وقتی نام حضرت عباس (ع) به میان می‌آید؛ ذهن‌ها بی‌اختیار به سمت پرچمی می‌رود که در باد کربلا می‌رقصید، به سوی بازوانی که در راه وفاداری از تن جدا شدند و به سوی مردی که مشک آب را بر جان خود مقدم ندانست. اما شاید بزرگ‌ترین ویژگی عباس، نه در قدرت دستانش، که در ژرفای نگاهش نهفته بود. تاریخ، جنگاوران بسیاری به خود دیده است؛ مردانی که شمشیر را خوب می‌شناختند و میدان نبرد را با شجاعت درمی‌نوردیدند. اما عباس بن علی از جنس دیگری بود. او پیش از آنکه مردِ میدان باشد، مردِ شناخت بود. پیش از آنکه شمشیرش بدرخشد، بصیرتش راه را یافته بود. امام صادق (ع) در وصف او فرمودند: «عباس دارای بینشی نافذ و ایمانی استوار بود.» (منبع: کامل الزیارات) و چه توصیف عجیبی. نفرمودند که عباس نیرومند بود، یا شجاع بود؛ زیرا شجاعت او را همه دیده بودند. از چیزی سخن گفتند که کمتر به چشم می‌آید؛ از نوری در دل که حق را از میان گردوغبار فتنه تشخیص می‌دهد. امام سجاد(ع) هم درتوصیف مقام حضرت عباس می‌فرمایند: «همانا برای عباس نزد خداوند متعال مقامی است که همه شهیدان در روز قیامت بر آن غبطه می‌خورند.» (منبع: الخصال، باب الأربعة)

هرجا کم آوردی، نادی «یا عباس».

امام حسین.. همون که خودت میدونی، باشه...؟