نباشه.

-

-

ستاره ها رو دارم میبینم.

وایبم خوب نیست، قشنگ نیست.

خب من اون روز صبح، صبح سه شنبه اینجا نوشتم بچه ها برید ساعت ۴ شبکه‌یِ امید رو نگاه کنید، من رو نشون میده. نمیدونم چرا پاک کردم، اصلا گاهی خودم رو درک نمیکنم. از یه سمت احساس میکردم شاید از این پیام فخر فروختن برداشت بشه و قشنگ‌نباشه که بخوام چنین چیزی رو به همه اطلاع بدم به همین دلیل پاکش کردم. از یه سمت دیگه اون شب وقتی برنامه تموم شده بود با خودم گفتم، خب اگر با شماهایی که با بخشی از وجودم اشنا شدین و من رو شناختین و تقریبا جامعه ای هستین که من رو میشناسه این موضوع رو به اشتراک نزارم با کی بزارم؟ پشیمون شدم. نمیدونم از دیده شدن چهرم، از مشخص شدن اسمم، از حسِ بدی که بعد از دیدن خودم پیدا میکنم، از چی میترسیدم ولی اون روز صبح احساس کردم بهتره اون پیام رو پاک کنم. ولی الان بین یه دوراهیم. شاید چند ساعت دیگه این پیام رو هم پاک کنم. تکلیفم با خودم مشخص نیست. ولی فعلا به نظرم شما کسایی هستین که بتونید برید اون روز ببینید:). https://telewebion.com/live/omid

@twtenghelabi

جوری که محبتم‌و به دیگران نشون میدم.