نمیدونم چی‌شد که اینقدر نسبت به بود و نبود بقیه بی‌اهمیت شدم

این ساعت خواب ۱۰ تا ۴ یا ۹ تا ۴ صبح خیلی خوبه، حتما باید یه روزی توی زندگی‌تون امتحانش کنید

صبحی که با تاریخ شروع بشه چیه؟ آفرین یه روز افتضاحه

گاهی اوقات قلب قرمز یعنی فوش، مثال:

احمق وقتی بهت خوراکی دادم نگو مرسی بگو منم دوست دارم

از مهمون‌های با درک ممنونم که توی ماه‌ امتحانات نمیان خونمون.

نمیدونم چه فکری با خودم کردم که توی برنامه برای امروز شش درس تاریخ گذاشتم.

جوگیری هم عالمی دارد

/ ساختمانی از ملاط گریه‌های بی‌شانه پَس از آنکه خورشید، سکهٔ طلاایش را لای ابرهای غربت گم کرد، من و سایه‌ام از میان خیابان‌های خسته میگذریم. ساختمان‌های بلند، سرشان را به هم خم کردهاند و زمزمه‌های بیکلامشان را از پنجره‌ها میریزند در جویبارِ آسفالت.. کفش‌هایم، قاصدک‌هایی‌اند که بادِ سکوت، پرپرشان میکند روی خط‌کشی‌های محوِ پیاده‌رو. از کنار نانوایی میگذرم که سَردرش را قفلی زنگ‌زده بسته بود. بوی نانِ دیروز از لای درزها میخزد و مرا یاد دستهای گرمِ نانوای محله می‌اندازد که همیشه میگفت: «پسر، تنهاییات را با خمیرِ کلمات ورز بده…». حالا اما نانوا رفته و تنورش خاموش. من هم دست‌هایم را در جیب‌هایم قایم میکنم، جایی که سکه‌های حرف‌های نزده‌ام، تهِ جیب سوراخ شده‌‌م گم شده بودند. کوچهٔ ما، مارپیچی از تاریکیست. چراغِ شکستهٔ شمارهٔ پنج، گاه به گاهی چشمکی میزند مثل پیرمردی که قصه‌های قدیمی را زیر لب زمزمه میکند. پله‌های آپارتمان، استخوان‌های خرد شدهٔ غولی‌اند که روزی اینجا خفته بود. کلید را که میچرخانم، در، آهی میکشد؛ آهی که از ته چاهی در سینهٔ دیوارها میآید. اتاق، جعبه‌ایست پر از نفسهای بی‌صاحب. کتم را آویزان میکنم به میخِ دیوار—پوستینی که هنوز گرمای آغوش‌های نخوردنی را در خود دارد. تلویزیون همسایه، پردهٔ سینمایش را روشن کرده: سایه‌های آدمها روی دیوارِ من رقصی از زندگیِ جعلی را اجرا میکنند. من اما چراغ را روشن نمیکنم. تاریکی، آبی‌ست که زخم‌های روز را میشوید. کتاب را برمیدارم. جلدش، پوستِ یخ‌ زدهٔ خاطرات است. ورق میزنم و کلمات، کرم‌های شبتابی میشوند که از لابه‌لای سطرها به پرواز درمیآیند. بعضیها به گوشم میگویند: «ما هم روزی آدم بودهایم…». شاید راست میگویند. شاید این کتاب، گورستانی‌ست از حرف‌هایی که کسی جرات گفتنشان را نداشت. پنجره را باز میکنم تا مهتاب، مهمان ناخواندهٔ اتاق شود. باد، برگ‌های خشکیدهٔ درختِ بی‌برگِ حیاط را توی هوا میچرخاند؛ رقصی از اشباحِ برگ. وزش بادی مرا تکان میدهد —نوایی که شبیه زمزمه‌های مادرم است وقتی میگفت: «تنها نمان، پسرم…». ولی من هنوز اینجام: تنها میان شلوغ‌ترین نقطهٔ شهر. یخچال زمزمه میکند: «کسی نیست… کسی نیست…». ماشین لباسشوییِ طبقهٔ پایین، گریه‌اش را قایم میکند در غرغرهای بی‌پایان. و من—در این اپرای خاموش—کتاب را روی پلک‌هایم میگذارم و خوابم میبرد. فردا باز هم باید کفشهایم را بپوشم و راه بیفتم… اما اینجا، زیر بارانِ ساکتِ ستاره‌ها، من و تنهایی‌ام داریم خانه‌ای از سکوت میسازیم؛ آجر به آجر، با ملاطِ گریه‌های بی‌شانه. #تصوراتم #امضاء

مردهای در بیست‌سالگی عاشق می‌شوند، در بیست‌پنج‌سالگی شکست میخوردن و در سی سالگی زندگی را می‌سازند و در نهایت بزرگسالی را تنهایی سپری می‌کنند. وحشتناک است! این آنچه نبود که در هجده سالگی تصور می‌کردند. آنها سی سالگی را در صدای دختربچه و غذای همسرشان می‌دیدند.