چه خشم مهیبی چه مهر نجیبی چه خصم عدویی چه حبیب حبیبی چه چشمی چه سحری چه خشمی چه قهری چه بحر عمیقی که رسیده به نهری نهر فرات و تب حرم سقایی صاحب علم ما هم همه تشنه توییم به مادرت فاطمه قسم به مادرت فاطمه قسم

به مادرت فاطمه قسم به مادرت فاطمه قسم

به یاد شهید تاسوعا، مصطفی صدرزاده. شادی روحش صلوات @Nucleader

تاسوعای پیشین، سوریه هنوز متعلق به محور مقاومت بود و تاسوعای امسال سوریه چند پاره است. سوریه چند پاره است، لبنان تحت فشار است و عراق با بلاهت مقتدی صدر دست و پنجه نرم می‌کند. از آن تاسوعا که مصطفی صدرزاده به شهادت رسید تا امسال دقیقا ده سال می‌گذرد. در این ده سال خیلی‌ها امثال او را مدافع اسد نامیدند. خیلی‌ها که می‌گویم منظورم دقیقا روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب، سیاستمداران این جریان و نزدیکان دولت حسن روحانی است. خون او و شهدای دیگری که همراه او در سوریه ریخته شد، ده سال محافظ کشور ما بود. ایران اسلامی را از آسیب دور نگه داشت و مشخص شد آن‌ها مدافع اسد نبودند، مدافع حرم بودند و این حرم وسعتی از کابل و تهران تا سوریه و دمشث داشت. ان‌شاءلله لشکر شهدا با عباس بن علی علی‌السلام ما را یاری کند که جز آن‌ها هیچ امید و یاوری نیست‌. @Nucleader

«بسم الله الرحمن الرحیم. مِن الحسین بن علی الی محمد بن علی و مَن قِبَلَهُ مِن بنی هاشم. امّا بعد فَکأنَّ الدُنیا لَم تَکُن وَ کَأَنَّ الاخرةَ لَم تَزَل. والسلام». از حسین بن علی به محمد بن حنفیه و سایر بنی‌هاشم: اما بعد، گویی که دنیا هرگز نبوده و آخرت، همیشگی و دائمی بوده است. @Nucleader

قرائت سوره فتح و دعای توسل جهت تعجیل در فرج امام عصر روحی فداه سلامتی، طول عمر و عزت روزافزون رهبر انقلاب حفظ همبستگی و اتحاد مردم ایران تا پایان جنگ پیروزی ملت ایران و محور مقاومت و شکست دشمنان این کشور. @Nucleader

أنحن نخليک و ننصرف عنک؟ و قد أحاط بک هذا العدو؟ أما والله! لو علمت أني اقتل، ثم احيي ثم احرق ثم ننشر فی الهواء و يفعل ذلک بي الف الف مرة ما فارقتک... آيا ما دست از تو برداريم و برويم و تو را در ميان اين گروه خون خوار بگذاريم؟ به خدا قسم هرگز! اگر بدانم که کشته می‌شوم و زنده می‌شوم پس مرا می‌سوزانند و خاکستر مرا به باد می‌دهند و اين عمل را هزار مرتبه انجام می‌دهند، از تو جدا نمی‌شوم. ماترکناک یا بن الحسین... @Nucleader

اما بعد شب عاشورا رسید. در دهمین شب ماه محرم یاد می‌کنیم از سپر پسر رسول‌الله، از عزیز دل فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها، از آن سیدی که ایرانی‌ترین پاسدار غیر ایرانی سرزمین سلمان فارسی بود. اگر در حیات دنیا بود، امسال هم مثل هر محرمی هر روز سخنرانی داشت. هم قیام حسین علیه‌السلام را تشریح می‌کرد، هم از آخرین وضعیت جبهه مقاومت می‌گفت. هم آرام دل دوستان بود و هم موجب انکسار دشمنان. سیدی! اگر نبود حضور امام معصوم در این عالم و‌ اگر نبود نائب او، غم تو جانکاه‌ترین داغ شیعه بود و ما از فقدان حضورت بارها می‌مردیم. شهادت تو حتما موجب تألم امام عصر عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف بود و پشت ما را شکست. اما ما مجبور بودیم بایستیم و قد خم نکنیم،‌ چون جهاد و تکلیف تا نابودی اسراییل و ظهور مولا ادامه دارد. در شب عاشورا از مدافع راستین حریم ولایت، آیت‌الله العظمی شهید سید حسن نصرالله یاد می‌کنیم و همانگونه که او رهبر انقلاب را حسین زمان خطاب کرد، با حسین زمان‌مان عهد می‌بندیم و می‌گوییم ما ترکناک یابن الحسین... @Nucleader

امشب به نیت آرامش قلب امام عصر عجل‌الله تعالی فزجه‌الشریف و سلامتی، طول عمر باعزت و پیروزی رهبر انقلاب بر دشمنان و خائنان صدقه بدیم.

