✔️ درباره نقد شریعتی بخش نخست 🖋 دکتر علی‌رضا مکاریان پور ➖ ۱. این‌که کسی منتقد دکتر علی شریعتی باشد موضوع نویی نیست، ایرادی هم ندارد. عالَم اندیشه پر است از این نقد و انتقادها. اولین منتقد شریعتی خودش بود که وقتی به ایرادات نظراتش پی برد، از محمدرضا حکیمی خواست پس از مرگ، آثارش را تصحیح کند. عالمانی مانند علامه طباطبایی و استاد مطهری و آیت الله مصباح یزدی و... هم منتقد او بودند. ➖ ۲. آن‌چه مهم است ابتذال حمله‌کنندگان به شریعتی است. با این‌که می‌دانند غنی‌نژاد حداکثر در حوزه اقتصاد تخصص دارد و انتقاداتش بی‌مایه است، اما ذوق‌زده‌ی فحاشی‌های او هستند علیه شریعتی و هر کسی که "ایدئولوژی مدرن"شان - و البته نئولیبرالیسم- را نمی‌پسندد. همین‌قدر ایدئولوژیک. 📎 ادامه دارد 🆔 @Hesfir

✔️ درباره نقد شریعتی بخش دوم و پایانی ➖ ۳. اصولا برخی مدرنیست‌ها در ایران، مطلقا اهل فلسفه و اندیشه‌ورزی نیستند - حتا اگر مدرک دانش‌گاهی داشته باشند- و به‌شیوه عوام با دیدن مواهبِ محسوسِ مدرنیته، آب از لب و لوچه‌شان راه می‌افتد و می‌ترسند با نقد مدرنیته، آن مواهب بپرد! مثل عوام می‌پندارند با نقد مدرنیته باید از فردا سوار شتر شد و به قعر تاریخ فرو رفت. و می‌پندارند اگر شریعتی نبود انقلاب ۵۷ هم نبود و زیر سایه اعلی‌حضرت همانند سوئیس غرق در رفاه مدرن بودیم. همین‌قدر مبتذل. جالب آن‌که حتا در کنار هم‌سر همان اعلی‌حضرت هم سید حسین نصر، منتقد سرسخت مدرنیسم، حضور داشت. ➖ ۴. نفرت مدرنیست‌ها از جلال آل احمد و سید احمد فردید هم از همین‌جا نشات می‌گیرد. بیفزایید به این لیست، هایدگر و گنون و رمانتیک‌ها و... . اینان هم‌کاری هایدگر با نازی‌ها را می‌بینند و ارتباط اُرول و پوپر‌ و... با سرویس‌های جاسوسی غرب را نه. گولاگ استالینی ۱۹۴۰ را می‌بینند و جزیره اپستین و فضاحت ترامپی ۲۰۲۵ را نه. ➖ ۵. نکته آخر، حتی ساخت آینده‌ای مرفه برای ایران منوط به نقد مدرنیته و پیامدهای وحشت‌ناک آن از تخریب محیط زیست تا معضلات اجتماعی و روحی برآمده از آن است. و در این میان، تسویه‌حساب با امثال شریعتی جار و جنجال بیهوده است. 🆔 @Hesfir

✔️ ۹ مرداد سال‌گرد به دار کشیدن حضرت شیخ فضل الله نوری است. به جرات می‌توان گفت وی سرسلسله‌ی غرب‌شناسان ایران است، و فرجام‌اش آغاز نزاع جدی غرب‌گرایان با اهلِ حقیقت. از منابع تاریخی، هم‌چون نامه محمد قزوینی، دانش‌مند معروف، به شیخ برمی‌آید که وی از مکاتب فکری و تحولات غرب، به‌نسبت زمانه‌اش، مطلع بوده است. امری غریب در میان روحانیون آن زمان. #تاریخ @syounnos

