گیج بودنام<<<

قراره برم و کادوی درسا (چیزایی ک تو تصویرن) بهش بدم. (یه دفترچه‌ی کوچولوی نقاشی+مداد طراحی و یه کاغذ که توش چیزی براش نوشتم). درسا خیلی اهل نقاشی کشیدنه. نقاشی‌هاشم خیلی کیوت و خوشگلن. تو زمان امتحانا میدیدم یه عکس از نقاشی فرستاده و گفته مثلا میخواسته درس بخونه ولی نشسته سر کشیدن نقاشی😂😔 بخاطر همین گفتم یه دفترچه‌ی نقاشی بهترین چیزه براش. تازه چون دفترچه‌ست توی هر کیفی جاش میشه و میتونه در هر زمانی، توی هر جایی و در هرشرایطی میتونه نقاشی بکنه^^. اینطوری دیگه لازم نیست تو دفترش یا بغلای کتابش نقاشی بکشه:]

ولی با نرفتن داخل خونشون، فهمید من از اون لجباز ترم. هاها

یک عدد فویِ خجالتی .

هاها من تونستم بفهمم=]

اگه فردا کار انیل درست و خوب پیش بره، شاید یهو دیدین من از خوشحالی بال در اوردم:)

من وقتی همسایه‌هامونو میبینم: سلام کنم یا نه؟ ایگنور کنم یا نه؟ به نشونه‌ی سلام، سرمو تکون بدم یا نه؟ لبخند بزنم یا نه؟ جدی باشم یا مهربون؟ و در نهایت: اوکی ایگنور میکنم. اصلا من کسیو ندیدم👍

فاتحه بخونین:)🖤

تضاد عجیبی درونمو فرا گرفته دوست دارم بخاطر تولد درسا و انیل، شادی کنم ولی.. از اون طرف دوست دارم برای دایی درسا، بشینم زار بزنم:)

به طور خیلی ناگهانی، غم عجیبی نشست تو قلبم؛ غمی که هم دلیلشو میدونم و هم نمیدونم.. هیچگاه نتونستم فازمو بفهمم منی که تا همین یکساعت پیش داشتم از شدت خوشحالی، سکته میکردم؛ الان یه گوشه دراز کشیدم. بدون هیچ خوشحالی.. واقعا وات د فاز فو؟