بعد از آنکه با قبیله بنی‌اسد پیکر شهدا را دفن کرد، با انگشتانش روی قبر پدر نوشت: هذا قبرالحسين بن علی بن ابی طالب الذی قتلوه عطشانا غريبا... شهادت امام زین العابدین علیه‌السلام تسلیت باد. @NucLeader

بعد از ظهر عاشورا بود که حسین علیه‌السلام خودش شخصاً وارد میدان شد. به زن‌ها و بچه‌ها سفارش کرده بود که از خیمه‌ها بیرون نیایند. هر حمله‌ای که می‌کرد، می‌آمد و روی یک بلندی می‌ایستاد و با صدای بلند ذکر خدا می‌گفت: «لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ الا بِاللّه». وقتی صدایش به خیمه‌ها می‌رسید، دل اینها آرام می‌شد که او زنده است. حضرت حمله‌ای کرد، خسته شد. «فَوَقَفَ ساعَةً لِیَستَریح»؛ لحظه‌ای ایستاد که استراحت کند. می‌نویسند: «اِذ أتاهُ حَجَراً فَوَقَعَ فی جَبهَتِه»؛ سنگی آمد و به پیشانی حسین علیه‌السلام اصابت کرد. خون جاری شد. «فَأخَذَ قَمیصَهُ لِیَمسَحَ الدَّمَ عَن وَجهِه»؛ دست برد و دامان پیراهن عربی‌اش را بالا آورد که خون را از صورت و جلوی چشمش پاک کند. «إذ أتاهُ سَهمٌ مَسمومٌ لَهُ ثَلاثُ شَعَب»؛ تیر سه‌شعبه‌ای آمد، «فَوَقَعَ فی صَدرِهِ أو فی قَلبِه»... از مرکب به زمین آمد... این جملات را زمزمه می‌کرد: «بِسمِ اللهِ وَ بِاللهِ وَ علی مِلَّةِ رَسولِ الله...». اما وقتی به زمین هم آمد، تا موقعی که رمق در بدن داشت تلاش کرد. اینجا دید نمی‌شود تیر را از جلو بیرون بکشد، دست برد تیر را از پشت بیرون کشید. و خون از تنش چونان ناودان می‌ریخت. ابن شهر آشوب می‌نویسد ذوالجناح آمد و «تَمَرَّغَ فی دَمِ الحُسَین». یعنی خودش را به خونهای امام آغشته کرد، «وَ قَصَدَ نَحوَ الخَیمة»؛ راه خیمه‌ها را در پیش گرفت. «وَ لَهُ صَهیلٌ عالٌ». یعنی بلند بلند شیهه می‌کشید؛ «وَ یَضرِبُ بِیَدَیهِ الارض»؛ سُم‌هایش را دائم به زمین می‌زد و سر و صدا می‌کرد. نزدیک خیمه‌ها که رسید، سیده‌های اهل حرم صدای مرکب را شنیدند. اما دیگر صدای حسین نمی‌آید. اینجا بود که از خیمه‌ها بیرون ریختند. نگاه که کردند، دیدند که مرکب آمده است، اما زین واژگون، مرکب غرق در خون... تمام زنان و بچه‌ها از خِیام بیرون آمدند و اطراف این مرکب را گرفتند. در تاریخ دیده‌ام که تنها کسی که بیرون نیامد، فقط زین العابدین علیه‌السلام است. هر کدام از اهل حرم چیزی می‌گوید و کاری می‌کند. اما در این میان، سکینه دختر حسین است که جلو می‌آید و رو می‌کند به مرکب پدر و می‌گوید: «یا جَوادُ! هَل سُقِیَ أبی أم قَتَلوهُ عَطشاناً؟»؛ ای اسب! به من بگو تا بدانم که آیا به پدرم آب دادند یا او را با لب تشنه شهید کردند؟ @Nucleader