کییییییییییی…

اثبات؟ ساعت چهار و نیم حالم بد بود از خواب بیدار شدم دیدم مامانم داره کار می‌کنه. کلا یکی دو هفته س شبا نمی‌خوابه. بعد الان دو تا ماگ کثیف( ینی توشون رد قهوه هست ) تو اشپزخونه س با یه پوست نسکافه. نمی‌دونم قهوه و نسکافه قاطی کرده خورده یا چی.

خب دوستان من دارم می‌میرم. حلال کنین حداقل حق الناس گردنم نباشه😂

یه ایده ی جدید دارم برا اینجا

واقعا نمی‌دونم اون دو نفری که اینو سین زدن تو مدرسه ن یا نه😂

#خودمو_دوس_دارم_چون حفظیاتم به خاطر اینکه از بچگیم با مامانم شعرای سعدی و حافظ و پروین و مولوی و … رو حفظ می‌کردم قویه و الان آهنگا و شعرای طولانی حفظ می‌کنم.

آهنگ طولانی مث حرمسرا😂 خیلی غمگینه. یاد زمستون ۴۰۴ میفتم. کلا یاد زمستون می‌افتم. نمی‌دونم چرا.

فردا بعدی ایشالا

بچه ها الان سر کلاس با فتحی ن فک کنم.

واقعا آهنگ لشکر صاحب زمان آهنگران رو خیلی دوس دارم. باحاله. وایب زمان جنگ( هشت ساله ) رو میده. یه شور و اشتیاقی توش هست نمی‌دونم چجوری توصیف کنم. کلا آهنگران آدم باحالیه. دوست بابابزرگمه. منم چن باری از دور دیدمش.

نمی‌دونم چه حسی باید داشته باشم که توی خانواده ای بزرگ شدم که اکثرشون فن جمهوری اسلامی ن ولی خودم تقریبا میشه گفت نیستم. البته وقتی میگم فن منظورم علاقه ی افراطی و اینا نیست. اگه کسی بیاد بحث سیاسی باهاشون بکنه حرفاشو گوش میدن بعد حرف می‌زنن. و نظر میدن و اینا. ینی منظورم اینه آدمای انتقاد پذیری هستن و افراط نمی‌کنن. احترام هم می‌زارن. کلا علاقه ی افراطی به هیچی خوب نیست. آدم باید اوپن‌مایند باشه. مثلا من حس خوبی به کلمه ی عرزشی ندارم چون بحث احترامه. تو داری به عقاید یه آدم توهین می‌کنی. جمهوری اسلامی رو اگه یه گروه تصور کنیم. هم فن داره هم هیتر مث همه ی گروه های دیگه. اگه در جایگاه هیتر هاش یا بی طرف ها قرار باشه به فن هاش توهین کنیم و روشون لقب بزاریم نمی‌تونیم توقع احترام داشته باشیم.