حالا من بابتش ناراحتم؟ بله ناراحتم چون من آدمیزادم. چون همیشه شنیده بودم دوستانِ دبیرستان می‌مونن، چون میدونم که همشون باهم مدت‌هاست که خوبن و من از روز اول رفتم که هم اعصابِ من در آرامش باشه هم اونا فکر نکنن یکی از بچه‌های بالا بینشونه و نیاز به گروه‌های جداگونه نداشته باشن : ) گاهی فکر میکنم تجربه بودن بینِ اقشار مختلف جامعه در هنرستان و زودتر وارد این فضا شدن چقدر معایب داشت، من هیچ دوست قدیمی‌ای ندارم. هرچند یه عزیزی چند وقت پیش بهم گفت، مگه قدیمی بودن آدم‌ها مهمه؟ نمیدونم ولی فعلا بابتش غمگینم.

ببخشید بابت برون‌ریزی‌های یهویی و احمقانه‌ام.

ولی خب، فکر میکنم وارد مرحله‌ای شدم که دیگه آدم‌ها انگشت شمار می‌مونن و هموناهم کم و کم میشن : )

از مرحله‌های بزرگونه و سخت متنفرم.

زندگی.

- مگه یه میدون‌هم میتونه عاقبت بخیر بشه؟ میدون انقلاب: سلااام

- دیگه ساعت خوابم خراب نیست، کلا نیست.

این دیالوگ مربوط به هفته تشیع آقاست. این مدت بعد از جنگ رو واقعا، نمیدونم داریم چطور زندگی می‌کنیم.

عکسای اصفهانو نزاشتم براتون عکس‌های موکب رو هم : )

چرا دارم‌ هیچکاری نمیکنم؟

نمیتونم باور کنم که هم باید بجنگیم هم روحیمون رو حفط کنیم هم اتحاد داشته باشیم، هم پُشت آقا باشیم، هم درس بخونیم آدم‌های مهمی بشیم، هم کمتر بخوابیم بیشتر کار کنیم، هم روی ارتباطمون با خدا کار کنیم، هم دانشگاه بریم و.. و هم تابستون باشه! خداجون کم کن زیرِ خورشیدو لطفا.

احساس میکنم ژله آب شدم نمیتونم به کار و زندگیم برسم😭.