➖ دکتر شهریار زرشناس: راه طی‌شده و شکست‌خورده را از سر نگیریم. به شما دروغ می‌گویند که استقلال‌طلبی و اقتدارطلبی عامل کوچک‌شدن سفره‌های شماست. آدرس غلط می‌دهند تا همه چیز را منوط به مذاکره با غرب کنند. ➖ درحالی که تجربهٔ قرن‌ها به ما آموخت هرگاه پشت میز مذاکره از موضع ضعف نشستیم، معاهده‌های ننگین دیگری بر پیشانی تاریخ ما نقش بست. ➖ مراقب باشید فریبِ «توسعه به بهای عقب‌نشینی» را نخورید؛ که استقلال، فقط یک‌بار از دست می‌رود، اما بازگرداندن آن، قرن‌ها زمان می‌برد. 🆔 @syounnos

✔️ ترامپ ترور سردار سلیمانی را بزرگ‌ترین اقدام صد سال گذشته دانست سلیمانی یک ژنرال درخشان بود. کشتن سلیمانی یکی از بزرگ‌ترین اتفاقات در خاورمیانه بود. مردم گفته‌اند که این بزرگ‌ترین اتفاق در صد سال گذشته است. ▫️ اشارات مکرر ترامپ به سردار سلیمانی نشان از درگیری ذهنی ترامپ با او از سویی، و اهمیت و جایگاه سردار در به خطر انداختن منافع ایالات متحده از سوی دیگر دارد. 🆔 @syounnos

➖ دکتر فواد ایزدی: متاسفانه آقای قالیباف مشاورانِ کم عقلی دارد، واقعا کم عقل. من دلم برای آقای قالیباف می‌سوزد. 🆔 @syounnos

✔️ از خودکشی پسر «اروین یالوم» تا کشف معنا برای زندگی 🖋 دکتر بیژن عبدالکریمی: ➖ روان‌شناسی جدید، به‌خصوص روان‌شناسی زرد در جوامع معاصر- از جمله جامعه ما - ادعا دارد که خلأ معنوی را پر کند و توده‌ها را جذب کرده است. اما این روی‌کرد اغلب سرشار از شارلاتانیسم، فریب و منطق اقتصادی است. بعد از فروپاشی ایمان مسیحی در غرب، مدرنیته با تکیه بر علم، عقلانیت جدید و روان‌شناسی - به‌عنوان یکی از نتایج نظام علمی نوین- نتوانست خلأ معنوی را پر کند. این بحران اکنون جهانی شده است. ➖ روان‌شناسی جدید، چه پوزیتیویستی و چه اگزیستانسیال، نمی‌تواند بی‌معنایی بشر جدید را حل کند. پس از دو جنگ جهانی، ایمان به علم و عقلانیت که قرار بود سعادت بیاورد، نیز فرو ریخت. در ربع اول قرن ۲۱، با خشونت و بی‌معنایی بی‌سابقه مانند حوادث غزه، لبنان و حمله به ایران مواجهیم که اوج نیهیلیسم است. ➖ نهاد‌های جهانی اعتبار خود را از دست داده‌اند و عقلانیت علمی-تکنولوژیک نتوانسته در حوزه اخلاق، ارزش‌ها و معنا اعتبار ایجاد کند. بنابراین، روان‌شناسان علی‌رغم ادعاها، دستان‌شان چندان پر نیست. ➖ فیلسوف اگزیستانسیالیست به متفکری گفته می‌شود که مهم‌ترین مسئله تفکر را «نحوه هستی خاص انسان» می‌داند و بشر را محور قرار می‌دهد. اما ذاتاً اگزیستانسیالیسم، سکولار و انسان‌گرا - هیومنیستی- است. هایدگر عنوان اگزیستانسیالیسم را نپذیرفت و بعداً ترجیح داد «اونتولوژیست» (هستی‌شناس) خوانده شود، زیرا برای او «وجود» یا «ساحت قدس» (امر متعالی) مهم‌ترین موضوع است، نه انسان به‌خودی‌خود. انسان تنها در نسبت