⭕️ #فیلم| معیشت بدون امنیت و دفاع از ملت به دست نمی‌آید ▫️گزیده‌ای از گفت‌وگوی ویژه خبری ✅ @saeedjalily

⭕️ #فیلم| رهبر شهید کاری کرد که کسی نتواند مثل جنگ جهانی دوم ایران را اشغال کند. ▫️گزیده‌ای از گفت‌وگوی ویژه خبری ✅ @saeedjalily

🔰سلمان صادقی‌زاده در تبیین نسبت امنیت و آزادی؛ سعادت و شقاوت هر ملتی به این بستگی دارد که چگونه امنیت را با آزادی آشتی دهد 🔸به‌گفته صادقی‌زاده: «سعادت و شقاوت، نیک‌بختی و شوربختی و در یک کلام، فرازوفرود هر ملتی به این بستگی دارد که چگونه امنیت را با آزادی آشتی دهد و راه را برای پویایی اجتماعی هموار سازد. پاسخ به این پرسش و پرداختن به این دشواره، فلسفه و در همان حال رسالت اصلی این کتاب است.». 🔸 ریشۀ بسیاری از مشکلات امروز ما نیز به همین تصور بازمی‌گردد؛ این‌که فکر کنیم امنیت و آزادی دو مقوله جداگانه هستند و لابد در نبود آزادی می‌توان از امنیت بهره‌مند بود. در این اثر، به‌لحاظ تئوریک و مبتنی بر رهیافت جامعه‌شناسی سیاسی نشان داده‌ایم که امنیت منهای آزادی درست مانند زندگی منهای زیستن است؛ همین‌قدر بی‌معنا و بی‌فحوا... 🔸امنیت دینامیک، امنیتی است که نه مبتنی بر سکون، که مبتنی بر تغییر است. ترجمۀ جامعه‌شناختی این گزاره این است که امنیت پویا، نتیجۀ سنتزی پایدار میان آزادی و امنیت است؛ جایی‌که تحقق امنیت از مسیر تثبیت آزادی می‌گذرد. در کشور ما متأسفانه اهمیت این موضوع خطیر آن‌گونه که بایدوشاید درک و دریافت نشده است و همین امر زمینه‌ساز وضعیت موجود ماست؛ وضعیتی که به‌اقرار جمهور مردم، نامطلوب است یا دست‌کم با وضعیت مطلوب فرسنگ‌ها فاصله دارد. در شکل‌گیری این وضعیت، ما هم قربانی هستیم، هم متهم؛ متهم به نفمیدن معنای آزادی و امنیت بزرگ‌ترین قربانی همین نفهمیدن است. 🔸️امنیت پویا زمانی محقق می‌شود که دینامیسم‌های اجتماعی، بسترساز ثبات و توسعه باشند. در الگوی امنیت ایستا، تصویر جامعه مهم‌تر از تصور جامعه است، زیرا تصویر قابی ثابت و بی‌تغییر است که همگان باید خود را درون آن تصور کنند و به تصویر بکشند. اما در الگوی امنیت پویا تصور سازندۀ تصویر است، بنابراین همگان می‌توانند به‌سهم خود در تولید و تغییر تصویر جامعه مشارکت کنند. در تمامی کشورهای جهان، به میزان‌های مختلف می‌توان حضور این دو الگو را مشاهده کرد. سلطه هر یک از این دو الگو نه‌تنها معنای امنیت را تعیین می‌کند، بلکه ادراک ما از کلان‌روایت‌هایی مانند جامعه، ملت و ملی‌گرایی را شکل می‌دهد. ایران ما نیز از این قاعده برکنار نیست. ibna.ir/x6HSm @ibna_official

