ایستادهام کنار پنجره، زل زدهام به کوچهای خالی،
و به اتفاقی فكر میکنم ك هیچوقت، رخ نخواهد داد.
تو، مانند اکسیری هستی که به رگهای خشکیدهی
زندگیام جان میبخشی؛ و من، هر نفس،
از حضور ِ تو زنده میشوم.
"مثل ِ گذشته ها مهربان باشید."
این عبارت آخر را ك میگفت، کوشید ك
لبخند بزند اما چشمانش پر از اشك بود.
در کنار تو بودن، هر لحظه باعث ِ کشف
زیباییهای تازهای از زندگی میشود؛ گویی
جهان از پشت چشمان ِ تو رنگ دیگری دارد.