با وجود یا ساحت قدس اندیشیده می‌شود. روان‌شناسی حتی اگر با اگزیستانسیالیسم پیوند بخورد، نمی‌تواند بحران معنا را حل کند؛ این بحران ناشی از فروپاشی نظام‌های الهیاتی و عقلانیت جدید است. ➖ معنای جهان نمی‌تواند از خود جهان - مثل به‌وجود آمدن کره زمین یا ظهور حیات- باشد، زیرا سؤال به‌طور مداوم منتقل می‌شود. همین‌طور معنای زندگی نمی‌تواند غریزه جنسی، تولید مثل یا خود زندگی باشد. معنای تاریخ هم نمی‌تواند رویدادی درون تاریخی باشد. ➖ بنابراین، معنا باید فراتر از موجودات، زندگی و تاریخ ـ یعنی امر متعالی (ترانسندنت)ـ باشد. مرگ امر فرامحسوس به معنای مرگ معنا است (به تعبیر نیچه). معنا حاصل «انکشاف» (کشف) است، نه خلق یا آفرینش انسانی. اگزیستانسیالیسم سکولار نمی‌تواند معنا را از خود جهان بسازد. ➖ ما سنت عمیق دینی و معنوی داریم، اما دو قرن در برابر غرب قرار گرفته‌ایم. برخی جریانات روشن‌فکری به نیهیلیسم حاصل از عقلانیت جدید تن دادند. انقلاب اسلامی سودای مقاومت و عبور از نیهیلیسم داشت، اما بسیاری از جریانات، از جمله روشن‌فکری دینی، آن را عمیق درک نکردند و فکر کردند با فقه اصغر یا تغییرات ساده می‌توان عبور کرد. ➖ امروز شاهد ترومای اجتماعی، بیماری‌های اجتماعی و حتی ستایش جنایات هستیم. اگزیستانسیالیسم در روان‌درمانی یا فرهنگ عامه گاهی به نیهیلیسم دامن می‌زند، و تجربه ایرانی نشان می‌دهد ترکیب سنت و مدرنیته بسیار دشوار و نیازمند درک عمیق است. 🆔 @Hesfir

❓بازدارندگی چگونه ایجاد می‌شود؟ 🔹امنیت پایدار با امید بستن به تغییر رفتار دشمن حاصل نمی‌شود، بلکه با اصلاح محاسبات او بدست می‌آید. هرگاه طرف مقابل به این جمع‌بندی برسد که هزینه اقدامش ناچیز یا قابل تحمل است، دامنهٔ تهدید، ترور و فشار را گسترش خواهد داد؛ کما اینکه در چند رویارویی اخیر با ایران، با تکیه بر همین محاسبه هر بار حمله را شدیدتر کرد. 🔹از همین رو مهم‌ترین مسئله، بازسازی بازدارندگی و جلوگیری از شکل‌گیری این تصور است که می‌توان بدون پرداخت هزینهٔ سنگین، به منافع و امنیت کشور آسیب زد. اگر دشمن احساس کند پاسخ‌ها محدود، قابل پیش‌بینی یا فاقد اثر بازدارنده هستند، انگیزه او برای تکرار و تشدید اقدامات خصمانه و حتی گسترش آن به حملات بی‌سابقه افزایش می‌یابد. 🔹در این چارچوب، انتقام به شیوه‌ای حجتیه‌وار به ظهور حضرت مهدی موکول نمی‌شود، بلکه به‌عنوان اقدامی برای تغییر محاسبات دشمن و تثبیت امنیت دنبال می‌شود؛ لذا هرگونه تردید یا ارسال پیام ضعف، طرف مقابل را به ادامه مسیر تشویق می‌کند. 🔸این صحبت‌های سه روز پیش از مجری شبکه ۱۴ اسرائیل برای تصدیق گزارهٔ فوق کمک‌کننده است: ما [آیت‌الله] خامنه‌ای را کشتیم اما هزینه خاصی پرداخت نکردیم. او که مرکز رنج ما بود، درست وسط تهران ترور شد؛ در حالی که فکر می‌کردیم ایران کار دیوانه‌واری کند، تنها ۴۰ روز جنگید و سپس به توقف جنگ رضایت داد؛ فکر می‌کردیم حداقل کاری که ایران کند خروج از NPT باشد اما این کار را نکرد. امیدوارم اگر فرصتی پیش بیاید به قول وزیر دفاع کاتس، به این کارها ادامه دهیم... #خطای_محاسباتی ◼️ #تحلیل_سیاسی اخبار فوری جنگ 👇 🇮🇷 @Tahlill @PS1400