🗒 آیت‌الله خامنه‌ای «مقاومت» را از یک مفهوم اخلاقی به یک راهبرد منطقه‌ای تبدیل کرد ▪️ گزارش یادداشت | نشریه آراوت ارمنستان: دکتر احسان موحدیان، کارشناس مسائل قفقاز جنوبی و استاد دانشگاه تهران، در این مقاله به بررسی مهم‌ترین دستاوردهای راهبردی آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای برای ایران پرداخته است. ۱. سیاست «عدم تبعیت»: نهادینه‌سازی استقلال به عنوان سپری در برابر فشارهای بین‌المللی و ایجاد توازن میان قدرت‌های شرق و غرب، که ایران را به بازیگری مستقل و غیرمنفعل تبدیل کرد. ۲. مقاومت» به عنوان راهبردی منطقه‌ای: تبدیل مفهوم اخلاقی مقاومت به یک راهبرد نظامی-منطقه‌ای، ایجاد شبکه‌ای از متحدان برای گسترش «عمق راهبردی» ایران، و توسعه توان موشکی به عنوان بازوی عملیاتی این راهبرد برای بازدارندگی. ۳. تغییر موازنه قدرت: توانایی ایران در «تغییر موازنه قدرت» و تغییر موازنه منطقه‌ای، به گونه‌ای که حتی رقبا (مانند آمریکا و اسرائیل) ناچار به پذیرش نقش تعیین‌کننده ایران در منطقه شده‌اند. 🔗 متن کامل یادداشت #یادداشت #پنجره_ایران #تشییع_امام_شهید #پرونده_مقاومت_ملی 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!

سرگردانی راهبردی نهفته در سخنان سید علی خمینی ✍️ عبدالوهاب فراتی در سخنرانی دیشب حجت‌الاسلام سید علی خمینی در مجلس ترحیم امام شهید، جمله‌ای کلیدی از ایشان شنیده شد که در هاله‌ای از شور و حماسه، پرسشی بنیادین را به‌جا گذاشت. ایشان فرمودند: «ما طالب جنگ نبودیم و نیستیم»، اما در ادامه، با صراحتی کم‌نظیر، تأکید کردند که «مذاکره یعنی جنگ» و «مگر می‌شود با آمریکای جنایتکار صلح کنیم؟». این دو جمله، در کنار یکدیگر، ناخواسته به تصویری راهبردی دامن می‌زنند که در ادبیات علوم سیاسی، نامی آشنا دارد: «نه جنگ و نه صلح»؛ سرزمینی بی‌نشان که در آن نه راه صلح به مقصد می‌رسد و نه پنجرهٔ جنگی گشوده می‌شود. در نظریهٔ روابط بین‌الملل، سیاست خارجیِ هر کشور بر پایهٔ پیوستاری از گزینه‌ها تعریف می‌شود که از همکاری دیپلماتیک تا رویاروییِ نظامی را دربرمی‌گیرد. دولت‌های عاقل، با تکیه بر عقلانیت و سنجشِ هزینه-فایده، نقطه‌ای متناسب با شرایط را در این پیوستار برمی‌گزینند. اما سخنان سید علی، به‌طور هم‌زمان هر دو نقطهٔ انتهاییِ این پیوستار را طرد می‌کند و عملاً سیاستگذار را در بن‌بست راهبردی رها می‌سازد. در نظریهٔ بازی‌ها، چنین وضعیتی را «بازی با گزینه‌های مسدود» می‌نامند که در آن، هیچ‌یک از راه‌بردهای ممکن به نتیجه‌ای بهینه نمی‌انجامد و کنشگر در دام «تنش راکد» گرفتار می‌آید. پیامد عینی این سرگردانی، «جنگ سردی ابدی» است که هزینه‌های آن، نه در میدان نبرد، که در سفرهٔ مردم، بحران تورم و رکود تولید نمایان می‌شود. پژوهش‌های اقتصاد سیاسی نشان می‌دهد که تداوم تنش‌های راهبردی حل‌نشده، سرمایهٔ اجتماعی و اعتماد عمومی را تحلیل می‌برد و در بلندمدت، مشروعیت نظام را با چالش جدی مواجه می‌سازد. افزون بر این، این گزاره با سیرهٔ عملی جد بزرگوارشان نیز ناسازگار است؛ امام خمینی(ره) در پایان جنگ، با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ نشان دادند که عقلانیت سیاسی و مصلحت نظام، در بزنگاه‌های تاریخی، بر شعارهای مطلق‌گرا اولویت دارد. بنابراین، آنچه از منظر علمی قابل نقد است، نه شور انقلابی، که اصرار بر باقی‌ماندن در این سرگردانی راهبردی بی‌پاسخ و نداشتن پاسخی روشن به این پرسش بنیادین است که «اگر نه جنگ و نه صلح، پس چه؟ سوالی که باید سخنران محترم مجلس ترحیم پاسخ دهند تا مردم را از سرگردانی رها و سیاست مداران را در تنش راکد نگه ندارند. https://eitaa.com/forati129

