تا به حال چشمان زیادی را به چشم دیده ام. به راستی که چشمان زیباترین عضو صورت آدمی ایست، پر از معنا و زیبایی! اما وای از چشمانِ او.. وای از آن دو تیله قهوه رنگش.. وای از آن مژگان سیاهش.. وای از حرفای درونشان.. وای وای وای... بخواهم صادقانه بگویم هرچه کلمات را در هم میپیچم ، هرچقدر که به ذهنم فشار می‌آورم و هرچقدر که می‌نویسم نمیتوانم..نمیتوانم واقعیت را در رابطه با آن چاه های جادویی که چند وقتیست به قعر آن افتاده ام و هیچ قصد ندارم بیرون بیایم بگویم. چشانش آدم را طوری محو خود میکند که زمان و مکان را کاملا از ذهن می‌برم. میخواهم فقط به آنها نگاه کنم.. نگاه کنم و هیچ‌گاه چشم از ستاره های چشمان او برندارم. ~ چشمانش؛ دوازدهمِ فروردین‌ماهِ چهارصدو‌پنج.

وایخداا))

خیلی عادی نشستم بعد یهو برمی‌گردم به خودم میگم حبیب یه دقیقه استاپ کن ببینم داری چه گوهی میخوری داری دقیقا چیکار می‌کنی با زندگیت

بعد چند ساعت می‌شینم بهش فکر میکنم و به هیچ نتیجه ای نمی‌رسم

تا ابد عاشقِ ٭ ستاره ها می مونم .

عاشق دست چپم.

دست چپت))