‌‌ ‌🔻 بازخوانی انتقادی مقالهٔ ولی نصر با عنوان «راهبرد کلان جدید ایران» 🔸 آرزواندیشی رئالیست‌ها ▪️ افسانهٔ پیروزی ایران با ناسیونالیسم و تکنوکراسی در جنگ رمضان ✍️ محمدجواد نجفی ‌ ‌ مقالۀ «راهبرد کلان جدید ایران» به قلم ولی‌ نصر و نرگس باجغلی، ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ در فارن افرز منتشر شد. «ولی نصر»، مشاور وزارت خارجه آمریکا در زمان اوباما و برجام، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه جانز هاپکینز است. نویسندگان مقاله نوشته‌اند: «جنگ اخیر نه تنها جمهوری اسلامی را تضعیف نکرد بلکه آن را منسجم‌تر و قدرتمندتر کرده است. جمهوری‌ای که از دل جنگ‌های آمریکا و اسرائیل متولد شده است، بیش از آنکه با ایدئولوژی تعریف شود با ملی‌گرایی تعریف می‌شود؛ بیش از آنکه بر انقلاب متکی باشد بر دولت‌داری متکی است؛ و بیش از آنکه بر کاریزمای روحانیان استوار باشد بر اعتمادبه‌نفس و منش تکنوکراتیک طبقه جدید افسران و مدیران تکیه دارد». ‌ ▫️ متن کامل این یادداشت را این‌جا بخوانید. ‌ 🌐 Sourehmag.ir 🆔 @Sourehmagazine

🔻 بازخوانی انتقادی مقالهٔ ولی نصر با عنوان «راهبرد کلان جدید ایران» 🔸 آرزواندیشی رئالیست‌ها ▪️ افسانهٔ پیروزی ایران با ناسیونالیسم و تکنوکراسی در جنگ رمضان ✍️ محمدجواد نجفی (بخش اول) مقالۀ «راهبرد کلان جدید ایران» به قلم ولی‌ نصر و نرگس باجغلی، ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ در فارن افرز منتشر شد. «ولی نصر»، مشاور وزارت خارجه آمریکا در زمان اوباما و برجام، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه جانز هاپکینز است. نویسندگان مقاله نوشته‌اند: «جنگ اخیر نه تنها جمهوری اسلامی را تضعیف نکرد بلکه آن را منسجم‌تر و قدرتمندتر کرده است. جمهوری‌ای که از دل جنگ‌های آمریکا و اسرائیل متولد شده است، بیش از آنکه با ایدئولوژی تعریف شود با ملی‌گرایی تعریف می‌شود؛ بیش از آنکه بر انقلاب متکی باشد بر دولت‌داری متکی است؛ و بیش از آنکه بر کاریزمای روحانیان استوار باشد بر اعتمادبه‌نفس و منش تکنوکراتیک طبقه جدید افسران و مدیران تکیه دارد». این مقاله، ادامۀ پژوهش ولی‌ نصر در کتاب «بر لبۀ تنهایی» است. کتابی که روایت کلان استراتژی امنیت ملی ایران در چهل‌وپنج سال حاکمیت جمهوری اسلامی است و پس از جنگ ۱۲ روزه در ایران ترجمه شد. مقاله با مرور