من از وقتی بودم بابایی دهه سوم هیئت داشته. من دبستان بودم و کودک، محرم تویِ پاییز بود. درسته که زمستون نبود ولی حال و هوایِ زمستون نزدیک بود، بوش میومد. هوا سرد بود با کاپشن از مدرسه بابا منو میرسوند خونه بابایی. خانما نشسته بودن برنجِ شامِ هیئت رو پاک میکردن. ما بچه ها میدوییدیم تو زیر زمین، که تویِ طبقه‌یِ خالی و فرش شده و سیاهی زده، موش و گربه بازی کنیم. یکیمونم کشیک میداد اگر بابایی اومد از درِ سمت حیاط فلنگ رو ببندیم. زیاد نبودیم شاید دو سه نفر، یا نهایتا چهارنفر. اون روز ها، عمیقا و حقیقتا بهترین روز هایِ زندگی من بود.

میتونم عزیزانم رو تویِ جمله‌یِ 'قبولت دارم' خلاصه کنم. یعنی ببین اینقدر تو قلبم جا داری اصلا تو هر کاری خواستی بکن، منم همون کار رو میکنم.

واقعا دیگه شب بخیر.

اللّهم‌عجل‌لولیک‌الفرج؛

-

بسم الله؛

ای کاش محرم به اندازه ۱۱ ماه دیگه کل سال کِش بیاد.

جانِ من است او؛ سیو کنید.

میترسم از شروع هر کارِ لعنتی ای میترسم. دو قدم از هر گامِ مثبتی به سمت جلو فاصله میگیرم. همین ترس به شونه هام فشار میاره تا همین گوشه بشینم و پاهام و بغل بگیرم و فکرِ هر رشدی و پیشرفتی رو از سرم بیرون کنم.