دیگه امسال مثل هر سال نمیگم بیاین جشنواره. جشنواره رویه خودشو تغییر نمیده و از این رخوتِ مسخره‌ای که توشه خارج نمیشه.

البته هنوز امسال نرفتم، برم ببینم شاید رویه رو عوض کردن چه میدونم.

تَ، وَل، لو، دِت، مو، با، رَکککک. پیر شدی دیگه.

چقدر حرف زدن سخته.

دیروز اهورا میگه داداشش تا گردن تو ماسه‌ست؟ و من تازه فهمیدم چه عکس عجیبی رو گذاشتم اینجا. خیلی طبیعی بود برای خودم😂😭

هر دفعه عکس بچگیاتو میبینم اینجوریم که خدای بزرگ! همش چشمه!

دلم برای اون سیرک تنگ شده.

سال آخر هنرستان همیشه یه ترسی در وجودم بود که "وقتی تموم بشه چی؟" سه چهار ماه آخر داشتم خودم رو با در کنار اون آدم‌ها بودن خفه می‌کردم چون نمیدونستم وقتی تموم شه چقدر قراره دور بشیم. دور بشیم از آدم‌هایی که سه سال باهاشون بیدار شدیم و خوابیدیم و خندیدیم و غر زدیم و ..

غصه این دور شدن، یا شاید فراموش شدن، تا حتی پایان ترم یک هم باهام همراه بود.. ولی میدونی چی شد؟ آدم‌های جدیدی پیدا کردم که با وجود اینکه شاید اونقدر جای مهمی از زندگیشون نبودم اما، وقتی می‌دیدمشون از دور، خوشحال می‌شدم.