یک سال گذشته و تجربیات دو جنگ ایران با غرب، «ایران جدید» را روایت می‌کند. ادعای اصلی مقاله تعریف ایران جدید با دو ایدۀ «ملّی‌گرایی» و «تکنوکراسی» است؛ ایرانی که دیگر انقلابی و ایدئولوژیک و امّت‌گرا نیست و به دست مدیران و فرماندهان نسل سومی اداره می‌شود. «ولی نصر» برای نشان‌دادن تکنوکراتیک‌بودن «ایرانِ جدید» چند مثال می‌زند. او ابتدا می‌نویسد: «تجربۀ جنگ دوازده‌روزه و دفن‌شدن شهر‌های موشکی غرب کشور زیر بمباران اسرائیل، باعث شد ایران در این جنگ [رمضان] تیم‌های مهندسی را به کار بگیرد که در زمان جنگ، شهر‌های موشکی را فعال نگه‌دارند». از نظر نصر، اضافه‌شدن چند مهندس عمران و چند بیل مکانیکی به شهرهای موشکی همانا و تکنوکرات‌شدن و غیرایدئولوژیک‌بودنِ جمهوری اسلامی ایرانِ جدید همانا! نصر، به مهندسان معماری که این شهرهای موشکی را ساختند یا مهندسان برق، مکانیک، متالوژی و… که خود موشک‌ها را ساختند، اشاره‌ای ندارد. همچنین راهی جلوی پای مخاطب قرار نمی‌دهد تا بتواند تمایزی پیدا کند بین سید مجید موسوی و شهید طهرانی مقدم. شالودۀ مقاله، گسست نسل دوم و سوم فرماندهان و مدیران است اما وارد جزئیات و شواهد ضروری نمی‌شود. او سپس به معادلۀ «پهپاد به جای بسیجیِ شهادت‌طلب» به عنوان شاهدی دیگر برای تکنوکرات‌شدن «ایران جدید» اشاره می‌کند و می‌نویسد: «سپاه پاسداران از پهپادهای ارزان‌قیمت برای اشباع سامانه‌های راداری آمریکا و مواضع نظامی آن در سراسر خلیج فارس و اسرائیل استفاده کرد. ایران با الهام از منطق جنگ نامتقارن و نیز تجربۀ حملات “موج انسانی” در جنگ دهۀ ۱۹۸۰ علیه عراق، دسته‌های انبوهی از پهپادهای شاهد را به کار گرفت.» در نظر ولی نصر، استفاده از ابزار پیشرفته و تکنولوژیِ به‌روز، تکنوکراسی است چون بسیجیِ خط‌شکن را موج انسانی می‌داند برای اشباع خط مقدم دشمن. نصر از ۱۳ هزار کیلومتر دورتر، نمی‌تواند انسانی را که پهپاد می‌سازد و موشک شلیک می‌کند، ببیند. ظاهراً آقای نصر خبر ندارد که آن انسان برای پرتاب هر موشک باید عملیات استشهادی کند و هر لحظه آماج حملۀ پهبادهای دشمن است. آن انسان، هنوز به یاد امام و شهدا، با ذکر یازهرا (س) و با خواندن آیۀ «و ما رمیت اذ رمیت» تکنولوژی را به تصرف خود در می‌آورد. نصر، آن تجربۀ وجودی و عقلانیت قدسی‌ای که با انقلاب اسلامی در روح ایرانی دمیده شد را درک نمی‌کند. آن نیرویی که پهپادهای ارزان و تغییردهندۀ پارادایم جنگ تولید کرد. پهپادی که روسیه را از منجلاب اوکراین بیرون کشید و آمریکا را مجبور به کپی‌کاری از شاهد ۱۳۶ کرد. مثال دیگر نصر برای «تکنوکراتیک»شدن جمهوری اسلامی، تبلیغات ایران در جنگ رمضان است. او می‌نویسد: «کارزار ارتباطی تهران در طول جنگ نیز گسستی دیگر از گذشته را نشان داد. از جمله نماهنگ‌های کارتونی با شخصیت‌های لگویی که بحث‌های عمومی را بسیار فراتر از خاورمیانه گسترش داد. ارتباطات راهبردی ایران همان چابکی تکنوکراتیکی را بازتاب می‌داد که در عملیات نظامی آن نیز دیده می‌شد». 🌐 Sourehmag.ir 🆔 @Sourehmagazine

