از ترس جون خانواده و از دست دادن همه چیز خودش راضی شد .

شب قبل مراسم سارای از خونه بیرون میزنه و به سمت رودخانه آرپا چای میره . ‌ وقتی اونجا میرسه میبینه نه راه پیش داره نه راه پس بمونه باید تن بده به زندگی با خان و دوری از معشوق . .

سارای خودشو به آب سپرد . و رود هم سارای رو با خودش برد

وقتی خان چوبان به دنبال سارای رفت چیزی از سارای خودش پیدا نکرد و فقط اسمش رو فریاد زد 🥲

«می‌گن هر وقت صدای رود آرپا در شب بلندتر از همیشه باشه ، هنوز هم نام "خان‌چوبان" را صدا می‌زنه ... شاید چون عشق بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت با مرگ تمام نمی‌شه.»

بعد ها مردم یه ترانه ترکی برای این غم و عشق ساختن به نام . . < آپاردی سل لر سارانی >.

یکی از غم‌انگیز‌ترین داستان‌های عاشقانه، همینه امیدوارم هیچ عشقی تو دنیا جز به وصال ختم نشه:)

وقتی بچه بودم مامان بزرگم داستان سارای رو شعرگونه برام میخوند:*)))) سیللر آپاردی سارایی:))) ‌.‌ . مامان منم برام میخوند و غم این اهنگ همیشه تو قلبم طنین انداز میشد :))