ضمن تشکر و قدردانی از جناب آقای دکتر فراتی عزیز به‌خاطر دغدغه‌مندی، دلسوزی و تلاش علمی ایشان برای تحلیل مسائل راهبردی کشور، به نظر می‌رسد یادداشت اخیر ایشان درباره سخنان حجت‌الاسلام سید علی خمینی، نیازمند تأمل و بازخوانی بیشتری از منظر قرآنی، فقه سیاسی و نظریه‌های روابط بین‌الملل است. به گمان بنده، مسئله جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با آمریکا و نظام سلطه، «سرگردانی راهبردی» نیست، بلکه در بهترین توصیف، نوعی «اختلاف و سرگردانی تاکتیکی» است. میان این دو، تفاوتی بنیادین وجود دارد که غفلت از آن، می‌تواند به تحلیل‌های نادرست منجر شود. در علوم راهبردی، راهبرد (Strategy) به اهداف کلان، جهت‌گیری‌های اساسی و غایات بلندمدت یک نظام سیاسی اشاره دارد؛ در حالی که تاکتیک (Tactic) ناظر به روش‌ها، ابزارها و شیوه‌های تحقق آن اهداف است. از این منظر، به دشواری می‌توان ادعا کرد که جمهوری اسلامی دچار سرگردانی راهبردی است. امروز میان تصمیم‌سازان، تصمیم‌گیران و دست‌کم بخش قابل توجهی از جامعه، نوعی اشتراک نظر درباره اصول و راهبردهای کلان وجود دارد: حفظ استقلال و عزت ملی، نفی سلطه‌پذیری، تأمین امنیت و منافع ملی، دفاع از حقوق ملت، پرهیز از جنگ و در عین حال، عدم تسلیم در برابر فشار و تحمیل خارجی. این اصول، طی چهار دهه گذشته به بخشی از «عقلانیت راهبردی» جمهوری اسلامی تبدیل شده است. بنابراین، نزاع اصلی بر سر «کجا می‌خواهیم برویم؟» نیست؛ بلکه بر سر «چگونه باید به آنجا برسیم؟» است. اختلاف بر سر تاکتیک‌هاست، نه راهبردها. در این میان، می‌توان چند رویکرد تاکتیکی را از یکدیگر تفکیک کرد: نخست، تصلب تاکتیکی است؛ یعنی تبدیل یک روش و ابزار خاص به امری ثابت و غیرقابل تغییر. در این نگاه، گاه مذاکره مطلقاً نفی می‌شود یا برعکس، به‌کارگیری قدرت سخت به‌طور کلی کنار گذاشته می‌شود. حال آنکه در منطق سیاست و سیره اسلامی، تاکتیک‌ها تابع شرایط‌اند و هیچ ابزاری فی‌نفسه تقدس یا حرمت دائمی ندارد. دوم، خلط تاکتیک و راهبرد است. برخی چنان از مذاکره یا تقابل سخن می‌گویند که گویی خودِ مذاکره یا عدم مذاکره، یک راهبرد نهایی است؛ در حالی که این‌ها صرفاً ابزارهایی در خدمت اهداف بزرگ‌تر هستند. مذاکره، مقاومت، بازدارندگی، تعامل یا حتی تقابل، هیچ‌یک