"تو ماه من بودی. زیبا، دور و دست نیافتنی. زیباییت چشمان همه را به سمتت می‌کشاند. چشمان بعضی به تو خیره بود. گاهی با علاقه به تو نگاه می‌کردند و گاهی با درماندگی. بعضی اوقات قسمتی از خودت را از نظرها پنهان می‌کردی، بعضی دیگر هم کاملا پنهان می‌شدی. فقط چند شب در ماه بود که کاملا بیرون می‌آمدی. زیباییت در این شب ها صد برابر می‌شد! من چه بودم؟! بره‌ای گم شده در کوهستان، که آنقدر سر به هوای ماه ماند تا گله‌اش را گم کرد."

کوچ تا چند؟! مگر می‌شود از خویش گریخت «بال» تنها غم ِ غربت به پرستوها داد _فاضل نظری

ولی من شدیدا معتقدم این ایموجی😊 توی چت از صدتا فحشم، فحش تره.

خیلی وقت است خودم را گم کرده‌ام؛ شما آن را ندیده‌اید؟

جسی جوردن- متولد دهم سپتامبر سال 2005' یک ماه از خودکشی‌اش گذشته بود که نامه‌ای مابین دفترچه خاطراتش پیدا شد. "فردی پی در پی دنبال من است، شب‌ها که چشم‌هایم را بر هم می‌گذارم او به من خیره می‌شود؛ زمانی که می‌خواهم خود را در آیینه نگاه کنم به جای خود او را با لبخند دندون‌نمایی می‌بینم، شاید جسمم را تسخیر کرده باشد و جای من زندگی می‌کند زیرا این دنیا برای من نیست؛ هیجکس نتوانست به من خودم به خویش کمک می کنم تا از شر فریاد های او در مغزم خلاص شوم." جسد او غرق در خون در حمام خانه‌اش پیدا شد؛ پزشک قانونی مرگ او را با چندین ضربه چاقو در شکمش گزارش کرد.

کتابش زیبا بود و به نظرم ارزش خوندن داره ژانر: جنایی، معمایی، یکمی هم عاشقانه نویسنده: فریدا مک فادن #کتاب

در دفتر خاطراتش نوشته بود: «داستان زندگی از همون شروعش غلط بود.»

هممون داریم جون می‌کنیم که اون چاه عمیقی که توشیم، یه متر عمیقتر نشه...

همسایه‌های عزیز فقط روزی ۲ فور زده بشه. در غیر این صورت با احترام از لیست حذف خواهید شد