🔻 بازخوانی انتقادی مقالهٔ ولی نصر با عنوان «راهبرد کلان جدید ایران» 🔸 آرزواندیشی رئالیست‌ها ▪️ افسانهٔ پیروزی ایران با ناسیونالیسم و تکنوکراسی در جنگ رمضان ✍️ محمدجواد نجفی (بخش دوم) خوب است برای این مثال به مصاحبۀ یکی از اعضای تیم سازندگان انیمیشن لگویی سر بزنیم. کسانی که به رسم شهید آوینی در روایت فتح، می‌خواهند گم‌نام باشند، اثرشان تیتراژ ندارد و حتی در مصاحبه‌ها هم تصویری از خود نشان نمی‌دهند. مستندساز «وایس» از او می‌پرسد:چند نفرید؟ او می‌گوید: ۱۰ نفر. مستندساز ادامه می‌دهد: یعنی ۱۰ نفری جلوی ماشین پروپاگاندای مولتی میلیاردی ایستادید. سازنده آیه‌ای از قرآن می‌خواند: «کَم مِن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةٍ کثیرةً»(چه بسیار گروه کوچکی که به اذن خدا، بر گروه‌های عظیمی پیروز شدند). نصر حتی قطع اینترنت در جنگ را هم نوعی مدیریت تکنوکراتیک می‌داند. نصر در روایتش از «ایرانِ جدید تکنوکرات»، نامعادلۀ ابرقدرتی آمریکا و ضعیف‌بودن ایران را می‌بیند و از نتایج به دست آمده متعجب است اما در توضیح و صورت‌بندی این مسئله ناتوان است. روی کاغذ، در برابر آمریکای ابرقدرت و ایستاده بر لبۀ تکنولوژی، ایران «بر لبۀ تنهایی» است. نصر از درک این نکته عاجز است که اگر ما به عقلانیت تکنیکی متکی بودیم، تاکنون هزاران بار نابود می‌شدیم؛ چرا که آمریکا صاحب اصلی جهان تکنیکی است. آن چیزی که در ایران این نامعادله را تغییر داده است، «انسانِ مسلمانِ شهادت‌طلب» است. نیروی پیشران مسلمانی که ایستادگی، پیشروی و پیروزی در جنگ را ممکن کرد. ادعای دیگر ولی نصر، تغییر از امّت‌گرایی به ملّی‌گرایی در «ایرانِ جدید» است؛ حرف آشنای محمد فاضلی بعد از جنگ دوازده‌روزه؛ «زوالِ امّت‌گرایی». نصر معتقد است: «قرارداد اجتماعی تازه‌ای که جنگ، هم ضرورت آن را ایجاد کرد و هم امکان آن را فراهم ساخت، مبنایش ملّی است، نه اسلامی.» در این نقطه، مقاله به غرب‌زده‌های داخلی بسیار نزدیک می‌شود؛ جریانی با تئوری‌های «امتناع تفکر» و «کورتکس نازک» و «لولهنگ وارداتی» و «نابودی تمام سیستم‌های دفاعی با یک دکمه» که ایرانی‌جماعت را حتی لایق تکنوکرات بودن نمی‌دانند و تولید داخلی را قبول ندارند و فقط جنس خارجی دوست دارند. حالا از شانس بدشان، نصرِ خارجی، به نظریات جامعه‌شناسانۀ این‌ها پناه آورده و بخش دوم مقاله‌اش را بر این اساس نوشته است. تمام استدلال نصر مبتنی بر ایدۀ شکاف دولت‌ملت است. ایده‌ای که شکل متورم و التهاب‌یافتۀ‌ آن در