به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

جسپر هستم

به چی

الان منظورت من بودم؟ اگه عاره بخورمت

آهان سلاممم بی زحمت زیر پیامات هشتگ بزن_

این برا چند روز پیش بود، به اینکه شعر بفرستم یا نه ولی الان گفتن که بفرستم🙏

اون موقع همسایه نشده بودیم یکی دیگه رو میگم ولی بچه هااا جسپر خانم(؟) همسایه یه ادمینیمونهلتدنرکرو

دینگ دینگ! املت با تقدیمی اومده. این پیام رو فوروارد کنید توی چنل قشنگتون، و تگ‌ها رو هم به بادِ بهاری بسپرید، تا املت به‌شما یک پوستر تقدیم کنه. حتماً عضو املت باشید و این پیام رو تا اتمام تقدیمی از توی چنلتون پاک نکنید؛ در غیر این صورت تقدیمی به شما تعلق نمی‌گیره. Limit | Tag | Channel

دیشب نشستم خیلی رندوم و تیکه تیکه ما در برابر شما رو دوباره خوندم

می‌دونستم مجموعه موردعلاقه‌مه ولی تا دیشب نمی‌دونستم خوندنش واسم مثل نفس کشیدنه

می‌دونید توش غرق شدم، به معنای واقعی. و جوری برای شخصیت‌هاش اشک ریختم که انگار داشتم برای خودم اشک می‌ریختم، و واقعا هم همینطور بود. آدما کتاب می‌خونن چون می‌خوان درک بشن، چون دنبال خودشونن و من خودمو تو شهر خرس پیدا کردم. من واسه بوبو اشک ریختم نه چون پذیرفته نشد، چون من بازنده‌ام و پذیرفته نمی‌شم. برای بنی اشک ریختم نه چون متفاوت بود، چون من متفاوتم. من برای ویدار اشک ریختم نه چون افسارگسیخته بود، چون من تصمیمات اشتباه می‌گیرم.

جوری که من این شخصیتا رو خانواده‌م، این شهرو خونه‌م و این کتاب رو روحم می‌دونم توصیف‌ناپذیره. می‌تونم هر وقت حالم بده بخونمش و خوب بشم، می‌تونم خوشحالیامو باهاش تقسیم کنم، می‌تونم باهاش زندگی کنم. و همینکار رو هم می‌کنم، جوری عاشق شخصیتاش میشم که عاشق هیچ شخصیت دیگه‌ای نمیشم، جوری می‌خونمش و بین تک تک حروفش نفس می‌کشم که بین کتابای دیگه این‌کارو نمی‌کنم