جنگ باعث شد احساساتِ بهتری نسبت به ستوده پیدا کنم🎀

این شب‌ها اگر یکی سرچهارراه ببینتم فکر میکنه فنِ قویِ ستوده ام🦦.

ببین بزار خیالت رو راحت کنم که چطور فکر میکنم و اگر هر بخششو ازم بپرسی برات مفصل استدلال میکنم اما تو یک جمله، اگر یه روزی بیاد که از شدت شرایط بد اقتصادی نون نداشته باشم که بخورم حتی، و اگر روزی بیاد که همه دنیا (همین الانم همینه) با نیرویِ نظامی و پروپاگاندایِ رسانشون جلومون وایسن، اگر هر روز چیزی باشه که بخوام بخاطر گله کنم و زندگیم سخت باشه، بازهم به ایران بدهکارم. بازهم، به نظام اسلامی بدهکارم و پشتش وایمیسم.

این روزها، یکم میتونم برم اینستا🤏🏻 سخته و اعصابم رو خورد میکنه و حتی اینقدر دور بودم که نمیدونم باید چطور مثل قبل فعالیت کنم.. اما چیزی که جز این گله‌ها و اعصاب خوردی‌ها پیداست، اینه که از پست‌هایِ لایک کرده‌یِ به ظاهر : ) دوست‌هام خستم. از این حجمِ بلاهت و حماقت خستم. از اینکه همه چیز جلویِ چشمت باشه و نخوای که ببینی خستم. از اینهمه (حقیقتا) خرِ رسانه‌یِ دشمن بودن، خستم. و گاهی فکر میکنم یه دکمه‌است، بزنم آنفالو کنم نه فقط اینستا، از کل زندگیم.. و این خیلی تصمیم و فکرِ تلخیه. چون واقعا همون یک ذره حرف مشترکی که داشتیم هم دیگه، نداریم : )