اگر سوخته بال و پر من؛ حجابم شده سنگرِ من .‌ .🥀

تو را آورده ام این جا که مهمان خودم باشی شب آخر روی زلف پریشان خودم باشی من از تاریکی شب های این ویرانه می ترسم تو را آورده ام خورشید تابان خودم باشی فراقت گر چه نابینام کرده باز می ارزد که یوسف باشی و در راه کنعان خودم باشی پدر نزدیک بود امشب کنیز خانه ای باشم به تو حق می دهم پاره گریبان خودم باشی اگر چه عمه دل تنگ است اما عمه هم راضی ست که تو این چند ساعت را به دامان خودم باشی از این پنجاه سال تو سه سالش قسمت ما شد یک امشب را نمی خواهی پدر جان خودم باشی سرت افتاد و دستی از محاسن ها بلندت کرد بیا خب میهمان کنج ویران خودم باشی سرت را وقت قرآن خواندنت بر طشت کوبیدند تو باید بعد از این قاری قرآن خودم باشی کنار تو که از انگشتر و خلخال صحبت کرد؟ فقط می خواستم امشب پریشان خودم باشی اگر چه این لبی که ریخته بوسیدنش سخت است تقلا می کنم یک بوسه مهمان خودم باشی - علی‌اکبر لطیفیان

- شهادت حضرت رقیه (س)🥀

در دلش قاصدکی بود خبر می‌آورد دخترت داشت سر از کار تو در می‌آورد

غصه می‌خورد ولی یاد تو تسکینش بود هر غمی داشت فقط نام پدر می‌آورد

او که می‌خواند تو را قافله ساکت می‌شد عمه ناگه به میان حرف سفر می‌آورد

دختر و این همه غم؟! آه سرم درد گرفت آن طرف یک نفر انگار که سر می‌آورد

آن طرف یک نفر انگار که سر در گم بود مادری دختر خود را به نظر می‌آورد

زن غساله چه می‌دید که با خود می‌گفت مادرت کاش به جای تو پسر می‌آورد!!

- کاظم بهمنی

برای شب هایی که به قول رهی معیری؛ غم بر سر غم ریخته . .