یه جمله ی بی نظیری توی یه کتاب خوندم؛ نوشته بود که :
«هر چیزی وقت خودش رو میخواد؛ نه گل قبل از وقتش شکوفه میزنه؛ نه خورشید قبل از وقتش غروب میکنه؛ نه پروانه قبل از وقتش از پیله رها میشه؛ نه آسمونِ تاریک قبل از وقتش روشن میشه؛ نه درختا قبل از وقتشون سبز میشن! منتظر بمون چیزی هر آنچه که نیاز داری در زمان درستش ب تو میرسه!» من چند بار این جمله رو توی زندگیم با همه وجود حس کردم
من مث آتیشم، زیاد دور شی باهات سرد میشم، زیاد نزدیک شی میسوزونمت، پس حد خودتو بدون
تو فیلم «شجاع دل» ١٠٠ نفر میریزن رو سر یارو که بکشنش ولی همرو میزنه و میره جلو تا اینکه یجا میبینه یکی از کسایی که با دشمناش بوده بهترین دوستش بوده …! همونجا از شدت ناراحتی میخوابه رو زمین تا بکشنش …میخوام بگم هیچکس نمیتونه یه آدمو از پا بندازه جز کسایی که دوسشون داره
یه آدم هایی هستن که طرف یه بار پیام
میدها،ولی تو صد بار میخونیش
اون فقط یه ویس کوتاه میفرسته، ولی تو بارها بهش گوش میدی.
اون یه زنگ کوچیگ بهت میزنه، ولی تو کل ۲۴ ساعت اون روز رو با همون یه زنگ خوشحالی.
نمیدونم جریان چیه؛ولی
دوست داشتن واقعا حس عجیبیه
از لحاظ روحی به کسی نیاز دارم که کارش ۲۴ ساعت شبانه روز ابراز علاقه و عشق به من باشه و حسش به من خواب و خوراک رو ازش گرفته باشه و تب سوزان عشق من هلاکش کرده باشه