بی‌پرده با خیابان از دهه هشتاد تا کنون در بحث‌های سیاسی کوچک متعددی شرکت کرده‌ام، سال ۹۶ برای تبلیغ سید ابراهیم رییسی کوچه خیابان‌ها را بالا پایین کرده‌ام و در تلگرام سال‌هاست می‌نویسم، اما به یاد ندارم در هیچ تجمعی، به غیر از «خون‌خواهی شبانه امام شهید» حضور داشته باشم. تجمع بستر دامی است که برخی تورش را در آن پهن می‌کنند. بیش از هفتاد شب با هر ضرب و زوری که بوده، از برخی تریبون داران در میادین به مردم تا برخورد فیزیکی برخی نیروهای میدانی با کسانی که پلاکارد نوشته یا شعارهای عادی مثل «مرگ بر سازشگر» یا «مذاکره نداریم، از آمریکا بیزاریم»، ملت کار خودشان را کرده‌اند. در این صد و چند شب هیچ به یاد دارید ویدیوهایی از «مرگ بر فلانی» و «فلانی حیا کن امریکا رو رها کن» دیده باشید؟ بله مردم از این‌ها بابت تکرار روندی مانند برجام و بخاطر آنکه عزت‌شان را زیر پا گذاشته و ان‌ها را نامحرم‌ فرض می‌کنند حسابی ناراحتند، خیلی بیشتر از این شعارها. اما خود را کنترل کرده‌اند. گواه حرفم حضور شبانه مردم با دست‌نوشته‌ها و شعارهایی است که حتی یک روز پیش از ان و یا حتی شب اعلام اتش‌بس شنیده نشد. تجمعاتی انچنانی دام است که می‌گسلند. مطلوب طبع کسانی است که خود را به رنگ شما دربیاورند و چیزی بگویند که نمی‌دانید گوینده‌اش کیست. مطلوب طبع کسانی است که لشکر مجازیشان در توییتر به خیابان فحش می‌دهد و نیروی حقیقی‌شان هم دستور اقدام می‌گیرد. چه کسی از خلوت شدن خیابان سود می‌برد؟ رهبری؟ نه! مردمی که مخالف مذاکره هستند؟ خیر. مردمی که مردد هستند که ایا مذاکره با دستور رهبری انجام می‌شود یا خیر، اما در تجمعات حاضرند؟ نه. پس چه کسی سود می‌برد؟ در بیرون از مرزها اسراییل و در داخل به گواه انچه تا کنون بارها نوشته‌اند، نزدیکان و متصلین به دولت. چرا؟ چون مردم در خیابان را مثل فرمانده شهیدشان موی دماغ می‌بینند؛ حالا مهم نیست موی دماغ خود یا برادرشان آمریکا. ما از رهبری همانطور که فریاد در خیابان و مطالبه و... را شنیده‌ایم، این را هم دریافت کردیم که جلوی اختلاف را بگیریم. آن‌ها می‌خواهند مرز اختلاف را روی کلام رهبری بگذارند، ما باید مرز وحدت و اتحاد را روی کلمات ایشان ببریم. شروط او، کلام رهبر شهید مرز وحدت ماست. آنچه سایرین می‌گویند، وجاهتی ندارد. ما به مطالبه انچه امام‌ شهید و رهبر عزیز گفته‌اند ادامه می‌دهیم. هر وقت خودشان اعلام کردند با این مذاکره موافقم و روند و جزییات آن با تایید و نظارت من جلو می‌رود، می‌گوییم سمعا و طاعتا. شما به هر دلیلی تشخیص می‌دهید، چشم. تا آن موقع مخالفیم، جلوی خط سازش می‌ایستیم و محور اتحادمان کلام ولی فقیه است. هم در حفظ اتحاد و هوشیاری از اینکه در بین ما، به اسم ما و به نفع دیگران شعارهایی ندهند که خط خیابان را بشکند و از هم فروبریزد. هم در مخالفت با مذاکره با آمریکا. @Nucleader

