دست انابت به درگاه حق متعال بردم و با تضرع و زاری گفتم «وصال ما شد؟ نشانی بده تا توانم دوامی آورم..»
صدا زان درونَم گفت «نشانهش این است؛ روزی که حانیهای از شیراز شهری، قبول بنامید که اشعارش قبای سبز بر صحرای دل میگسراند...»
*تلمیح داره به حانیه که هیچوقت نمیخواد قبول کنه شعراش قشنگ و کمنقصان.