پس چون صدای گریه‌ی طفل آمد، سوی خیمه‌ها رفت و گفت: «یا اختاه! ناولینی ولدی الرضیع» شیرخواره‌ام‌ را بیاورید. سپس پیراهن جنگ را از تنش درآورد، پیراهنی عربی به تن داشت و عمامه پیغمبر را به سربست. مقابل لشکر دشمن ایستاد، کودک را روی دست بلند کرد، طوری‌که بغلهایش پیدا بود. گفت یا قَوْمِ قَدْ قَتَلْتُمْ اَخی وَ اَوْلادی وَ اَنْصاری، وَ ما بَقِیَ غَیْرِ هذَا الطِّفْل وَ هُوَ یَتَلَظّی عَطَشاً مِنْ غَیْرِ ذَنْبٍ اَتاهُ اِلَیْکُمْ فَاسْقُوُهُ شَرْبَةً مِنَ الْماءِ ای گروه! همانا برادرم و فرزندانم و یارانم را کشتید و جز این شیرخوار کسی برایم نگذاشتید. و او که بی‌گناه است، بی‌تاب تشنگی ‌است و به کام مرگ می‌رود. او را به‌شما سپارم، جرعه‌ای آب به او بدهید. «بینما هو یخاطبهم» درحالیکه هنوز کلامش به پایان نرسیده بود، حرمله تیری انداخت. «فذبح الطفل من الاذن الی الاذن» کودک گوش تا گوش ذبح گردید. آنگاه دست‌ها را زیر گلوی‌ کودک شش‌ماهه‌اش گرفت تا از خون پر شد، آن را به آسمان پاشید و گفت: اَللّهُمَّ إِنْ حَبَسْتَ عَنَّا النَّصْرَ فَاجْعَلْ ذلِكَ لِما هُوَ خَيْرٌ لَنا» بار الها! اگر در اين دنيا ما بر اين قوم پيروز نشديم، بهتر از آن را روزى ما فرما. سپس فرمود: «هَوَّنَ عَلَىَّ ما نَزَلَ بي أَنَّهُ بِعَيْنِ اللّهِ» چون خدا می‌بیند، آنچه بر من فرود آمد آسان است.» درحالیکه کودک هنوز در دستان پدر بود، یک‌وقت از جانب خدا ندا آمد: «یا حسین! دَعْهُ، فإن له مرضعه فی الجنه» حسین جان! رهایش کن. برایش در بهشت جایی است که ما سیرابش میکنیم» پس حسین علیه‌السلام با غلاف شمشیر، گودالی کند و کودک را در آن به خاک سپرد. @Nucleader

«اَللّهُمَّ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّهُمْ دَعَوُنَا لِيَنْصُرُونا فَخَذَلُونا وَ أَعانُوا عَلَيْنا، اَللّهُمَّ احْبِسْ عَنْهُمْ قِطَرَ السَّماءِ، وَ احْرِمْهُمْ بَرَكاتِكَ، اَللّهُمَّ لا تُرْضِ عَنْهُمْ أَبَداً، اَللّهُمَّ إِنَّكَ إِنْ كُنْتَ حَبَسْتَ عَنَّا النَّصْرَ في الدُّنْيا، فَاجْعَلْهُ لَنا ذُخْراً فِي الاْخِرَةِ وَ انْتَقِمْ لَنا مِنَ الْقَوْمِ الظّالِمينَ». خدايا! تو مى‌دانى كه اينان ما را دعوت كردند تا به يارى‌مان بشتابند، ولى ما را رها كردند و در برابر ما بپاخاستند. خدايا! باران آسمان را از آنان دريغ دار و آنان را از بركاتت محروم كن. خدايا هرگز از آنان خشنود مشو. خدايا اگر در دنيا، پيروزى را از ما دريغ داشته‌اى، آن را ذخيره آخرت ما قرار ده و از گروه ستمكاران انتقام ما را بستان. @Nucleader

