هیچگاه نبود ، اما خیالش در تمامِ ایام همراهمان بود .

دلم تنگ شده برات مثل ماهی که دیگه دریارو نداره مثل یه پرنده ای که نمیتونه پرواز کنه مثل یه آسمونی که ابر نداره مثل ستاره هایی که مهتاب ندارن فهمیدی چقد تنگه دلم؟

به جاهای بد تنهایی کشیده شدیم، هرکی تو ذهنش داره با یکی زندگی میکنه

‏جدیدا دلخوریم همو بلاک میکنیم یا پیامهامونو دوطرفه پاک میکنیم؛ اگه جواب نده نهایتش دیلیت اکانت میزنیم. کی قراره با هم حرف بزنیم دلخوری‌هامونو بگیم.؟

احتمالا آدمایی که احساساتشون بهشون چیره میشه و نمیتونن باهاش کنار بیان این کارو میکنن ؛ فرار از حقایق .

دلم میخاد رو یه کاغذ بنویسم "این آدم مدتهاست به علت کور شدن ذوق ، حس ناکافی بودن ، ترک شدن و خستگی ، شنیدن حرف های تحقیر آمیز به شدت شکستنی می‌باشد لطفا ‏با احتیاط رفتار شود" و اونو با سنجاق به لباسم بچسبونم تا هرجا رفتم پیشم باشه .

و بعد گند میزنن به اعصاب و احساسات طرف مقابل

چقدر همه چیز داخل مغزم قابل توصیف با کلمات نیست.

دوستای صمیمی اینطورین ک وقتی باهم حرف میزنن تو نمیفهمی اینا دشمنن یا فقط همینطوری حرف میزنن؟

کاش یه کافه‌ی کوچیک تو تنگ‌ترین و خلوت ترین پس کوچه ی شهر داشتم و تنها مشتریم تو بودی .

خیلی وقته دیگه با نوشتن، نقاشی کشیدن، آهنگ گوش دادن، پیاده روی، دوش آب یخ، نفس عمیق تو طبیعت، شب زود خوابیدن و.... حالم خوب نمیشه قضیه خیلی بیخ دار تر ازبن حرفاس.