#شهرخوانی | نبض شهر | خوانش متن «مرگ و زندگی شهرهای بزرگ امریکایی» / اثر: جین جیکوبز خیابان فقط مسیری برای عبور نیست؛ جایی است که شهر در آن نفس می‌کشد. در پیاده‌روها، پشت ویترین مغازه‌ها، در مکث‌های کوتاه کنار یکدیگر، زندگی روزمره و جاری جریان دارد و همین زندگی آرام است که به شهر امنیت و معنا می‌دهد. آنچه شهر را زنده نگه می‌دارد، پیش از هر طرح و مقرره‌ای، حضور آدم‌هاست؛ نگاه‌هایی که همدیگر را می‌بینند، آشنایی‌هایی که شکل می‌گیرند و تکرارهایی که به فضا ریتم می‌دهند. در جلسه‌ پیش‌روی «شهرخوانی»، با خوانش اندیشه‌های جین جیکوبز در کتاب «مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی» به همین سطح نزدیک می‌شویم؛ به خیابان، به زیست روزمره و به این پرسش که امنیت شهری چگونه تولید می‌شود. قرار است شهر را نه از بالا و در نقشه‌ها، بلکه از سطح پیاده‌رو ببینیم؛ از جایی که نبض شهر می‌تپد و زندگی، آرام و پیوسته در آن جریان دارد. راهبر: دکتر رسول جوهری زمان: پنجشنبه ۳ اردیبهشت، ساعت ۱۵ به حلقه شهرخوانان بپیوندید... 🔸بروشور معرفی دوره شهرخوانی 🔻برای ثبت‌نام در دوره شهرخوانی کلیک کنید! ✨آگـاهـے‌‌ بـــراے‌‌ سامـــانے‌‌ دیگــر✨ مدرســـه تـ؋ــــکر و نــوآوری نگــــــاهـ ‌🆔 @sch_negah ‌🆔 @azadbou_ir 🌐 http://www.negahschool.ir

❖ صلحی که همه صلح‌ها را بر باد داد/ دیوید فرامکین ❃ کتاب «صلحی که همه صلح‌ها را بر باد داد» نوشته دیوید فرامکین، یکی از برجسته‌ترین آثار در حوزه تاریخ سیاسی غرب آسیا و تحلیل پیامدهای فروپاشی امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول است. فرامکین در این اثر با رویکردی انتقادی و با تکیه بر اسناد و مدارک تاریخی، نشان می‌دهد که چگونه قدرت‌های استعماری، به‌ویژه بریتانیا و فرانسه، با نادیده گرفتن واقعیت‌های اجتماعی، قومی و مذهبی منطقه، مرزهایی مصنوعی و ساختگی را بر غرب آسیا تحمیل کردند. او استدلال می‌کند که این مداخلات خودخواهانه، ریشه‌های اصلی بسیاری از بحران‌ها، تنش‌های فرقه‌ای و بی‌ثباتی‌های سیاسی است که غرب آسیا در طول قرن بیستم و تاکنون با آن دست‌به‌گریبان بوده است. ❃ نویسنده با تحلیل دقیق تصمیمات استراتژیک و بازی‌های پشت‌پرده در لندن، پاریس و قاهره، پرده از نگاه تحقیرآمیز و شرق‌شناسانه سیاستمداران غربی نسبت به جوامع اسلامی برمی‌دارد. از دیدگاه فرامکین، آنچه پس از جنگ جهانی اول در غرب آسیا رخ داد، نه یک «صلح» عادلانه، بلکه تلاشی برای تغییر نقشه سیاسی جهان بود که بدون توجه به حق تعیین سرنوشت مردم منطقه صورت گرفت. او به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه توافقاتی نظیر «سایکس-پیکو» و وعده‌های متناقض به اعراب، یهودیان و کردها، بذر کینه‌ای را کاشت که در دهه‌های بعد به شکل‌های مختلف از جمله ظهور ناسیونالیسم‌های تندرو و درگیری‌های داخلی بروز یافت. ❃ از منظر روش‌شناختی و تاریخی، این کتاب برای علاقه‌مندان به تاریخ سیاسی و سیاست‌گذاری عمومی بسیار آموزنده است؛ چرا که فرامکین تنها به روایت وقایع اکتفا نمی‌کند، بلکه تعامل میان ایدئولوژی‌های استعماری و واقعیت‌های میدانی را به نقد می‌کشد. او به‌خوبی تبیین می‌کند که چگونه شکست درک صحیح ازدیگری و تلاش برای قالب‌گیری جوامع سنتی در ساختارهای مدرن وارداتی، منجر به ازهم‌گسیختگی جوامعی شد که پیش‌تر در چارچوب سنت‌های سیاسی خود مانند امپراتوری عثمانی با نوعی تکثرگرایی نسبی زندگی می‌کردند. این تحلیل، بازتابی از همان چالش‌های بنیادین در مطالعات توسعه و فلسفه سیاسی است که در آن، تقابل میان مدرنیته تحمیلی و سنت زیست‌بوم‌گرا همواره تنش‌آفرین بوده است. ❃ مطالعه این اثر برای پژوهشگران علوم سیاسی و تاریخ در ایران، به‌ویژه با توجه به جایگاه ژئوپلیتیک ایران در منطقه، بسیار حائز اهمیت است. فرامکین به ما می‌آموزد که چگونه تاریخ، نه به‌عنوان یک سلسله رویدادهای تصادفی، بلکه به مثابه محصول کنش‌های آگاهانه و غالباً غلط‌محورِ سیاستمداران قدرت‌طلب، سرنوشت ملت‌ها را دگرگون می‌کند. این کتاب تلنگری است برای بازخوانی دقیق‌تر تاریخ معاصر و شناختِ مکانیسم‌هایی که صلح را به ابزاری برای تثبیت سلطه تبدیل می‌کنند؛ رویکردی که همچنان برای درک نسبت میان علم سیاست و منافع ملی در بستر تاریخی غرب آسیا، چراغ راهی برای پرسشگری و تحلیل نظام‌مند فراهم می‌آورد. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #صلح_شرافتمندانه | #تمدن_استعمارگر 📲 https://eitaa.com/AyeSchool

