واکنشها به مناظره حجت الاسلام کاشانی ادامه دارد ...
#علیرضا_پناهیان
#حسینی_قمی
#شهاب_مرادی
#اسماعیل_رمضانی
#مهدی_طباخیان
#مجید_بنی_فاطمه
و ...
.
افتخاری برای #هویت_صنفی_طلبگی
@PakNevees
کار آقای کاشانی مصداق مرزبانی از اعتقادات شیعی و حساسیت در مقابل انحرافات است.
مسئله ای که مورد تاکید رهبر معظم انقلاب با بیان های مختلف است.
مثلا گاهی با عبارت غیرت دینی و گاهی در قالب تعریف از شخصیت علما برای نمونه در تمجید از شهصیت مرحوم علامه جعفری میفرمایند:
«تعصب دینی و حساسیت در مقابل انحرافات فکری» را ویژگی دیگر علامه جعفری خواندند و افزودند: علامه جعفری بهشدّت نسبت به مسائل دینی متعصب و پایبند بود و در مقابل انحرافات فکری، صریحاً برخورد، و در مقابل دشمنیها ایستادگی میکرد.
@PakNevees
پاک نویس(احمدرضا کریمی)
کار آقای کاشانی مصداق مرزبانی از اعتقادات شیعی و حساسیت در مقابل انحرافات است. مسئله ای که مورد تاک
خیلی اوقات اتّفاق میافتد آن کسانیکه میخواهند مقدّسات را در چشم مردم بشکنند و از ذهن مردم بیرون کنند، از کارهای علیالظّاهر کوچکِ اینطوری شروع میکنند؛ برای اینکه عکسالعمل مردم را بسنجند. اگر علما و مسؤولان کشور، موضعگیری نمیکردند و اگر مردم ابراز نفرت و انزجار نمیکردند، احتمال داشت این قدمِ اوّل به قدم بعدی برسد و آن قدم بعدی از این فاحشتر باشد و به همین ترتیب پیش برود. اینجا غیرت دینی مردم حقیقتاً بجا و بموقع عکسالعمل نشان داد. خیلیها در این قضایا بیطاقت میشوند و احساسات دینی آنها خود را به شکل بارزی نشان میدهد؛ همچنان که در سرتاسر کشور آن را ملاحظه کردید. بنده به نوبه خودم از همه کسانیکه در این مورد موضعگیری کردند - آحاد مردم، علمای اعلام، بزرگان، مسؤولان کشور، رئیس جمهور محترم، رئیس محترم مجلس و رئیس محترم قوّه قضایّیه - متشکّرم؛ این کار لازم و خوب بود.۱۳۷۸/۰۷/۰۹
@PakNevees
پاک نویس(احمدرضا کریمی)
خیلی اوقات اتّفاق میافتد آن کسانیکه میخواهند مقدّسات را در چشم مردم بشکنند و از ذهن مردم بیرون کنند،
سخنان رهبری در پاسخ به اهانتی بود که در روزنامه ای به امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف انجام شده بود:
در خطبه دوم مطالب متعدّدی هست که شایسته آن است من درباره آن با شما برادران و خواهران عزیزِ نمازگزار صحبت کنم؛ ولی چون وقت ضیق است، من این قضیهای را که اخیراً در کشور پیش آمد و قضیه دلخراشی بود - یعنی اهانت به ولىّعصر ارواحنافداه - جلو میاندازم و درباره آن چند نکته لازم و مهم را عرض میکنم. بعد اگر وقتی ماند، برای بقیه مطالب باشد.
یک مطلب این است که اصل این قضیه، حقیقتاً قضیه تلخی بود. من باید عرض کنم این مطلب که در نشریهای به امام عصر ارواحنافداه اهانت شود، بنده را در مقابل ولىّعصر خجالت زده کرد؛ بنده شرم زده شدم. من به خدای متعال عرض کردم: پروردگارا! اگر به خاطر این قضیه، قلب مقدّس ولىّعصر از ما آزرده و رنجیده است، متضرّعانه از تو میخواهم که دل مبارک آن بزرگوار را از ما دوباره شاد کنی. در کشور امام زمان و در میان مردمی که عشّاق ولىّعصر ارواحنا فداه هستند، چنین پدیدهای بسیار زشت و سنگین است. البته مردم، علمای اعلام و مسؤولان کشور، هر کدام به فراخور مسؤولیت و موقعیتی که داشتند، با این قضیه برخورد شایستهای کردند؛ اِعلام بیزاری و برائت نمودند. @PakNevees
گفتگوی کاشانی و اردستانی
🔺روایاتی در کافی شریف هست درباره سبک مناظره هشام بن حکم از اصحاب خاص امام صادق ع، وقتی مرد شامی به او میگوید
ْ فَقَالَ لِهِشَامٍ يَا غُلاَمُ سَلْنِي فِي إِمَامَةِ هَذَا
درباره امامت این (اشاره به امام صادق ع که در جلسه حاضر بوده اند میکند با بی ادبی) مناظره را آغاز کن و اول تو بگو. هشام بن حکم احساس بی احترامی به آقای خود میکند و در روایت آمده :
فَغَضِبَ هِشَامٌ حَتَّی اِرْتَعَدَ ثُمَّ قَالَ لِلشَّامِيِّ يَا هَذَا أَ رَبُّكَ أَنْظَرُ لِخَلْقِهِ أَمْ خَلْقُهُ لِأَنْفُسِهِمْ ....
