چشم تو سبز و لبت سرخ و تنت رنگ سفید ؛ تو خودت پرچم جمهوری اسلامی ایران منی..

‏بدترین قسمت قوی بودن اینِ که هیچکس نمیفهمه جدی جدی داری درد میکشی، جدی جدی خسته شدی بریدی، جدی جدی کم اوردی و نمی دونی باید چیکار کنی :)

تنها دلیل دووم اوردن من بین این همه فشار و سختی تویی؛ تویی که هرجا کم میارم چشمامو میبندم و به اون خنده‌ ی قشنگت فکر میکنم! خودمو تو بغلت تجسم میکنم که داریم واسه موفقیتمون خوشحالی میکنم! شاید ندونی ولی فکر کردن به تو هم ارومم میکنه.

گمان می‌کردم که اوهم دلتنگ من است؛ حالا نه به اندازه‌ی من ولی دلتنگ است، اوهم دلش می‌خواهد با من حرف بزند حالا نه به اندازه‌ی من ولی دلش می‌خواهد، اوهم شوقی برای دیدار من دارد حالا نه به اندازه‌ی من ولی شوقش را دارد، اما باور کردنی نبود؛ او هرگز دلش تنگ نشد :) !

_غافل دادیم دل به دستت ما را یاد و تو را فراموش..!

حال من حال یتیمی است که هنگام دعا به فراز (بابی انت و امی) برسد

در گریختن رستگاریی نیست، بمان و چیزی از خودت بساز که نشکند.

زندگی یه درسی به من یاد داد هوگو، که اون چیزی نبود که فکرش رو میکردم پایان های خوش فقط تو فیلم ها اتفاق میوفته.

آدم چه کند با هیجانش وسطِ درس؛ ناگاه که یادِ تو و چشـمان تو افـتد ؟

_

شایداین‌غصه‌مرابعدِتودیوانه‌کند که‌قراراست‌کسی‌موی‌توراشانه‌کند .

‏دلم میخواست الان یکی رو داشتم بهش زنگ بزنم بگم بیام دنبالت بریم گریه کنیم؟