جنگ بر سر بازپس گیری مفاهیم در شعام: آنچه رخ داده، عیان شدن جنگ قدرت و مفاهیم در جمهوری اسلامی، برای تعریف مجدد مفاهیم سیاسی است. مفهوم دیپلماسی دیگر نباید تفسیری از «اقتصاد بقا» باشد؛ بلکه باید تفسیری از تولید قدرت برای پیش‌روی می‌شود. تغییرات جدید در شعام، به جای تضعیف دولت، تضعیف تفسیر لیبرالِ دیپلماسی را در پی دارد. این یعنی گفتمان دیپلماسی به عنوان ابزار بازتولید قدرت جایگزین گفتمانِ دیپلماسی به عنوان ابزار تنفس اقتصادی، خواهد بود و تعریف مسلط از دیپلماسی حتی با چهره بور و جهادی را در هم خواهد شکست. پیام واضح به همه‌ی طرفین؛ شما می‌توانید با دولت صحبت کنید، اما تصمیم نهایی، در اتاقی گرفته می‌شود که در آن، هر کلمه‌ای که در مذاکرات گفته می‌شود، ابتدا از فیلترِ «آیا این کلمه، قابل تبدیل به عملیات در منطقه به نفع مقاومت است؟» عبور می‌کند. تفسیر کلمات به نفع مقاومت، یعنی نه تلاش برای زنده ماندن، که برای تهاجم و پیشروی است...

♨ حسین طائب: همه سلایق و گروه‌های مختلف در بسیج گردهم می‌آیند 🔸رئیس سازمان بسیج مستضعفین در دیدار با علما و مراجع تقلید در قم: 🔹قدرت اجتماعی از تکثر نیروها ساخته می‌شود، نه از یک‌شکل کردن آن‌ها. 🔹بسیجِ آینده می‌تواند جایی باشد که جوان و پیشکسوت، مسجدی و دانشگاهی، کارآفرین و جهادگر، هنرمند و معلم، متخصص و کاسب، هرکدام با توان و سلیقه خود، در یک نقطه مشترک به هم برسند: ایران قوی، جامعه امیدوار و مردم پای کار. 🔹«هر ایرانی، یک بسیجی» فقط یک شعار نیست؛ یعنی هر ایرانی بتواند در جایی از این میدان، نقشی برای رسیدن به قله پیدا کند. 🔹امروز ملت ایران در نگاه بسیاری از مردم دنیا، ملتی است که همزمان مظلوم و مقتدر دیده می‌شود؛ ملتی که در سخت‌ترین میدان‌ها ایستاد و روایت قدرتش را با ایستادگی خود تثبیت کرد.

ما آیت الله میانه رو را به قتل رساندیم! جو کنت مدیر سابق مرکز ضد تروریسم آمریکا ما بسیاری از میانه‌روها را در آن کشور از بین بردیم. و می‌دانم بسیاری از منتقدان ما عصبانی می‌شوند وقتی می‌گویم آیت‌الله قبلی به نوعی میانه‌رو بود. منظورم میانه‌رو طبق معیارهای ایرانی است. او ایرانی‌ها را وادار می‌کرد یک پلکان تنش دقیق را در رابطه با حمله نیروهای پروکسی به ما رعایت کنند. او منع توسعه سلاح هسته‌ای را حفظ کرده بود. ما او را خیلی زود کشتیم. اسرائیلی‌ها با زیرکیِ شیطانی عمل کردند که ما را همراه با انجام آن حمله کردند، چون در واقع ما را وارد مسیر حذف میانه‌روها کردند. چند نفر دیگر از میانه‌روها نیز کشته شدند. بنابراین اکنون سپاه و بسیاری از تندروهایی که مدت‌ها خواستار تهاجم بیشتری علیه ما و اسرائیلی‌ها بودند، قدرت را به دست گرفته‌اند و می‌گویند: «آیا قرار است بنشینیم و این بازی مذاکره را با آمریکایی‌ها ادامه دهیم و منتظر بمانیم تا برای بار سوم در طول مذاکرات به ما حمله کنند؟ بياييد به آنها ضربه بزنیم.» 💬 #dalanmedia @insta_enghelabi

