یه شبه ک ادای روزو در میاره‌.

بیا تا باهم فرار کنیم به یه دشت پر از گل از دست این آدمایی ک هیچی از ما نمیدونن و فقط لب و دهنن»

فکرشم روحمو نوازش میکنه.

وقتایی ک ی اتفاق خوب و شیرین برام میفته ی یادداشت ریز برا خودم میزارم تا مدت ها بعد هروقت یادداشتمو میبینم به اندازه ی همون موقع قلبم لبخند میزنه، هرچند تلخ.

امشب به اندازه تموم پنجشنبه های سال خسته و کوفته و له شده م .

-هوای‌دل‌ببین‌باران‌شده شب‌است‌و‌ماه‌من‌پنهان‌شده...؛

ب حدی * فریاد * فضا را مملو از خود کرده بود ک در کالبدی‌ ک از خشم ساخته بود ، آرامش می‌گرفت !

یک تکه تنهایی ام در جلد انسان !

مغز نیست که؛ دستگاه یادآوری تمام تروماها و اتفاقات بد زندگیته.

گفتی‌چه‌کسی؟ درچه‌خیالی؟ به‌کجایی؟ بی‌تاب‌توام‌،محوتوام‌،خانه‌خرابم؛

باران، تمام دیشب را شست! رد پای هیچ خاطره ای در شهر باقی نیست و درختان جز به شکوفه دادن فکر نمی کنند... باران تمام غبار پشت شیشه را شست! امروز پنجره اتاق لبخند می‌زند... امروز روز دیگریست... آسمان را نگاه کرده ای؟ بعد از شکستن بغض عظیمش چه آسوده در لباس آبی ملیحش می خندد... حالا که کوچه ها را باران زده و ردپای تنهایی از شهر دور شده، قول شکوفه دادن را به دلت نمی دهی؟

من بدون تو مثل شیر کاکائو بدون کیکم، من بدون تو مثل سیب زمینی بدون کچابم، من بدون تو مثل سیگار بدون اتیشم، من بدون تو مثل آسمون بدون ستارم، من بدون تو مثل بهار بدون شکوفم، من بدون تو مثل قرمه سبزی بدون سبزیم، من بدون تو مثل توت فرنگی بدون شکلاتم، من بدون تو مثل تست بدون نتلام، من بدون تو مثل کباب بدون سماقم، من بدون تو مثل انار بدون گلپرم، من بدون تو مثل پیتزای بدون پنیرم، من بدون تو مثل دوغ بدون ماستم، من بدون تو مثل آب بدون اکسیژنم.