به‌تنهایی راهبرد محسوب نمی‌شوند؛ بلکه تاکتیک‌هایی هستند که ارزش آنها به میزان کمکشان به تحقق اهداف کلان بستگی دارد. سوم، تک‌تاکتیکی شدن سیاست خارجی است؛ یعنی تصور اینکه یک ابزار، قادر به حل همه مسائل است. گروهی تنها به تاکتیک سازش و مذاکره امید می‌بندند و گروهی دیگر تنها بر ابزار تقابل تأکید می‌کنند. در حالی که سیاست خارجی موفق، معمولاً از ترکیب هوشمندانه‌ای از ابزارها بهره می‌گیرد؛ همان چیزی که در ادبیات راهبردی از آن به «راهبرد جامع» یا «قدرت هوشمند» تعبیر می‌شود. منطق قرآنی نیز مؤید همین واقعیت است. قرآن کریم از یک سو به صلح و توافق در صورت وجود زمینه آن دعوت می‌کند: ﴿وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا﴾ (انفال: ۶۱) و از سوی دیگر، نسبت به خیانت و فریب دشمن هشدار می‌دهد: ﴿وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ﴾ (انفال: ۵۸). این دو آیه در کنار یکدیگر، نشان می‌دهد که اسلام نه گرفتار تصلب تاکتیکی است و نه یک شیوه خاص را به‌صورت مطلق تجویز می‌کند؛ بلکه معیار، تشخیص درست شرایط و انتخاب ابزار مناسب است. حتی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی امام خمینی(ره) نیز دقیقاً در همین چارچوب قابل فهم است. امام، راهبرد خود را تغییر ندادند؛ آنچه تغییر کرد، تاکتیک متناسب با شرایط بود. نه مقاومت کنار گذاشته شد و نه اصول بنیادین انقلاب تغییر یافت، بلکه ابزارها و روش‌ها بر اساس اقتضائات زمان بازتنظیم شدند. از این رو، شاید پرسش اصلی این نباشد که «اگر نه جنگ و نه صلح، پس چه؟» بلکه پرسش دقیق‌تر آن است که: در چارچوب راهبرد ثابت جمهوری اسلامی، کدام تاکتیک در این مقطع زمانی، بیشترین تأمین‌کننده منافع ملی و کم‌هزینه‌ترین مسیر برای تحقق اهداف کشور است؟ بنابراین، به نظر می‌رسد آنچه امروز با آن مواجهیم، نه «سرگردانی راهبردی»، بلکه «تکثر و گاه سرگردانی در سطح تاکتیک‌ها» است. راهبرد کلان تا حد زیادی روشن و مورد اجماع است؛ آنچه محل بحث و اختلاف است، چگونگی، زمان‌بندی و ترکیب ابزارهای دستیابی به آن راهبرد است. خلط این دو سطح، یعنی خلط میان راهبرد و تاکتیک، خود می‌تواند منشأ بسیاری از سوءتفاهم‌ها و داوری‌های نادرست در تحلیل سیاست خارجی جمهوری اسلامی باشد. محمدعلی رنجبر @Binesh_Rahbordi

