تو اسممو میدونی نه داستانمو ، تو لبخندمو میبینی نه دردمو ، تو متوجه چیزایی که رها می کنم میشی نه زخمام ، میتونی حرفامو بخونی نه ذهنمو ، پس راجبم نه نظر بده و نه قضاوتم کن چون تو فقط قسمتی از من رو میبینی که خودم خواستم بهت نشون بدم.

جهنم که الزاما آتش نیست! بعضی آدم ها؛ جهنمِ آدم هایِ دیگرند!! با حرف هایی که می زنند.. قضاوت هایی که می کنند.. و خونِ دل هایی، که به خوردِ دیگران می دهند! بعضی آدم ها انصافا از آتش هم بدتر می سوزانند و حضورشان سخت ترین عذابِ الهی ست! اصلا بعضی آدم ها؛ تاوانِ عصیانِ آباء و اجدادیِ آدمند...

درسته!

-وابسته شدن که دست خود آدم نیست، ‏یهو به خودت میای می‌بینی تا گردن تو فکر و خیال طرف غرق شدی.

درسته

من خستم خب؟ من حالم خوب نیس عصبیم، حساسم، بیقرارم، کلافم، نمیدونم چی میخوام. توام که نمیتونی حالمو بهتر کنی و فقط بلدی بدتر بهش گند بزنی؛ گورتو گم کن، بی تردید میگم؛ فقط گورتو گم کن.

چطور ادعا میکنین منو میشناسین؟! من هنوز با چهارده سال سابقه هیچی از خودم نمیدونم... .

پیدایم کن ؛ دور از هیاهوی کلمات و میان عمیق ترین سکوت هایت .

به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

جوراب دوست دارم:)

‌کاش میشد از گذشته به جرم مزاحمت‌ های فکری شب شکایت کنیم..