نظریاتی مثل «جامعۀ دوپاره» و «گسست اجتماعی» و «فروپاشی اجتماعی» وجود دارد و این جنگ و حضور مردم مبعوث، تمامش را بر باد داد. نصر می‌نویسد: «شکاف عمیقی که در دی‌‌ماه میان دولت و جامعه وجود داشت، کم‌رنگ شد؛ نه از طریق اقناع و نه از طریق سرکوب، بلکه به سبب تجربۀ مشترک بمباران و مشاهدۀ ویرانی‌های ناشی از آن. جامعۀ ایران نه علیه دولت بلکه در کنار آن بسیج شد. با برگزاری تجمع‌های مختلف، تشکیل زنجیرهای انسانی برای حفاظت از نیروگاه‌ها و گردآمدن روی پل‌هایی که ترامپ تهدید کرده بود.» مقاله با غفلت از انسانِ مسلمانِ شهادت‌طلب و تقلیل کنش‌های شاخص ایرانی‌ها مثل شلیک موشک از زیر آتش دشمن به «تکنوکراسی» و حضور در نقاطی که دشمن تهدید به بمباران کرده است به «ملّی‌گرایی»، ایده‌ها و ذهنیت خود را به واقعیت تحمیل می‌کند. کدام عقلانیت ابزاری حکم می‌کند زیر بمباران، برای دفاع از زیرساخت‌های ملّی، باید جان‌فدایی کرد؟ زیرساخت برای زندگیِ راحت است، مرگ در راه زیرساخت که ارزشی ندارد. آن‌ها که در اطراف زیرساخت‌ها تجمع کردند و حاضر به شهادت بودند، برای افقی مبارزه می‌کنند که نصر و عقلانیتِ ابزاری از درک آن عاجز هستند. می‌خواهند به دشمن اعلام کنند اگر با تهدید زیرساخت به دنبال تغییر رویۀ ما هستی، ما این‌طور به تو پاسخ می‌دهیم که ابداً از راه خود باز نمی‌گردیم. این تحمیل ایده به واقعیت، جلوتر تبدیل به واقعیت ساختگی می‌شود. نصر می‌نویسد: «نماد سیاسی غالب اکنون نقشۀ ایران است با اینکه مسجد هنوز حضور دارد.» دقیقاً از واژۀ «نقشه» استفاده شده است؛ نقشۀ ایران! نصر، به پرچم جمهوری اسلامی ایران و موکب و میدان‌داری مداح‌ها اشاره نمی‌کند اما به نقشۀ ایران اشاره می‌کند و می‌گوید نماد سیاسی غالب در ایران امروز «نقشه» است؛ استدلال بی‌کیفیت، مثال بی‌کیفیت‌تر. 🌐 Sourehmag.ir 🆔 @sourehmagazine

🔻 بازخوانی انتقادی مقالهٔ ولی نصر با عنوان «راهبرد کلان جدید ایران» 🔸 آرزواندیشی رئالیست‌ها ▪️ افسانهٔ پیروزی ایران با ناسیونالیسم و تکنوکراسی در جنگ رمضان ✍️ محمدجواد نجفی (بخش سوم) غربزده‌های داخلی مانند صادق زیباکلام و تقی آزاد ارمکی و موسی غنی‌نژاد، در هر شکست و پیروزی یک تجویز واحد دارند. آن‌ها مدام می‌گویند: پارادایم را تغییر دهید؛ فرمان را بچرخانید؛ تندرو، ایدئولوژیک و بنیادگرا نباشید و در عوض مطیع امر غرب و غرب‌زده‌ها باشید. پیروزی‌، بقا و تداوم جمهوری اسلامی، تأثیری در تحلیل‌هایشان ندارد. ولی نصر تجویز غرب‌زده‌ها را ندارد چون در صورت‌بندی‌اش آرزوی غرب‌زده‌ها با جنگ و ترور رهبران محقق شده و ایرانی جدید تولد یافته است؛ جمهوری اسلامی از بنیادگرایی و ایدئولوژیک‌بودن به ملّی‌گرا و تکنوکرات‌بودن گذار کرده است. ترامپ هم همین را می‌گوید: «رهبران فعلی