🎥 سردار کوثری: تهرانی‌مقدم هنگام ساخت موشک قاره‌پیما به شهادت رسید 🚨 روایت اول لطفاً این ویدئو را برای دیگران ارسال کنید. @rev1yat

شاخص 🔺نقد مسیر مسوولین کشور، بر پایه "نظر دیگر علی الاصول" ، حتما خوب و لازم است، منتها توجه کنیم "نظر دیگر علی الاصول" طعم نفیش بیشتر از طعم اثباتش است، نمیگوید نظر من چه بوده، بلکه میگوید علی الاصول چه نبوده، برای آنکه بتوان آن را به نحو اثباتی تبیین کرد لازم است چارچوب اوامر رهبری عزیز را از مجموع پیامهای ایشان به دست آورد. به اعتقاد من بن مایه اختلاف نظر هم در تحلیل جایگاه ایران است. نظر رهبری عزیز ایران را در جایگاه بالاتر تاریخی، تمدنی و جهانی و خصوصا جایگاه برتر ایمانی میبیند و بر این پایه قواعدی که میبیند و تطبیق میدهد کاملا متفاوت است چه در قوت ما چه در ضعف دشمن. اما دیگران همه امور را بر پایه شرایط پیش از این تحلیل میکنند و خوب بر آن اساس همین مقدار دستاورد از جنگ را فوق العاده و غیر قابل مقایسه با قبل میبینند و دوست دارند سریع آن را نقد کنند. بحث اساسا در ساحت اینکه ما در نبرد با دشمنیم هم نیست این را همه موثرین در میدان موافقند، بحث در توصیف و تحلیل واقعیت است. 🔺چرا رهبری نظر علی الاصول خود را به تفصیل بیان نکردند؟ برای آنکه ایشان رو به جلو و ناظر به آینده تصمیم گرفتند، تصمیمی بالاتر و با ارزشتر . آن تصمیم چیست؟ ایجاد عزم عمومی در نخبگان و مردم برای دست یابی به پیروزی با عبور از این مباحثات. چگونه؟ ایشان شروط روشن و مشخص تفاهمنامه را ملاک گذاشته اند و همان را مطالبه کرده اند، چیزی که مسوولین خودشان به آن رسیده اند. همین را محقق کنید. همین چه شد؟ 🔺از آن روز تا حالا کسانی که آسمان و ریسمان به هم میبافند که بگویند همه وحدت داشتیم و این تصمیم را گرفتیم و آن نادانهایی که بحث کودتا و امثالهم را مطرح میکنند، همه حرف بی حساب میزنند. سوال این است، شروط چه شد؟ چقدر محقق شد؟ 🔺کسانی که دستاوردهای تا امروز تفاهمنامه در لبنان و تنگه و فروش نفت و پولهای بلوکه و غیره را میشمارند ، حرفهای خوبی میزنند اگر در ادامه توضیح دهند شروط چگونه تام و تمام محقق خواهد شد؟ و الا حرف بی حساب میزنند. 🔺هر بحثی، هر دعوایی، هر داستانی، هر مطالبه ای، هر خواستی برای ما به اندازه این هفت شرط اهمیت ندارد . این هفت شرط بعد از حدود دو هفته هنوز هیچ یک محقق نشده. چه با جنگ، چه با دیپلماسی، چه با اعمال قدرت، چه با چنگ و دندان، شما قول دادید، رهبری روی سخنتان حساب کرده، همه هم منتظریم. شروط چه شد؟ فقط همین را بگویید. اینکه جنوب لبنان آزاد نشده، یعنی موفق نشدید، اینهمه سخن درباره کم شدن آتش، آنچه میخواستیم گرفتیم، اختلاف ترامپ و نتانیاهو و ... هیچکدام پاسخ این پرسش ما نیست. پولها چه شد؟ تنگه چه شد؟ و همه امور دیگر، تا امروز هیچ شرطی محقق نشده، البته منصفانه باید گفت برای تحقق هر شرط گامهایی برداشته شده و مقداری کار پیش رفته. 🔺متن رهبری کاری میکند همه مسوولین به جای بحث درباره کاغذ تفاهمنامه، بروند روی تحقق روی زمین شروط‌. نه فقط مسوولین بلکه مطالبات مردم نیز. مراقب باشیم و باشید، در بین همه حرف و حدیثها این اصلی ترین نکته گم نشود. نکته ای که تا الان تحققش رضایت بخش نبوده. متاسفانه. @ali_mahdiyan