واعدت عبدالله و سکینة و رقیة أجلب المای و اشرّبهم بدیّه تعرفینی أوفی دینی لکن اشبیدی العمد صوّب جبینی به علی‌اصغر و سکینه و رقیه قول دادم که آب می‌آورم و آن‌ها را با دستانم سیراب می‌کنم مرا می‌شناسی که به قول و عهدم وفادارام، اما دیگر توانش را ندارم، چون عمود بر فرق من اصابت کرد @Nucleader

چه جگری از ما سوزاندید. شر اسراییل را از این جهان کم می‌کند دست سردار حسین @Nucleader

به یاد شهید تاسوعا، مصطفی صدرزاده. شادی روحش صلوات @Nucleader

ما از تو به غیر تو نداریم تمنا حلوا به کسی ده که محبت نچشیده‌ محمود کریمی @NucLeader

علی بن حسین گفت در‌ هیچ منزلگاهی فرود نیامدیم، جز اینکه پدرم از یحیی بن زکریا یاد کرد. جایی گفت: «من هوان الدنیا علی الله عزوجل ان رأس یحیی بن زکریا أهدي الی بغي من بغایا بنی‌اسرائیل» از پستی دنیا نزد خدای متعال این است که سر یحیی علیه‌السلام را به بدکاره‌ای از بدکارگان بنی‌اسراییل هدیه دادند. @Nucleader

محتشم کاشانی در ترکیب‌بند خود، بیتی دارد: «زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد فریاد العطش ز بیابان کربلا» در لغتنامه آمده «عَیوق» ستاره‌ای است سرخ رنگ، بسیار نورانی که فاصله‌اش از زمین زیاد است. پر نورترین صورت فلکی ارابه‌ران و ششمین ستاره پرنور آسمان. در ادبیات عرب «أبعد من العیوق» کنایه از دوری مسافت گفته می‌شود. در برخی اقوال، هرکه به عیوق بنگرد، عطشش رفع می‌شود. در اشعار برخی مثل نظامی گنجوی ممدوح است و پرتکرار. و در برخی گفته شده این ستاره در طالع هرکه باشد، به تشنگی از دنیا خواهد رفت. تلاش کردم بدانم کدام درست است، اما متوجه نشدم. مهم این است که عیوق برای نشان دادن دوری و فاصله زیاد است. و ربطی به تشنگی دارد. زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد فریاد العطش... @Nucleader

ماترکتک یابن الحسین. @Nucleader

«بسم الله الرحمن الرحیم. مِن الحسین بن علی الی محمد بن علی و مَن قِبَلَهُ مِن بنی هاشم. امّا بعد فَکأنَّ الدُنیا لَم تَکُن وَ کَأَنَّ الاخرةَ لَم تَزَل. والسلام». از حسین بن علی به محمد بن حنفیه و سایر بنی‌هاشم: اما بعد، گویی که دنیا هرگز نبوده و آخرت، همیشگی و دائمی بوده است. @Nucleader

ابن عباس گفت: پیغمبر را در خواب دیدم: گَرد آلود و ژولیده موی و پای برهنه، شیشه‌ای پرخون در دست داشت و تلاوت می کرد «وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّـهَ غَافِلًا عَمَّا یَعْمَلُ الظَّالِمُونَ» و مپندار که خدا غافل است از کردارِ ستمکاران. پرسیدم «یا رسول الله! این خون، چیست؟» گفت «این خونِ حسین است. نزدِ خدا می برم. امروز از زمین برداشتم.» ابن عباس صبح برخاست و مردم را از قتلِ حسین خبر داد و از آن روز حساب نگاه داشت تا بعد از آنکه خبر رسید. دانستند همان روز کشته شده بود. @NucLeader

این ساعت‌ها بی‌قراری عجیبی در دل‌هاست. جز با روضه‌ مقاتل نمی‌شود دل را آرام کرد