جمهوری اسلامی، عاقل‌تر از قبلی‌ها هستند.» نصرِ خارجی، ترامپِ دورافتاده و غرب‌زده‌های داخلی، جمهوری اسلامی ایران را براساس مفاهیم غربی مثل ایدئولوژیک و بنیادگرا می‌شناسند. غرب‌زده‌های داخلی می‌فهمند این گذار رخ نداده و آرزویش را دارند؛ خارجی‌ها چون منبع این نیرو را نمی‌شناسند گمان می‌کنند با جنگ و ترور از بین می‌رود. منبع این نیرو، اسلام است که با ایستادگی در برابر دشمن، با آماده‌بودن برای این نبرد، امکان برپایی امر ملّی را ایجاد کرد و در یک جنگ نابرابر تکنولوژیک، وزنۀ ترازو را به سمت ایران سنگین کرد و طعم نصرت الهی را به ایرانیان چشاند. فتحی شقاقی، مبارز و متفکر اسلامی اهل فلسطین دربارۀ ناتوانی غربی‌ها در شناخت جامعۀ مسلمانِ انقلابی می‌گفت: «ای‌غرب احمق! بر حسب عادت امام را نمی‌شناسید… از طریق ماهواره‌های جاسوسی این جمعیت میلیونی را ندیدید؟». «بر حسب عادتی» که شقاقی می‌گوید همان نگاه دورافتاده و غیرتجربی به ایران و انقلاب اسلامی است. همان نگاه مملو از ایده‌هایی که حاضر و آماده هستند تا برچسب خود را بر وقایع و اتفاقات موجود بزنند؛ ایدئولوژیک و بنیادگرا و ملّی‌گرا و تکنوکرات و… ولیِ نصر هم این جمعیت عظیم را آن‌طور که می‌خواهد می‌بیند؛ با نقشۀ ایران، نه پرچم جمهوری اسلامی ایران؛ با پهپادی که شلیک می‌شود، نه انسانی که پهپاد را شلیک می‌کند. 🌐 Sourehmag.ir 🆔 @sourehmagazine

🔺غربگراها درباره روسیه خزعبل می‌گویند! 🔹 روح‌الله مدبر: می‌گویند روسیه شریک استراتژیک ایران نیست، خب صدبار روس‌ها گفتند که بیاید در این توافقنامه، پیمان دفاع متقابل امضا کنیم، ولی آقایان قبول نکردند. 🔹روسیه جلوی مکانیسم ماشه و قطعنامه‌ها را گرفت، خط شمال را باز کرده تا کالا به ایران برسد. آقای لاریجانی از پوتین یک عدد بالایی درخواست داشت که پوتین قبول کرد. @khate_energy

بیژن عبدالکریمی: بدا به حال روشنفکرانی که از این مردم جدا هستن و در یک پیله ابریشمی خودشون پیچیدن مفاهیمی را در دور ذهن خودشون به وجود آوردند و در یک زندان به سر میبرند 💬 #bijan_abdolkarimi @insta_enghelabi

💠 چرا حمله به ایران این‌قدر دشوار است؟ 🔷 پروفسور «جیانگ شوئه‌کین» توضیح می‌دهد که چرا مزیت‌های ایران (ایمان، جغرافیا، ملی‌گرایی) حمله به آن را دشوار می‌کند؟ 🔹 او در بخشی از سخنانش گفت: «شیعیان از مرگ نمی‌ترسند و از آنجایی که رهبر بزرگ مذهبی آن‌ها، [آیت‌الله] خامنه‌ای، توسط آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها ترور شد، آن‌ها انگیزه دارند که به دنبال انتقام باشند، تا خود را برای هدفی والاتر فدا کنند و به بهشت ابدی برسند؛ [یعنی] جهاد. بسیار خب، این اولین مزیت اصلی است.» 🌐 منبع: صفحه شخصی پروفسور «جیانگ شوئه‌کین» profjiangx ✨ @Mashreq_Media