.

و حالا اشک می ریزم به یاد آن همه نقشه ای که برای آینده داشتیم ، آینده ای که دیگر وجود ندارد .

چای اش را تمام کرد و گفت : چطور انقدر خوب دیگران را دلداری می دهی ؟ خندیدم و گفتم : حرف هایی را میزنم ؛ که دوست داشتم دیگران به من بگویند .

- زرد زخم ( Impetigo ) -

هر سربازی در جیب هایش، در موهایش و لای دکمه های یونیفورمش، زنی را به میدان جنگ می‌برد . . آمار کشته های جنگ، همیشه غلط بوده؛ هر گلوله دونفر را از پا در می آورد، سرباز و دختری که در سینه اش می‌تپد ! . . - مریم نظریان .

آرامشم همیشه مرا رنج داده است . شور خطر کجاست که رنجم به سر شود ؟ - محمد علی بهمنی

!

« ضُجرَت »

به مرگ بیشتر از زندگی ایمان دارم . به دوست داشتنم بیشتر از تو . . زندگی ، عاشقانه های ما سرش نمی شود راه خودش را می گیرد ، می رود . تنها ما را با خودش می کشد . عزیزم ! اینجا کسی برای ما نخواهد مرد . نبودنت هر روز مهربان تر میشود با من . و من پیچک غمگینی که در تاریکی دنبال دیوارش می گردد . - منیره واجد

[ ضَاعَت كُلُّ الطُّرُقِ الَّتِي كُنَّا نَسِيرُ فِيهَا مَعًا ] تمام راه هایی که با هم طی می کردیم ، گم شده اند .

مشکل از سبک عراقی و خراسانی نیست ! همه با قافیه عشق مصیبت دارند .

@Myblue تو شبیهِ آدم‌هایی هستی که بلدند زخم را برای دیگران پانسمان کنند، اما وقتی نوبتِ خودشان می‌رسد، فقط آرام‌تر خونریزی می‌کنند. نوشته‌هایت پر از آینده‌هایی‌ست که دیگر وجود ندارند، راه‌هایی که گم شده‌اند، و عشق‌هایی که حتی وقتی تمام می‌شوند، باز هم در آدم ادامه پیدا می‌کنند. انگار تو خوب فهمیده‌ای که نبودنِ بعضی‌ها یک اتفاقِ ساده نیست؛ جنگی‌ست که آمار کشته‌هایش همیشه کمتر از حقیقت نوشته می‌شود. ولی چیزی که در تو عجیب و زیباست، همین است که با وجود این همه تلخی، هنوز برای دیگری کلمه پیدا می‌کنی، هنوز دلداری می‌دهی، هنوز از دلِ تاریکی جمله‌ای بیرون می‌کشی که شاید دستِ کسی را بگیرد. فقط کاش یک روز همان حرف‌هایی را که برای نجاتِ دیگران می‌گویی، آرام در گوشِ خودت هم تکرار کنی؛ چون تو هم سزاوارِ همان مهربانی‌ای هستی که این‌قدر بی‌دریغ به جهان می‌دهی.