دیگر نه شوقی برای آمدن فردا دارم و نه اندوهی برای رفتن به دیروز. انگار در میانه یک جاده ی بی پایان ایستاده ام، نه راه پس دارم و نه توان پیش.. فقط نشسته ام و تماشا میکنم که چطور غبار فراموشی روی تمام آرزوهایم می نشیند. خسته تر از آنم که توضیح بدهم و تهی تر از آن که بپرسم [چرا؟]. سکوت، تنها زبان مشترک من با جهانی ست که دیگر برایم معنایی ندارد .. ᯓ

آقا من میرم بخوابم هر موقع همه چی تموم شد بیدارم کنید

اگر الان ازم بپرسن چی کمکت میکنه؟ میگم:

تو همیشه و هرروز انتخاب منی پریزاد.. تو..اشتباه ترین انتخاب درست منی:)!