سخت‌تلاش‌کن‌وبعدتومسابقه،طلاش‌کن‌...

‌

درد، نه کالای لوکسیه که بشه باهاش پز داد و نه دستمایه‌ای برای خنده‌های هرز. خیلی بده زمانی که در سلامتِ کاملی، نقابِ رنج‌دیدگی به چهره بزنی؛ چرا که این کارِ تو، دهن‌کجی به زخم‌هایِ عمیقِ کساییه که تو آتش دردی جان‌سوز دارن می‌سوزن. تویی که آیینه‌یِ روزگارت شفافه، چرا برایِ خودت دردایِ پوشالی و مصنوعی می‌تراشی؟ آخه عزیزِ من، این تظاهر،زیباییِ جانتو می‌کشه. مدام «آی‌وفغان» سر دادن، اونم وقتی بساطِ آرامشت به راهه،هنر نیست؛ این فقط نمایشِ سخیفیه که برایِ جلبِ توجه طراحیش کردی قرار نیست توی پایانِ این بازیِ سیاه، به تو مدالِ «رنجورترین یا بدبخت ترین» آدم رو بدن که اگه قرار بود اینطور بشه، دردهایِ واقعی هم در صفِ انتظار بودن. معنایِ واقعیِ قدرت هم توی پنهون کردنِ زخم نیست؛تو لبخند زدن با وجودِ جراحته. اونموقع که تموم جونت زخمیه و با این حال، لبخندت رو نثارِ دیگران می‌کنی تا بارِ غم روی دوشِ کسی سنگینی نکنه،تو به اوجِ اقتدار رسیدی.

زجان‌خوش‌تراگر‌باشد،توآنی.🏐🙃