📄 آن که استاد بود؛ نه به ادعا، که به کردار: دانش‌پژوهی که قدرت را به خدمت دانش درآورد. ✍️ به قلم دکتر حسن دانایی فرد در سوگ استاد شهید دکتر مصباح‌الهدی باقری 🔲 در روزگاری که بسیاری از قدرت، نردبانی برای عروج شخصی می‌سازند، همیشه معدودی هستند که آن را ابزاری برای تعالی علم، اخلاق و جامعه می‌بینند. آنان می‌دانند که پیوند با قدرت، اگر در چارچوب فضیلت، معنویت و خودشناسی روی دهد، نه تهدیدی برای حوزه‌ی دانایی، بلکه فرصتی برای شکوفایی آن خواهد بود. در میان این چهره‌های نادر، «مصباح‌الهدی باقری» نمونه‌ای روشن از دانش‌پژوهی فروتن و مدیر فرزانه‌ای بود که در پیوندی صادقانه با ساختارهای مؤثر و تصمیم‌ساز، هیچ‌گاه علم را قربانی سیاست نکرد و قدرت را ملعبه‌ی شهرت نساخت. برعکس، آن را به ابزار رشد فهم جمعی و ارتقای زیست اخلاقی دانشگاه بدل کرد. ▪️قدرت، هرچند در اختیار و در دسترس او بود، در نیت و جانش راهی نداشت. ایمان داشت که شکوه حقیقی در مقام نیست، در نیت است؛ نه در گسترش دایره‌ی نفوذ، بلکه در تعمیق میدان معنا. او در جلسات و محافل علمی، قدرت را با وقار نگاه می‌کرد؛ با احترامی که تنها از شناخت خطرهای آن برمی‌آمد. حضورش در مراکز تصمیم‌گیری یادآور این حقیقت بود که قله‌های نفوذ اجتماعی، تنها زمانی ارزشمندند که در خدمت قله‌های معرفت قرار گیرند. به شاگردانش می‌آموخت که شکوه آکادمی نه در ساختمان‌های باشکوه و عنوان‌های پرطمطراق، بلکه در درخشندگی اندیشه و سلامت نیت استادان است. ▫️آنچه می‌خوانید، برداشت زیسته‌ی یک معلم است از حکمت و منش شهید بزرگوار «دکتر مصباح الهدی باقری»، یکی از استادان بی ادعای مدیریت ایران. 🌐 متن یادداشت در تارنمای مرکز رشد #مصباح_رشد #شهید_مصباح_الهدی ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu

💠 صلح موقت یا صلح پایدار؟ 🔰 ذهنیت‌ها در کشاکش دوگانه‌‌‌ها ▪️ یکی از راه ‌های نظام بخشی به اذهان عمومی تولید روایت ‌های متناسب و استخراج دوگان‌ های سیاسی-اجتماعی از دل آن‌ها است. دوگان‌های سیاسی-اجتماعی، برساخت‌های گفتمانی هستند که برای جهت‌دهی به افکار عمومی طراحی می‌شوند. این دوگان‌ها در واقع شیوه‌هایی هستند که با پشتیبانی روایت‌های موجود، جامعه را به سمت یک انتخاب هدایت‌ میکنند. در نبرد رسانه‌ ای، جبهه ‌ای پیروز است که بتواند با تولید روایت‌ های کلان و خرد از صحنه، دوگانی را تعریف نماید که توده مردم آن را درک و انتخاب کنند. ▫️ یکی از وقایع سیاسی اخیر در جریان دفاع مقدس سوم، مذاکرات اسلام آباد بود. آمریکا در خلال مذاکرات از طریق تولید انبوه اخبار مثبت و به ناگاه اعلام شکست در انتهای آن سعی کرد که روایت و دوگان «جنگ یا صلح» را هم در درون ایران و هم در میان جوامع بین المللی علیه کشور ما فعال کند. ▪️ در مقابل این روایت سازی و دوگان «جنگ و صلح» دشمن و پشتیبان‌ های داخلی آن، باید روایت و دوگان دیگری در سطح داخلی، منطقه ای و بین المللی مطرح گردد؛ این دوگان جدید را می توان دوگان «صلح موقت یا صلح پایدار» نامید. تکیه بر عنوان «صلح» در دوگان جدید نشان میدهد جمهوری اسلامی در نهایت به دنبال پایان ‌بندی جنگ و برقراری صلح است؛ اما چه نوع صلحی و در چه شرایطی؟ ▫️ این یادداشت تلاش دارد ضمن تبیین اهداف دشمن در بالا آمدن دوگان «جنگ و صلح»، خط کلان روایت مدافع «صلح موقت» و «صلح پایدار» را تبیین نماید. ✍🏻 به قلم صالح بنی اسد | پژوهشگر هسته خط‌مشی فضای مجازی (سپهرا) 📄 مطالعه متن کامل یادداشت #هسته_خط‌مشی_فضای_مجازی ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu 🆔 @cpolicy

#ببینید ‼️مصرف فناوری، وابستگی دامنه‌دار، فروش آینده؛ این «معامله توسعه» است یا «هندسه‌ی استعمار»!؟ 🎞️ رضا عبیری | پژوهشگر سیاست علم و فناوری مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام گفتگوهایی برای روزهای فراز ایران 🇮🇷 ➖️➖️➖️➖️➖ ‌ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu

💠 انستیتو پاستور؛ سوغات زمستان ۱۹۱۹ یا دستاورد زمستان ۱۹۷۹؟ ▫️ آیا نهادهای علمی ایران مدیون دیپلماسی دوران ۱۹۱۹ هستند یا ریشه در ایستادگی و تحولات پس از آن دارند؟ این نوشتار با نقد جدی به مفهوم «جامعه کلنگی»، به تقابل میان «افکار کلنگی» و «هویت ملی» در بازخوانی تاریخ علم و فناوری ایران می‌پردازد و نسبت به تحریف حقایق تاریخی هشدار می‌دهد. ▪️ در این یادداشت، واقعیت کنفرانس صلح پاریس از طریق بازخوانی روایت‌های تکان‌دهنده محمدعلی فروغی بررسی شده است که در آن از تحقیر هیئت ایرانی پشت درهای بسته و بن‌بست دیپلماسی در برابر قدرت‌های استعماری سخن به میان می‌آید. نویسنده با نقد نگاه استعمارزده، این مغالطه را که نهادهای علمی صرفاً «هدیه‌ای فرنگی» هستند به چالش می‌کشد و بر نقش نادیده گرفته شده جامعه ایرانی در رشد و امتداد این نهادها تأکید می‌کند. همچنین توسعه در سایه استقلال با نگاهی به پیشرفت‌های انستیتو پاستور در حوزه‌هایی مانند بیوتکنولوژی تبیین شده است؛ پیشرفت‌هایی که در بستر همکاری با کشورهای مستقل و در تقابل با جوامع لیبرالی به دست آمده‌اند. در نهایت، با تبیین تفاوت میان «بنا» و «نهاد»، تأکید می‌شود که فروریختن یک ساختمان در اثر بمباران به معنای فروپاشی یک نهاد اجتماعی نیست و اراده ملی برای بازسازی، ریشه در پویایی و تاریخ پر افتخار این مرز و بوم دارد. ▫️ یادداشت حاضر دعوتی است به بازنگری در تاریخ سیاستگذاری علم و فناوری و ایستادگی در برابر جریانی که با ادبیات تحقیر، سعی در ناتوان جلوه دادن ملت و تطهیر چهره‌های وابسته به استعمار دارد. ✍🏻 به قلم رضا عبیری | پژوهشگر سیاست علم و فناوری مرکز رشد 📄 مطالعه متن کامل یادداشت ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu

💠 ۵۲ نقطه، خط: برام تازگی داشت! ▪️ برای هر کسی که زندگی برایش یک پروژه‌ی جدی است، معنای زندگی، یک طعم و مزه متفاوتی دارد؛ طعم و مزه‌ای که یک چیز آن را تحمل‌پذیر می‌کند: «تازگی». کسی که جستجوگر تازگی است، نو شدن برایش مترادف با حیات و طراوت است و کُهنگی برایش مترادف با رکود، انجماد و ممات. ▫️ عاشق تازگی بود؛ استاد شهید مصباح‌الهدی باقری را می‌گویم. عاشق زندگی کردنِ لحظه‌ها و ثانیه‌ها. یک شیفته‌ی تمام عیار برای کمال‌خواهی و رشد. خودش برای خودش، جدی بود و زندگی هم به تبع اش. در عین این جدّیت، رها بود. به چیزی یا موضوعی تعلق و وابستگی نداشت که مانع تجربه کردن تازگی‌ها باشد؛ آزادِ آزادِ آزاد... ▪️ شب تولد ۴۱ سالگی‌اش، متنی برای یاران مرکز رشد نوشت و ۱۵ نقطه عطف زندگی‌اش را با همان کلمات و قلم جادویی، برایمان روایت کرد. ترجیع‌بند تجربه‌ها این بود: «برام تازگی داشت!». راستش برای ماها که تازه او را پیدا کرده بودیم هم، این قلم و نگاهش به زندگی، تازگی داشت؛ گیرایی داشت، ما را به فکر فرو می‌برد. ▫️ برایش قصه‌ی زندگی، قصه‌ی نقطه‌ها بود؛ نقطه‌هایی که آرام آرام باید تجربه شوند؛ باید زندگی شوند و در وجود ما بنشینند تا خط زندگی را بشود از وصل کردن آن‌ها به هم، ترسیم کرد. می‌گفت از این نقطه‌ها، نمیشه پَرش کرد، نمیشه بدون مکث پرید؛ که اگر کسی این کار رو کرد، قبل از اینکه رسیده باشد، چیده می‌شود، تمام می‌شود، مصرف می‌شود. نقطه‌ها، هم تجربه‌اند هم نقشه؛ هم عبرت‌اند و هم برنامه؛ هم گذشته‌اند و هم اکنون. ▪️ نقطه ها خط می سازند. می‌گفت تازه شاید مهم‌تر از نقطه‌ها، وصل کردن آن‌ها به همدیگر است که خط زندگی را برایت می‌سازد. مستقیم یا زیگزاگ؟ انباشتی یا پَرشی؟ اصلاً می‌توانی از نقطه‌های زندگی‌ات، فاصله بگیری و یک مقدار به مسیرت نگاه کنی؟ این راه را چطور آمدی؟ با استاد و مرشدِ راه یا کورمال کورمال با چشم‌های بسته؟! اگر دومی بود، خیلی مغبونی! ▫️ حالا استاد رفته و نیست که برای ما، از نقطه‌های زندگی‌اش، از ۴۱ سالگی تا شهادت برای‌مان بنویسد، اما یک نقطه‌ی زندگی او، که حالا دیگر به نوعی نقاط عطف زندگی او را کامل می‌کند، می‌تواند توسط ما نوشته شود: ▪️ «روز دهم ماه مبارک رمضان، در کنار آن که عاشقانه دوستش داشتم و نمی‌خواستم یک روز بعد او در این دنیا باشم، پَر کشیدم و راه جدید رشد برام گشوده شد: «شهادت». آره دیگه نقطه‌ها، همیشه از پایان کلام و نوشتار خبر نمیدن، گاهی علامت شروع تازه‌ن، سرآغاز خط نو. ۵۲ سالم بود؛ برام تازگی داشت». ▫️ استاد شهید ما، تسلط عجیبی روی اعداد و تقویم و تاریخ داشت و حالا ما برایش می‌نویسیم که: "استاد و رفیق و برادرِ متولدِ ۵۲ی ما! تو در ۵۲ سالگی، نقطه عطف جدیدی از رشد را برگزیدی و حالا ۵۲ روز است که به شکل دیگری برای‌مان، مرشدی می‌کنی؛ دستمان را بگیر". ✍🏻 به قلم حسین سرآبادانی تفرشی | از شاگردان استاد شهید در مرکز رشد #مصباح_رشد #شهید_مصباح_الهدی ➖➖➖➖➖ ☑️ #مرکز_رشد_دانشگاه_امام_صادق (ع) 🌐 Rushd.ir 🆔 @rushdisu