شب که شد، همه چیز برای رسیدن وینسل و غافلگیری او تکمیل شده بود. خانم جیمز و پروفسور جلوی درب ایستادند و با آمدن وینسل، فشفشه روشن کردند. تنها عشق است که میتواند یک پیرزن و یک پیرمرد را به این کار وا بدارد، تنها عشق پدر به پسر و عشقی که از رفاقت نشات میگیرد.
تولد سه نفرهشان به خوبی گذشت و استرسهای کنکور را برای وینسل تبدیل به شادی کرد. خانم جیمز برای او یک پلیور طوسی خریده بود و پروفسور به او رواننویس مشکیای با بدنه نقرهای هدیه داد که با رنگ طلایی به خط شکسته نام وینسل، بر رویش حکاکی شده بود.
جشن تولدِ آرام و بی حاشیهای بود، شادی سه آدم با دنیاهای متفاوت که با چشمانشان به یکدیگر میفهماندند چقدر هم را دوست دارند و حاضرند هر کاری برای هم انجام دهند. پزشکی دنیای یکی و فیزیک دنیای دو نفر دیگر را فرا گرفته بود، اما حالا با یک معادله ساده کنار هم نشسته بودند، معادلهای که میگفت خانم جیمز پس از مرگ تمام مردان زندگیاش فقط پروفسور را داشت تا به او به عنوان یک دوست خوب تکیه کند. معادلهای که میگفت وینسل نیز پس از مرگ تمام خانوادهاش فقط پروفسور را داشت تا زیر سایهاش باشد، و پروفسور پس از این همه تنهایی فقط آندو را داشت تا در جهان بماند.
معادلهای ساده از دل ریاضی، که میگفت برای خانواده بودن، نیازی به پیوند خونی نیست، انسانیت همهی کارها را انجام میدهد.
#قلبی_برای_بازماندگان
