قسمت دردناک ماجرا اونجاست که من هردفعه میرم خونه بابایدو و کارای خونه رو انجام میدم، میبینم استکان بابایدو تمیز، روی اپن نشسته و منتظره بابایدو دوباره داخلش چای بریزه. بشقاب گل‌‌سرخ بابایدو شده آخرین بشقاب توی آب‌چکان. میخوام چشمامو ببندم و دوباره وقتی وارد هال شدم بابایدو که همیشه توی حالت نیم خوابیده‌س دستاشو برام باز کنه و من برم بغلش کنم. دلم از اون آدامس موزی‌هایی میخواد که بابایدو برام از گاوصندوق زیر تخت درمی‌آورد و بهم میداد.

ساعت حدود یازده رفتم خونه بابایدو. مهمون بود. شیفت خاله ابتسام تموم شده بود و از امروز نوبت خاله فهیمه شروع می‌شد. چون مهمون بود وقت نکرده بودن شام بخورن، منم براشون فلافل سرخ کردم و گذاشتم که بچه‌ها برنج و ماست خواستن، که برنج کته هم گذاشتم آماده شه. توی این چهار ساعتی که اونجا بودم تقریبا تونستم دنباله‌ها رو مرور کنم و فصل سه رو ببندم. تا ساعت یک خوب بودم اما بعدش واقعا خستگی داشت روی من غلبه می‌کرد و کسی نبود منو برسون، ماشین هم دست مامانم بود و بابام نمیشد بیاد دنبالم😭 بچه‌ها پیش من توی اتاق بودن و واقعا داشتن وحشی بازی درمیوردن😭 اجباراً رفتم توی حیاط که بتونم یکم از این درس توان و رادیکال چیزی متوجه بشم. دیگه داشت حوصلمم سرمیرفت و نه نت داشتم و نه گوشی شارژ داشت که بیشتر تست بزنم، زدم تو کار تمیزکاری. تا حدود دو و نیم کار امدیم بلاخره. الانم خسته و کوفته میخوام بخوابم ولی نمیتونم، واقعا نمیتونم از فکر بابایدو بیام بیرون. شام نخوردم و گشنمه. تستام موندن و ریاضی فصل اول رو نمیفهمم. ساعت داره سه میشه و من هنوز نخوابیدم که صبح بیدار شم. اگه دیر بیدار شم بچه‌ها نمیذارن بخونم. حوصله ندارم مسواک بزنم. ریمل زیر چشام ماسیده و حال شستن صورتمو ندارم. میخوام گریه کنم.

عروسک قرمزم نیست😭

امسال دلم شیراز میخواد، اصفهان، یزد، شاهرود، ساری.. کاش بشه به همه جا سفر کنم. واقعا نیاز دارم بعد کنکور برم گم‌ شم از خوزستان و خونه.

از فصل یک متنفرم و به فصل دو عشق می‌ورزم💕

بچه‌ها. برای شام دوست بابام و زنش (همونا که سه چهار ماه پیش باهاشون رفتم کافه) امدن خونمون و منم واقعا حوصله ندارم و باید میخوندم ریاضی رو، بخاطر همین امدم بالا.