هشام عصبانی شد چنانکه در رخسار او ناراحتیش عیان شد اما سعی کرد با آرامش و منطق گفتگو را آغاز کند.
🔺من همیشه به هشام غبطه میخوردم به خاطر آن دل غیرتمند و پر احساسش و در عین حال مراقبتش نسبت به آنکه با منطق و استدلال از امام خود دفاع کند. وقتی مناظره آقا حامد کاشانی عزیز را دیدم یاد این روایت افتادم
🔺رفقا ساده نگیرید وقتی یک بچه هیاتی و روضه خوان جلویش با بی ادبی به حوادثی اشاره میشود که جگرش را میسوزاند و او باید با آرامش پاسخ دهد.
واقعیت آن است که روز گذشته دو نوع عقلانیت با هم روبرو شد. و این مناظره از این جهت برای من جذاب بود.
🔺عقلی که همراه است با عشق و دلدادگی و احساس، و عقلی که سالها سعی کرده خود را از یک قلب ایمانی و پر احساس خلاص کند. من سلیمانی اردستانی را سالها است که میشناسم هم از طریق کتابهایش و هم چند جلسه ای یهودیت و مسیحیت را به ما درس میداد، من در آن جلسات اینگونه فهمیدم که او تلاش میکند به سیاق دین پژوهان غربی، قلب خود را خالی کند از ایمان، و دین را با نگاه عادی دنیایی غربی و از بیرون نگاه کند، او و جریان گسترده ای مانند او که امروز برخیشان هنوز در داخلند و برخیشان به غرب پناه برده اند، فقط یک رویکرد دانشی را انتخاب نکردند بلکه خود را در معرض نحوه ای از تربیت دینی خالی از ایمان قرار دادند و امروز خروجیش شده این انباشته از گمگشتگی و جسارت و بلکه خباثت که میبینیم. آنچه برای غرب مهم است تربیت چنین نسلی با چنین عقلانیتی است در میان جوانان ما و به نحو گسترده.
🔺این دو عقلانیت وقتی با هم مواجه شدند شما ناخودآگاه نه تنها به هم ریختگی و نابسامی فکری عقلانیت غربی رها شده از دین را مشاهده کردید بلکه به حال هتاکی و بی اخلاقی اش نسبت به دین نیز غصه خوردید.
🔺کاش البته موضوع گفتگو دردهای امروز جبهه انقلاب میبود و ثمراتی که مجاهدت امیرالمومنین ع و سیده النساء برای امروز ما دارد. اما همین مقدار که اقتدار عقلانیت ایمانی پشتیبان بچه هیاتیها خودش را بر عقلانیت بیمار روشنفکری غربی روشن شد، امر مبارکی است و باید گفت بیش باد.
@ali_mahdiyan
متن آقای مهدیان رو حتما بخوانید.
روی نکتهی مهمی دست گذاشته انصافا هم خیلی عالی نوشته
دو گروه در باب مناظره استاد کاشانی خشنود نشدند
یکی برخی جریانات اخباریون و ملحق به این گروه کسانی که دم از ولایت اهل بیت علیهم السلام میزنند ولی جناب کاشانی را به جرم انقلابیگری اهل ولایت نمی دانند که تصویر بالا مربوط به این گروه هست.
دسته دوم کسانی که وحدت نامضبط دارند و اساسا برای ولایت اهل بیت علیهم السلام شانی برای دینداری قائل نیستند.
بیش باد
@PakNevees
🔰پاسخ به شبهه «حسادت امفضل» در شهادت امام جواد(ع)
✍️ رسول چگینی
💢یکی از شبهاتی که اخیراً توسط سلیمانی اردستانی در مناظره با آقای حامد کاشانی مطرح شده این است که:
چون در برخی نقلها امالفضل – همسر امام جواد(ع) – تحت تأثیر حسادت نسبت به سمانه مغربیه اقدام به مسمومیت حضرت کرده، پس شهادت امام، نه مظلومانه بوده و نه میتوان آن را به حاکمیت عباسی نسبت داد؛ بلکه نتیجه یک «کینه خانوادگی» است.
⚠️ این تحلیل در چند جهت مغالطهآمیز و خلاف مسلّمات تاریخی است:
✅ شهادت امام جواد(ع) در منابع تاریخی
عموم مورخان متأخر شیعه و بسیاری از مورخان اهلسنّت بر شهادت حضرت اتفاق نظر دارند.