وحید عوض‌زاده: «مشکلات اقتصادی ایران راه‌حل سیاسی دارد؛ نه اقتصادی.» برای تماشای گفت‌وگوهای بیشتر، کانال «اتاق جنگ» را دنبال کنید: @otaqejangmedia 📺 مشاهده قسمت دوم برنامه «میراث خامنه‌ای کبیر» در آپارات اتاق جنگ

💡چگونه تسلیم طلبان، فرمان قصاص را زمین گیر می کنند؟ ✍️مهدی افراز 🔹واژگون سازی صورت مسائل و وانمایی وقیحانه سیاست های نجاتبخش به عنوان اقدامات ضد رفاه و امنیت، شگرد همیشگی جریان تسلیم طلب در ایران است. 🔸خون امام شهید و انقلاب روحی در توده های مردم، موج ملّی برای خونخواهی شکل داده که در قالب فریادهای شبانه روزی بازگو شده است، این فریادها، حقانیت مسئله را نشان داده، اما اکنون که با پیام راهبردی رهبر انقلاب، فرمان عملیاتی قصاص صادر شده، ما دیگر با مسأله ای صرفاً عاطفی روبرو نیستیم، بلکه با یک ضرورتِ راهبردی مواجهیم. وظیفه‌ امروز، ارتقای گفتمان انتقام از یک حسّ مقدس به سمتِ یک ضرورت امنیتی و یک تدبیر ملّی برای آینده است. 🔹اگر به سرعت این بازسازی گفتمانی صورت نگیرد، با یک جنگِ روایی از سوی جریان تحریف گر و کذّاب، مواجه خواهیم شد. این جریان‌ با استفاده از توجیهاتِ سفیهانه ای همچون ویدئو بالا، نهایت تلاش خود را بکار خواهد گرفت تا با ایجاد تردید در افکار عمومی، احساسات قیام کرده را سرکوب کرده و فرآیند اجرایی سازی عملیات های انتقامی را زمین گیر نمایند. 🔸برای بازسازی گفتمان انتقام می باید معارف قرآنی پیرامون مفهوم قصاص، آموزه های تاریخی حول خونخواهی، روایت فریاد انتقامی ملّت، همگی در پیوند با ادبیات پیشرفت، امنیّت و صلح پایدار به جامعه عرضه شوند و متعاقب آن دستاوردهای اقدامات انتقام جویانه در راستای تولید قدرت ملّی و ایجاد بازدارندگی در مسیر توسعه معرفی شده و خسارت های بلندمدّتی که در صورت عدم مبادرت به راهبرد قصاص متوجّه کشور خواهد شد، به صورت واضحی برای عموم تصویرسازی گردد. @afrazmahdi

🎥 تعبیر آیت‌الله جوادی آملی، از ضرورت قتل مهاجم ➖ در چندجا از علی‌بن‌ابی‌طالب علیه السلام نقل شده که فرمود: با غیرت باشید. اگر بیگانه‌ای به خاک شما حمله کرد، بُکُش خون‌اش به گردن من! ➖ این تعبیر، تعبیر عادی نیست. یک‌وقت می‌گوید کشتن‌اش حلال است؛ یک‌وقت می‌فرماید که تکلیف‌تان کشتن است؛ یک‌وقت می‌گوید منِ علی عهده‌دار این خون هستم! 🆔 @medolabi

📹 لیلاز: لایحه بودجه ۱۴۰۵ که توسط سازمان برنامه دولت چهاردهم تدوین شد، بودجه براندازانه بود اما خوشبختانه مجلس جلوی آن را گرفت @Kayhan_Online

🔴دوگین نزدیک به پوتین ادعا می‌کند که موساد سناتور گراهام را ترور کرده و این کار را برای ارسال هشدار به ترامپ انجام داده تا جنگ در ایران ادامه یابد. 🔸مرگ ناگهانی گراهام می‌تواند لکه ننگی باشد که به ترامپ فرستاده شده است. 🔸من شک دارم که ایرانی‌ها این کار را کرده باشند. 🔸واقع‌بینانه‌ترین حالت این است که کار موساد بوده تا ترامپ را به تجدید جنگ تمام‌عیار با ایران سوق دهد. این به وضوح به این معنی است که "شما نفر بعدی هستید". لیندسی گراهام سایه ترامپ بود". 🇾🇪‌ طوفان یمنــ𖡥ـی، یالثارت الخامنه‌ای @tofan_yamani

✅ کشیش و فعال آمریکایی: 📍جنگ صدام علیه ایران توسط ما و به دستور تل‌آویو پشتیبانی شد/ما هزاران ایرانی را به خاطر اسرائیل به کشتن دادیم اما گویی این کافی نیست و ما هنوز باید ایرانی‌های بیشتری را بکشیم... 🔻ترامپ هیچ قصدی برای عمل به وعده‌هایش ندارد. از چه زمانی بزرگ‌ترین شیاد تاریخ به قول و قرارش اهمیت داده؟/ایران هم بلوف نمی‌زند؛ آن‌ها پیش از این صحت این ادعا را ثابت کرده‌اند... 🆔 @Kavoshmedia