گاهی اینارو می‌بینم واقعا میفهمم چرا نمیشه با مخاطب اینا تو ایران نشست حرف زد. اینا آناناس گذاشتن تو جمجمه‌شون به خداوندی خدا.

واقعاً اعصابم خرد شد!

خب تا اینجای حکم متهمان شهادت آرمان علی‌وردی یعنی اینکه خواستید کف خیابون بسیجی بکشید، حواستون باشه دسته‌جمعی باشه که معلوم نشه ضربه آخر رو کی زده

جوِ حاکمِ ساپورتیو نه؟ : )

‌

آل یاسین فراموش نشود.

جنگ باعث شد احساساتِ بهتری نسبت به ستوده پیدا کنم🎀

این شب‌ها اگر یکی سرچهارراه ببینتم فکر میکنه فنِ قویِ ستوده ام🦦.

ببین بزار خیالت رو راحت کنم که چطور فکر میکنم و اگر هر بخششو ازم بپرسی برات مفصل استدلال میکنم اما تو یک جمله، اگر یه روزی بیاد که از شدت شرایط بد اقتصادی نون نداشته باشم که بخورم حتی، و اگر روزی بیاد که همه دنیا (همین الانم همینه) با نیرویِ نظامی و پروپاگاندایِ رسانشون جلومون وایسن، اگر هر روز چیزی باشه که بخوام بخاطر گله کنم و زندگیم سخت باشه، بازهم به ایران بدهکارم. بازهم، به نظام اسلامی بدهکارم و پشتش وایمیسم.

این روزها، یکم میتونم برم اینستا🤏🏻 سخته و اعصابم رو خورد میکنه و حتی اینقدر دور بودم که نمیدونم باید چطور مثل قبل فعالیت کنم.. اما چیزی که جز این گله‌ها و اعصاب خوردی‌ها پیداست، اینه که از پست‌هایِ لایک کرده‌یِ به ظاهر : ) دوست‌هام خستم. از این حجمِ بلاهت و حماقت خستم. از اینکه همه چیز جلویِ چشمت باشه و نخوای که ببینی خستم. از اینهمه (حقیقتا) خرِ رسانه‌یِ دشمن بودن، خستم. و گاهی فکر میکنم یه دکمه‌است، بزنم آنفالو کنم نه فقط اینستا، از کل زندگیم.. و این خیلی تصمیم و فکرِ تلخیه. چون واقعا همون یک ذره حرف مشترکی که داشتیم هم دیگه، نداریم : )