حضرت در ۲۵ سالگی از دنیا رفتند و هیچ گزارش تاریخی از بیماری در منابع معتبر وجود ندارد. همین امر موجب شده که نقلهای مربوط به مسمومیت – هرچند در جزئیات متفاوت – از نظر تاریخی وزن و اعتبار جدی داشته باشند.
✅ سه گزارش در نحوه شهادت امام جواد (ع)
نقل اول: معتصم بهوسیله غلامش «اشناس» شربتی زهرآلود برای حضرت فرستاد و با اصرار و اجبار، امام را به نوشیدن آن واداشت.
نقل دوم: معتصم یکی از کارگزارانش را مأمور کرد تا امام را به خانه خود دعوت کند و در غذا زهر بریزد؛ امام با اجبار به خانه او رفت و پس از تناول غذا اثر زهر را احساس کرد و پس از بازگشت به منزل، به شهادت رسید.
نقل سوم: امالفضل به تحریک و اجبار معتصم عباسی و جعفر بن مأمون، انگور زهرآلود به امام داد و پس از دیدن اثر زهر پشیمان شد.
✅تفکیک «عامل» و «سبب»؛ مغالطه اصلی سلیمانی
سلیمانی اردستانی دچار این مغالطه شده که:
چون امالفضل عامل مستقیم قتل بوده، پس شهادت ناشی از حسادت خانوادگی بوده و ربطی به ظلم عباسیان ندارد.
در حالی که در علم تاریخ باید میان طراح و آمر قتل (عامل) و ابزار اجرایی (سبب) تفکیک کرد.
بر اساس منابع تاریخی، معتصم عباسی و برادرزادهاش جعفر بن مأمون از نفوذ روزافزون امام جواد(ع) بیمناک بودند.
ایشان میدیدند که حضرت در میان شیعیان مرجعیت، محبوبیت و جایگاه امامت دارد و این امر میتواند قدرت عباسیان را تهدید کند.
به همین دلیل، طرح حذف حضرت در دستگاه خلافت شکل گرفت.
اما برای اجرای این طرح، نیاز به سببی داشتند که حساسیت عمومی را برنیانگیزد؛ و چه کسی مناسبتر از امالفضل – دختر مأمون و خواهر جعفر – که کینه شخصی نیز در او وجود داشت.
✅حسادت امالفضل «سبب» بود، نه «عامل»
حسادت امالفضل به سمانه مغربیه یک واقعیت تاریخی احتمالی است.
اما این حسادت، نقشه عباسیان را ایجاد نکرد؛ بلکه تنها وسیلهای برای اجرای آن نقشه شد.
عباسیان با سوءاستفاده از این نقطهضعف، ابزار قتل را فراهم کردند.
پس ریشه اصلی شهادت، سیاست عباسیان برای حذف امام است، نه اختلاف خانوادگی.
✅مشابه این الگو در تاریخ اهلبیت(ع) تکرار شده است
این سازوکار، مسبوق به سابقه است. نمونه روشن آن: شهادت امام حسن مجتبی(ع) است که طراح و آمر معاویه بود و سبب اجرایی آن جعده (همسر امام) که از انگیزههای شخصیاش استفاده شد.
در اینگونه موارد، هرگز گفته نمیشود امام به دلیل اختلاف خانوادگی از دنیا رفته است؛ بلکه شهادت بهوضوح نتیجه سیاست حاکمیت جائر است.
♨️ بنابراین، ادعای سلیمانی اردستانی مبنی بر «وفات غیرمظلومانه» امام جواد(ع) و نسبتدادن آن به یک حسادت خانوادگی،: از نظر تاریخی ناقص است، از نظر تحلیل سیاسی مغالطهآمیز است، و نتیجهاش انکار مظلومیت امام و تخفیف نقش حاکمیت عباسی در جنایت است.
شهادت امام جواد(ع)، مانند سایر ائمه(ع)، در بستر ظلم سیاسی رخ داد؛ و استفاده عباسیان از امالفضل، فقط بهرهبرداری از یک «سبب» برای اجرای تصمیم قبلاً گرفتهشده بود.
📌#تاریخ_اسلام
📌#امام_جواد_علیه_السلام
📚@RasoolChegini
تهذيب الأحکام ج ۶، ص ۳۶۵
اَلْحُسَيْنُ بْنُ سَعِيدٍ عَنِ اَلنَّضْرِ عَنِ اَلْقَاسِمِ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ جَرَّاحٍ اَلْمَدَائِنِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: «اَلْمُعَلِّمُ لاَ يُعَلِّمُ بِالْأَجْرِ وَ يَقْبَلُ اَلْهَدِيَّةَ إِذَا أُهْدِيَ إِلَيْهِ» .
امام صادق (علیه السلام):
معلم نباید به خاطر گرفتن مزد آموزش دهد، ولی اگر کسی پس از آموزش به او هدیهای بدهد، پذیرفتن آن جایز است.
@PakNevees