❌و اما درباره خوارج.... «علی الاصول...» #نهج‌البلاغه_بخوانیم خطبه ي ۱۲۱: فَإِنَّكُمْ عَصَيْتُمُونِي فِي أَوَّلِ الْأَمْرِ، فَلَا رَأْيَ لِمَنْ لَا يُطَاعُ. «شما در آغاز کار از فرمان من سرپیچی کردید، و کسی که فرمانش را نبرند رأی و تدبیرش اثر ندارد.» و در ادامه می‌فرماید: وَ قَدْ كُنْتُ أَمَرْتُكُمْ فِي هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ أَمْرِي، وَ نَخَلْتُ لَكُمْ مَخْزُونَ رَأْيِي، لَوْ كَانَ يُطَاعُ لِقَصِيرٍ أَمْرٌ. «من درباره این قوم (سپاه معاویه) نظر و فرمان خود را به شما گفتم و حاصل رأی و اندیشه خویش را در اختیارتان نهادم؛ اگر از انسان دوراندیش فرمان برده می‌شد، کار به سامان می‌رسید.» سپس وقتی از امام سوال می شود: نَهَيْتَنَا عَنِ الْحُكُومَةِ ثُمَّ أَمَرْتَنَا بِهَا «تو ما را از حکمیت نهی کردی، سپس به آن فرمان دادی.» امام پاسخ می‌دهد: هَذَا جَزَاءُ مَنْ تَرَكَ الْعُقْدَةَ وَ أَخَذَ بِالشُّبْهَه این نتیجه کسی است که راه استوار را رها کند و به امور مشتبه بچسبد. نکته ی مهم این است که در این خطبه امام تصریح می‌کند که ابتدا نظرش #علی_الاصول ادامه ی جنگ و نپذیرفتن حکمیت بود و آن را به سپاه خود اعلام کرده بود، اما چون بخش بزرگی از سپاه او را وادار کردند، حکمیت پذیرفته شد. بعد همان گروه، پذیرش حکمیت را به خود امام نسبت دادند و امام این تناقض را در این خطبه به آنان یادآوری می‌کند!

❗️ أینَ عمّار؟ پیامبر به عمار فرمود: ای عمّار! اگر دیدی علی (ع) به راهی می‌رود و همه مردم به راهی غیر از آن، تو با علی حرکت کن، که او هرگز تو را به هلاکت نمی‌اندازد و از هدایت خارج نمی‌کند. قال رسوا‌الله (ص): یا عَمّارُ! إِنْ رَأَیْتَ عَلِیّاً سَلَکَ وَادِیاً وَ سَلَکَ النّاسُ کُلُّهُمْ وَادِیاً غَیْرَهُ، فَاسْلُکْ مَعَ عَلِیٍّ، فَإِنَّهُ لَنْ یُدْلِیَکَ فی رَدىً وَ لَنْ یُخْرِجَکَ مِنْ هُدىً. (بحارالأنوار، ج ۳۸، ص ۳۲)

‌ ♨️ #سی_ثانیه_نهج‌البلاغه (قسمت شصت و نهم) #امیرالمؤمنین_امام_علی_علیه‌السلام «بدانيد! دنيا سرايى است که فقط از راهِ بهره‌گیریِ صحيح از آن، سالم می‌تونید بمانید و با امورى که مخصوصِ دنياست، نمی‌توانید از آن نجات پیدا کنید. انسان‌ها به وسیله‌ی دنیا آزمايش می‌شوند. چیزهایی را که در دنیا - به خاطر دنیا - به دست بیاورند، از آن‌ها جدا می‌شوند و حسابِ آن را، بايد پس بدهند، و آن چیزی را که از دنيا - براى آخرت - به دست بیاورند، برای آن‌ها باقی خواهد ماند؛ زیرا دنيا در نظر خِردمندان، همچون سایه‌ی بعد از زوال است؛ در حالى که آن را گسترده می‌بینی، ناگهان جمع می‌شود و در حالى که گسترش می‌یابد، (با فرا رسيدن شب) از بین می‌رود» (نهج‌البلاغه، خطبه ۶۳) شرح: زرق و برق دنیا، سبب دلبستگى بیش از حدّ به آن می‌شود و این دلبستگی‌ها غالباً سرچشمه‌ی گناه و انحراف از صراط مستقیم می‌گردد. به همین دلیل اولیاء الهی دائماً خطر آن را تذکر داده‌اند. در این خطبه پیرامون این موضوع، چند نکته را تذکر می‌دهند: ۱- فضایل اخلاقی و کمالات انسانی را در این دنیا می‌توان به دست آورد، نه جایی دیگر؛ پس از پایان بهره‌برداری کنید. ۲- اگر کار و تلاش انسان فقط برای دنیا باشد، هیچ سودی برای او نخواهد داشت. ۳- دنیا پُر از سختی و آسایش است، و هردوی آن‌ها وسیله‌ای برای امتحان و آزمایش انسان‌هاست؛ پس نه در هنگام آسایش و راحتی، باید طغیان‌گری و سرکشی کند، و نه در هنگام سختی و مصیبت، بی‌تاب و ناامید شود. ۴- دنیا وسیله‌ی رسیدن به سعادت است، نه هدف. ۵- توجه به این نکته که دنیا پایدار و باقی نیست، بلکه فانی و پایان‌پذیر است. https://eitaa.com/PR_Police