تنها چیزی که میتونم از خدا بخوام اینه که امیدوارم تمام درد و حرصی که من و بقیه به خاطر این حق خوری ها داشتیم نه تنها اون دنیا بلکه این دنیا هم تلافی بشه.
واقعا فکر میکنم آدم دوست نداشتنی ای هستم که هیچکس حاضر نیست با من رفاقت کنه. حتی ذره ای به فکر منم نیستن.
به اونا که نگاه میکنم میگم ایکاش منم از این رفیقا داشتم. آخه چرا.. آخه چرا توی اکیپ های چند نفره همیشه دور انداخته میشم؟؟
هدایت شده از ابری در هوای بارونی.
اگه با بهونه های مختلف خودتو نجات ندی، کی میتونه نجات دهنده باشه؟
این حقیقت که با پولی که برای ورودی مسابقات میدی درواقع به این معنیه که حکم و مدالی که بهت میدن رو میخری :)
نمیدونم چرا ولی من واقعا حس میکنم، خوشحالی قلبمو وقتی اول میشم. قلب بیچارم اینقدر به خاطر تمرینای من تند تند میتپه که وقتی اول میشم واقعا خوشحال میشه.
نانوشته.
نمیدونم چرا ولی من واقعا حس میکنم، خوشحالی قلبمو وقتی اول میشم. قلب بیچارم اینقدر به خاطر تمرینای من
ایکاش چیزی به نام حسودی وجود نداشت.
همه ی قلب ها لایق خوشحالی ان، ولی آخه نه طوری که یه قلب دیگه ناراحت بشه. قلب من وقتی به درست ببازم و اول نشم میپذیره. میگه مشکل از خودت بوده، میگه باید بیشتر تلاش کنی.
یادم میاد یه زمانی وقتی کسی ته پیامش 😭 میزاشت میگفتم وای چرا گریه میکنی؟ (واییی چه سم بودم😭)