‌ بابونه قشنگ گفت درباره بعل https://eitaa.com/babooneh0/1694 https://eitaa.com/babooneh0/1695 + پیامای پایین‌تر

حتما مطالعه کنیم که چیزی از این مسئله تو ذهنمون مبهم نمونه. آتش زدن بعل دیروز جزو قوی ترین کارهای رسانه‌ای و مفهومی بود که دیده بودم. فرق بت پرستی و بت ستیزی رو با هم قاطی نکنیم!

تصور من این بود که عبارت کنایه وار "اینجا ایرانه" رو فقط کسایی استفاده میکنن که یا از ایران بدشون میاد یا میل چندانی بهش ندارن یا به خاطر تصوراتی که از خارج از کشور دارن فکر میکنن که ایران تو وضعیت خیلی فاجعه‌‌ای هست و خلاصه از این سبک افکار دارن.

قبول دارم که ما و جامعه‌مون دچار نقص و مشکلاتی هستیم. به بخشیشون هم عمیقاً و با درک شخصی اعتراض دارم. بخش دیگه رو هم وقتی دیگران ازش حرف میزنن و من تجربه‌اش نکردم و یا ندیدمش، سعی می‌کنم که درک کنم و بفهم که از چه چیزی صحبت میکنن. ولی..

۱. عبارت‌ها بار معنایی دارن. این دیگه اینقدر بدیهی هست که من از شما خجالت می‌کشم تکرارش کنم و شما از خوندن دوباره‌اش ته دلتون بگید که بازم حرف‌های تکراری. هر سری که کنایه وار تکرار کنیم اینجا ایرانه اثرش توی ناخودآگاه هرکسی که اون متن رو میخونه و بیشتر از همه نویسنده‌اش قوی تر میشه.

۲. بچه‌ها.. اینجا خونه‌ی ماست. هر مشکلی هم داشته باشه ماها باید به فکر حل کردنش باشیم. البته که سخت ممکنه بشه. هی خودمون و دیگران رو سرزنش کردن واقعا چه کاری رو حل میکنه؟

جایی که باید حرفی زده بشه، حرف بزنیم. نقاط ضعف رو بگیم و برای حل کردنشون فکر کنیم و کاری انجام بدیم. ولی وقتی این عبارت "اینجا ایرانه" جوری تکرار می‌کنیم که امید رو توی دلمون کم می‌کنه، آدم توی مسیر جلو رفتن سست میشه.

یادش می‌ره کسی که باید کم و کاستی‌های خونه‌اش رو بر طرف کنه خودشه.

فکر نکنیم بچه‌‌ایم دستمون به جایی بند نیست، کسی ما رو جدی نمیگیره، بزرگ بشیم هم مگه نخودی و دشمن میزارن کاری انجام بدیم؟ با این تفکر اگه بود مردم شاه رو نمی‌تونستن فراری بدن.

ما باید به فکر هر کار درستی که میتونیم انجام بدیم باشیم، نه اینکه بشینیم عقب و گردش روزگار رو ببینیم.