آرامش...

امروز نیست مردم تا آخر شب به عشق سقای کربلا آب نخورم. عصر رفتم به یه روضه‌ی زنونه. انقدر گریه کردم و با دل و جون سینه زدم برای آقام ابوالفضل، که حالم خوب شد. وقتی داشتم از اونجا میومدم بیرون صدام گرفته بود. آخ که چقدر خوشحال بودم بابت گرفتن صدام. نشستیم توی ماشین. مامانم ضبط ماشین رو روشن کرد و صداشو کم کرد. مداحی آقای پویانفر توی ماشین طنین انداز شد. سرشار از آرامش بودم🥺☁️.

اومدیم خونه، رفتم سراغ مداحی های که دوسال پیش واسم فرستاده بودین. همه رو ریختم روی یه فولدر. کارم که تموم شد حرکت کردیم سمت هیئتِ موسسه. مائده همون اول که منو دید پرسید "چرا انقدر بی‌حالی؟" گفتم "عصر رفته بودم یه روضه زنونه. شارژم کمه."😮‍💨

امشب وظیفه‌م با شبای دیگه کلا فرق میکرد. امشب یه دستم پر بود، یه دستم پاکت برای کفشای مهمونای اباعبدالله. پاکت میدادم دستشون. پاکت های خالی رو میتکوندم تا خاکش بره و بخاطر همین دستام بیشتر از هر وقت دیگه نیاز به شستن داشتن‌ ولی نمیتونستم پستم رو ترک کنم. مدام باید خم میشدم و پاکت جدید آماده میکردم برای مهمونای جدید. بخاطر همین امشب بیشتر از هر شب دیگه‌ای کمرم اذیت شد ولی خب می‌ارزه:)💘

موقع شام دادن که شد خواستم برم سمت حسینیه که کمک کنم تا شام رو بدن؛ مجددا مائده رو دیدم. از چهره‌م خستگی و بی‌حالی میدید. دوباره ازم حالمو پرسید و دعوتم کرد به آغوشش. منم از خدا خواسته خودمو پرت کردم توی بغلش. خیلی به این بغل نیاز داشتم. گفت "دلم برات تنگ میشه. دیگه معلوم نیست تا سال دیگه همو ببینیم یا نه "همون جور که توی بغلش بودم گفتم "مگه حتما باید مراسمی باشه تا ببینمت؟ یجا قرار میزاریم و میبینیم همدیگه رو" از بغلش اومدم بیرون و بهش نگاه کردم. گفت "منتظر پیام دادنت برای رفتن بیرون میمونم" یه "به همچنین" گفتم و رفتم سمت حسینیه. شام که تموم شد، برگشتم سمت چادر. موقع رفتن به سمت خونه، مائده چند باری ازم خواست فردا زودتر از موعد شروع شدن مقتل خوانی بریم و بیشتر کنار هم باشیم. دل خودمم میخواست ولی با این حجم از خستگی و بهم ریختن حال جسمم بهش قول ندادم🥲❤️‍🩹.

مهربونا فردا اگه قسمتتون شد و رفتید مقتل خوانی، به یاد منِ پرگناه هم باشید🥺💚.

شبتون بخیر دخترا🌚💓.

میخوام چله عاشورا بگیرم از امروز تا اربعین‌. گفتم اگر کسی بخواد باشه بیاد که تنها نباشم.

منم پایه‌م.

و قسم به کبودیِ دست و سینهٔ بعد از سینه زنی..

از خدا ۱۸-۱۹ سال عمر گرفتم، ولی هیچوقت روضه‌ای مثل امشب نرفته بودم. آزادی و راحتی پر میزد🕊. اول از همه ژتون دادن برای شام‌. بعد از اون به هرکس که میخواست یه جز قرآن میدادن تا قرائت کنه. به من جز ۲۹ افتاد. چندتا سوره با آیه های خیلی کوتاه. بعد از اون زیارت عاشورا خونده شد و سخنران اومد. اینم بگم همه افراد مجلس خانوم بودن. هیچ مردی رو راه نمیدادن. حتی پسر های بالای ۵ سال رو هم راه نمیدادن. فقط خانوما🥹. سخنرانی که تموم شد یه خانمی اومد و مداحی کرد. انقدر مداحی این خانم خوب و دلچسب بود که من الان چشمام به زور بازه. خانم مداح با گفتن اینکه "صداتونو آزاد کنید و هرچقدر میخواید شیون بزنید"، باعث شد هرچی توی گلوم توی دوران خادم بودنم خفه کرده بودم رو آزاد کنم. صدام آزاد شد. درواقع صدای همه آزاد شد. بعد از اون مداحی پرشور، همه قیام کردن و کوچه باز کردن برای سینه زنی. همه خانوما مثل آقایون به صف شدن و به محکمی و پرشوری آقایون سینه میزدن. همه پایه بودن. صدای برخورد دست ها به سینه‌ها رو به وضوح میشد شنید و من عاشق این صدای حین سینه‌زنیم. توی تموم عمرم به این دلچسبی سینه نزده بودم. با دو دست، محکم بر روی سینه هامون می‌زدیم. با گفتن "غیرتی سینه بزن" اشتیاقم بیشتر شد. چون تا الان هر جا رفته بودم همه خانوما آروم و بی صدا سینه زنی میکردن اما اینجا فرق میکرد. اینجا اولین بار بود که آرزو نکردم که کاش پسر بودم و می‌تونستم سنگ تموم بزارم؛ چون حالا به واقعیت تبدیل شده بود با تفاوت اینکه من هنوز دخترم🥺🤍.

بچه‌ها میشه دعا کنید یه کاری جور بشه؟💛