اتمام حجت امام شهید انقلاب درباره مذاکرات. دنبال وصیتنامه او می‌گردید؟ وصیتنامه او این‌هاست. @Nucleader

من المؤمنین رجال صدقوا ما عهدوا الله علیه، فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا. مرد مجاهد و خستگی‌ناپذیر لبنان، یادگار حاج عماد و حاج قاسم، آخرین بازمانده از فرماندهان حلقه اولیه حزب‌الله، کسی که لرزه بر دل امریکایی‌ها می‌انداخت، «ابوحسین ساجد» روز گذشته به شهادت رسید. @Nucleader

«حاج علی موسی دقدوق» معروف به «ابو حسین ساجد»، از نسل اول نیروهای حزب‌الله لبنان بود؛ از همان حلقه‌ای که در دهه هشتاد میلادی، هم‌زمان با شکل‌گیری هسته اولیه حزب، وارد مقاومت شد. سال‌ها در واحدهای عملیاتی حزب‌الله فعالیت کرد، فرماندهی نیروهای ویژه را برعهده گرفت و در مقاطعی نیز مسئولیت حفاظت از دبیرکل شهید سید حسن نصرالله را عهده‌دار بود. اما اهمیت ابوحسین ساجد بیش از آنکه به لبنان مربوط باشد، به عراق پس از سقوط صدام بازمی‌گردد. سال ۲۰۰۶، زمانی که اشغال عراق وارد مرحله‌ای تازه شده بود، او مأموریتی متفاوت گرفت. به ایران آمد و در همین دوره با حاج قاسم و فرماندهان نیروی قدس همکاری کرد. مأموریتش انتقال تجربه بیست ساله حزب‌الله لبنان به گروه‌های مقاومت شیعه عراق بود؛ تجربه‌ای که در نبرد با اسرائیل به دست آمده بود و حالا باید در برابر ارتش آمریکا به کار گرفته می‌شد. او به سازماندهی، آموزش و بازآرایی گروه‌های مقاومت کمک کرد؛ از ایجاد ساختارهای منسجم‌تر تشکیلاتی گرفته تا آموزش نیروها و انتقال تجربه عملیات‌های نامتقارن. آمریکایی‌ها بعدها او را یکی از مهم‌ترین حلقه‌های ارتباطی میان حزب‌الله لبنان، نیروی قدس و گروه‌های مقاومت عراقی معرفی کردند. مارس ۲۰۰۷، نیروهای آمریکایی در بصره او را همراه با قیس خزعلی بازداشت کردند. امریکا تصور می‌کرد با دستگیری دقدوق به یکی از مهم‌ترین مهره‌های شبکه مقاومت در عراق رسیده است. او پنج سال در بازداشت ماند؛ ابتدا در اختیار آمریکایی‌ها و سپس در اختیار دولت عراق. آمریکا برای محکوم کردنش فشار زیادی وارد کرد، اما با زیرکی طوری عمل کرد که در نهایت دادگاه‌ ادله کافی برای ادامه بازداشت او پیدا نکرد. ابوحسین سال ۲۰۱۲ آزاد شد و به لبنان بازگشت. درباره ابوحسین ساجد، ان‌شاءلله بعدا خواهم نوشت. @Nucleader

حسن علی دقدوق فرزند حاج ابوحسین هم دیروز در بنت‌جبیل به شهادت رسیده. @Nucleader

«آشتی ملی» با چه کسانی دقیقا؟ کودتاگران؟ سلطنت‌طلب‌ها؟ منافقین؟ اصلاح‌طلب‌هایی که در مراسم ختم همسر رهبر انقلاب شرکت نکردند، ولی‌ در مراسم مادر سید محمد خاتمی قطار شده بودند؟ دقیقا کدام آشتی؟ مردم که با هم مشکلی ندارند و نزدیک سه ماه و نیم است متحدند. این هم بوی «صداوسیما» دماغش‌ خورده، نسخه «وفاق» هم که جواب داده. @Nucleader

کلمه مثل تیر کشنده است. مراسم بدرقه رهبر شهید انقلاب. @Nucleader

به مناسبت اغاز ماه محرم اگر سعی کنیم هر روز-ممکنه بعضی روزها هم نشه- در ایتا روزانه نیم ساعت لایو کتابخوانی داشته باشیم و بعد فیلمش رو در بله و تلگرام بگذاریم، شرکت می‌کنید یا موافقش هستید؟ کتاب «آه»، بازخوانی مقتل حسین بن علی علیه‌السلام. @Nucleader

کلمه مثل تیر کشنده است. پیکر مطهر او در مشهد به خاک سپرده می‌شود. @Nucleader

کلمات پاسخ سوالات را نمی‌دهند. مگر نه اینکه هر موجودی را روحی است که تن را زنده نگه می‌دارد؟ تهران بدون او چگونه به زیستن ادامه دهد؟ @Nucleader

آیا توافق با آمریکا، مانع حمله اسرائیل خواهد شد؟ مروری بر یک طرح 33 ساله الف- ریشه‌ها سیاست فعلی اسرائیل با رهبری نتانیاهو، سیاستی است که وی در سال 1993 در کتاب با عنوان A Place Among the Nations نوشته است. در این کتاب، وی در نقد رویکرد فرآیند صلح اسلو، طرح رویکرد انزوای مسئله فلسطین از طریق قلع و قمع حامیان منطقه‌ای فلسطین به همراه تطبیع (عادی‌سازی روابط) را مطرح می‌کند. در نتیجه لابی‌گری‌های نتانیاهو -که سابقه سفیری اسرائیل در واشنگتن را داشت- سند سیاستی A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm در سال ۱۹۹۶ توسط محفلی از لابی‌گران صهیونیستی در واشنگتن نگاشته شد. نتیجه عینی ۵ سال لابی مستمر این گروه قدرتمند، لشگرکشی آمریکا برای قلع و قمع نیرو‌های مستقل در غرب‌آسیا در جهت غلبه منطقه‌ای اسرائیل بود. ب- تغییر نقش آمریکا با شکست فرسایشی جنگ عراق و افغاستان، دستگاه سیاست‌گذاری آمریکا به این نتیجه رسید که سیاست غلبه منطقه‌ای اسرائیل باید از این به بعد مستقیما توسط خود اسرائیل پیگیری شود. آسیب‌پذیری‌های اقدام مستقیم اسرائیل نسبت به اقدام مستقیم آمریکا، کمتر است و آمریکا با ثروت و نفوذ خود، نقش پوشش لجستیک و دیپلماتیک دارد. سیاست‌هایی همچون «ضربه با هزار خنجر» (ترور، خرابکاری، گروه های نیابتی)، صرفا یکی از مراحل و راهبرد‌های میان مدت رویکرد غلبه منطقه ای A Place Among the Nations بوده است. در شرایطی که اسرائیل توان اقدام نظامی مستقیم علیه ایران داشته باشد، تل آویو دیگر به اقدامات امنیتی مشابه قبل ۷ اکتبر داخل ایران کفایت نخواهد کرد. ج- لزوم بروزرسانی ارزیابی از دشمن یکی از خطاهای راهبرد بازدارندگی ما، عادت به رویه احتیاطی و محدود امثال ایهود باراک و شیمون پرز و غفلت از عقبه رویکرد توسعه‌گرا نتانیاهو است. توانایی بالقوه پاسخ نظامی ایران در مقابل اسرائیل، پیش از نتانیاهو، کافی و بازدارنده بود. اکنون که در شرایط توسعه طرح منطقه‌ای نتانیاهو هستیم، لازمه بازدارندگی در مقابل نتانیاهو، ابتکار عمل و نبوغ امنیتی/نظامی در راستای فلج‌سازی توان نظامی اسرائیل است. در غیر این صورت، ایران با تهدیدی وجودی مواجه خواهد شد. @Nucleader